“นี่? เสี่ยวคัง นายเสียสติไปแล้วเหรอ? สิ่งที่พี่หลี่โม่พูดคงไม่ใช่เรื่องจริงหรอก อย่าบอกนะว่านายจะฝึกด้วยการขับรถแทรกเตอร์จริง ๆ ?” เฉินเสี่ยวถงพูดแขวะอย่างเอือมระอา
“สิ่งที่อาจารย์พูดเป็นความจริงแน่นอน ผมจะพยายามเต็มที่ครับอาจารย์!” คังเหวินซินพูดอย่างจริงจัง
“มีความตั้งใจดี งั้นก็ไปดูวิลล่าที่สวนหนานชุ่ยกันก่อนเถอะ ขึ้นรถ” หลี่โม่เอ่ย
คังเหวินซินรีบเปิดประตูรถ จากนั้นหลี่โม่และคนอื่น ๆ ก็พากันขึ้นรถ
รถเมอร์เซเดสเบนซ์สตาร์ทเครื่องอย่างนุ่มนวล และมุ่งหน้าไปยังสวนหนานชุ่ยที่ชานเมือง ระหว่างทางคังเหวินซินโทรติดต่อผู้จัดการฝ่ายขายของสวนหนานชุ่ย
“ฮัลโหล ผู้จัดการหวัง ฉันคังเหวินซินนะ”
“สวัสดีครับคุณชาย มีเรื่องอะไรให้รับใช้ครับ?”
ผู้จัดการหวังพูดอย่างกระตือรือร้น
“ฉันจะพาอาจารย์ไปดูบ้าน วิลล่าที่ดีที่สุดบนยอดเขาหลังนั้นน่ะ นายช่วยเตรียมไว้ให้หน่อย”
ผู้จัดการหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดอย่างค่อนข้างลำบากใจ "นั่นคือหลังที่คุณอาของคุณวางแผนจะเก็บไว้เองนะครับ คุณพาเพื่อนไปดูวิลล่าหลังอื่นดีไหมครับ?"
“ทำไม คำพูดของฉันเทียบกับคุณอาไม่ได้หรือไง? อีกอย่างเขาจะอยากได้วิลล่าที่เมืองฮั่นไปทำไม อย่าคิดจะหลอกฉันเลย” คังเหวินซินพูดอย่างไม่พอใจ
“ผมจะกล้าหลอกคุณได้ยังไง คังหย่งเฉียน อาเล็กของคุณต้องการเก็บไว้ให้ตัวเองจริง ๆ ครับ เขาเพิ่งโทรมาบอกผมเมื่อสองวันก่อน หรือไม่คุณลองโทรคุยกับเขาดูไหมครับ?"
ผู้จัดการหวังตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่ว่าจะคังเหวินซิน หรือ คังหย่งเฉียน ผู้จัดการหวังก็ไม่กล้าล่วงเกินทั้งนั้น และล่วงเกินไม่ได้ด้วย
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณชาย แห่ง ประตูมังกร
ไม่อัพแล้วเหรอคะ...รออ่านบทต่อไป...
อ่านมาได้ ห้าสิบกว่าตอน ทนไม่ไหวแล้ว...บาย...
ไอ้หลี่โม่โดนตบทุกตอน แม่งโคตรซาดิสต์เลย...
ติดตามความปัญญาอ่อนของคนแต่ง อิเมียมันเกลียดผัวมันทุกตอน แล้วมันอยู่กันได้ไงสี่ปี...
เมียโกรธผัวทุกตอน แล้วมันรักของมันได้ไง อิหยังว่ะ...
มีแต่ตบตีทั้งเรื่อง อ่านไปก็เซ็งพระเอกโดนตบทุกตอน อิหยังว่ะ...