คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 113

หลินอู๋ให้ราคาสูงลิ่วในพริบตาอีกครั้ง!

หรงฉือหัวใจหล่นวูบอย่างอดไม่ได้

ในมือเธอไม่ได้มีเงินมากมายนัก

การประมูลครั้งนี้ งบที่เธอตั้งไว้ในตอนแรกคือไม่เกิน 150 ล้าน

อย่างไรเสีย ธุรกิจในตอนนี้ของตระกูลหรงก็ไม่ค่อยเจริญรุ่งเรือง

พวกเขาไม่ได้มีเงินเหลือเฟือสำหรับเอามาใช้จ่ายมือเติบได้

แต่ว่าตอนนี้...

เหรินจี่เฟิง “140 ล้าน”

หรงฉือยกป้าย “150 ล้าน”

หรงฉือเอ่ยปากตามหลังเขาติดกันถึงสองครั้ง แถมเสียงใสกังวานและอ่อนหวาน ไพเราะน่าฟังจับใจ

เหรินจี่เฟิงได้ยินเสียงแล้วจึงมองมา

เมื่อได้เห็นหรงฉือ ก็อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งทีแล้วคลี่ยิ้ม

หรงฉือเห็นเขามองมา ก็พยักหน้าตอบอย่างมีมารยาท

ในเวลานี้เอง หลินอู๋ยกป้ายประมูลต่อ “200 ล้าน”

หรงฉือไม่มีกะใจจะมาสนใจเหรินจี่เฟิงแล้ว หลังจากได้ยินพลันกำมือแน่น

ในตอนนี้เอง เหรินจี่เฟิงได้เอ่ยปากอีกครั้ง “215 ล้าน”

หรงฉือตามมาติด ๆ “225 ล้าน”

หลินอู๋ “250 ล้าน”

ตู้ม!

สมองของหรงฉือระเบิดออกในทันที

งบที่เธอตั้งไว้ในตอนแรกคือ 150 ล้านก็จริง

ทว่าเมื่อครู่ตอนหลินอู๋ยกป้ายประมูล เธอก็ได้แอบเพิ่มงบในใจจาก 150 ล้านเป็น 250 ล้านแล้ว

ราคาที่สูงกว่านี้ใช่ว่าเธอจะจ่ายไม่ไหว

เธอถึงขั้นเคยคิดว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนเฟิงถิงเซินให้วิลล่าเธอมาหลังหนึ่งพอดี

หากขายวิลล่านั่นก็จะได้เงินมากว่าพันล้าน

ในเมื่อเธอได้เงินกว่าพันล้านมาแบบฟรี ๆ ถึงจะใช้เงินก้อนนั้นเสียตอนนี้เลยแล้วอย่างไร?

แต่เธอรู้ดีว่าภาพปักผืนนี้มูลค่าไม่ถึง 250 ล้าน

เธอจะใช้จ่ายเงินอย่างนี้ก็ได้ แต่...

ตอนนี้เธอไม่มีคุณสมบัติที่จะเอาแต่ใจตัวเองได้

หากขายวิลล่าไปแล้วจริง ๆ เธอก็สามารถเอาเงินก้อนนั้นไปทำเรื่องที่มีความหมายมากกว่า

เหรินจี่เฟิง “...”

ยังคิดว่าจะมีครั้งหน้าอีกเหรอ!

เขายกป้าย และดันราคาให้สูงขึ้นไปถึง 600 ล้านทันที

หลินอู๋ยกป้าย “750 ล้าน”

เหรินจี่เฟิง “...”

ฉู่จื่อหลานเห็นดังนั้น พลันขบกรามพูดกระซิบข้างหูหรงฉือ “ฉันเพิ่งเคยเห็นสีหน้าดูไม่จืดของเหรินจี่เฟิงก็คราวนี้”

ตระกูลเหรินเหมือนกับตระกูลเฟิง ต่างก็เป็นตระกูลเศรษฐีอันดับต้น ๆ

ครั้งนี้อาจดูเหมือนว่าเหรินจี่เฟิงไม่ได้ให้ราคาบ้าระห่ำเท่าเฟิงถิงเซิน คนที่ไม่รู้คงนึกว่ากำลังทรัพย์ของเขาห่างชั้นกับเฟิงถิงเซินเยอะ

แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น

เดาว่าเหรินจี่เฟิงเพียงแค่ต้องการวัดใจเท่านั้น ไม่ได้คิดจะใช้เงินโดยเปล่าประโยชน์

แต่การกระทำของเฟิงถิงเซินที่ทำไปเพื่อเอาใจสาวงาม มันคือการไม่เห็นเงินเป็นเงินแล้ว

เมื่อไร้ผู้ประมูลแข่ง ภาพปักย่อมตกไปเป็นของหลินอู๋อีกเช่นเคย

เฟิงถิงเซินมองไปที่เหรินจี่เฟิง “ประธานเหริน ขอบคุณที่ยอมให้นะครับ”

เหรินจี่เฟิง “ประธานเฟิงเกรงใจแล้ว”