คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 147

แน่นอนว่าคำพูดนี้เป็นการล้อเล่น

อวี้มั่วซวินจะให้หรงฉือจ่ายเงินได้อย่างไร

อีกทั้งเขาเองก็กังวลว่าหนานจื้อจือจะรู้เข้าว่าเขาพาหรงฉือมาดื่มเหล้าที่บาร์ หลังกลับไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์บาร์ ก็เดินทางกลับพร้อมกับหรงฉือ

เที่ยงวันต่อมา

หรงฉือขับรถไปรับหนานจื้อจือที่คฤหาสน์ของเขา

หลังหนานจื้อจือขึ้นรถแล้ว เธอก็เอ่ยถาม “อาจารย์ พวกเราจะไปที่ไหนกันเหรอคะ?”

หนานจื้อจือบอกที่อยู่ของสถานที่หนึ่ง

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง หรงฉือกับหนานจื้อจือเดินทางมาถึงภัตตาคาร พวกเขาได้คนพาเข้าไปยังห้องส่วนตัว

ยามพวกเขาผลักประตูเข้าไป ด้านในก็มีคนนั่งอยู่แล้วด้วยกันสองคน

เป็นชายวัยกลางคนที่บุคลิกไม่ธรรมดาสองคน

เห็นพวกเขาเข้ามาแล้ว ทั้งสองคนเลยยืนขึ้น “มากันแล้ว”

“เหรินอี้อัน จี้หวนอิง” หนานจื้อจือยังคงแนะนำพวกเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนอย่างเคย “นี่หรงฉือ ลูกศิษย์ผมเอง”

หรงฉือเคยเห็นพวกเขาในข่าวมาก่อน

พวกเขาสองคน คนหนึ่งดำรงตำแหน่งสำคัญในกองทัพ คนหนึ่งเป็นบุคคลเลื่องชื่อในแวดวงการเมือง

ทว่าท่าทียามที่พวกเขาเห็นหรงฉือนั้นกลับอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง จับมือกับเธอพลางกล่าวว่า “ได้พบหน้าสักที”

แม้ว่าหรงฉือจะงุนงง ทว่ายังคงจับมือพวกเขาทีละคนด้วยความสงบนิ่ง เธอกล่าวด้วยความเคารพระคนเปี่ยมมารยาท “เป็นฉันที่ควรพูดประโยคนี้กับพวกคุณมากกว่าค่ะ”

เหรินอี้อันกับจี้หวนอิงยิ้มเล็กน้อย ผายมือให้เธอนั่ง

เมื่อเธอนั่งลงแล้ว เหรินอี้อันจึงพูดขึ้นว่า “พวกเรารู้จักเธอมานานหลายปีแล้ว รอคอยให้อาจารย์หนานพามาแนะนำกับพวกเรามาตลอด แต่จนใจที่ทุกคนต่างมีภาระ ไม่มีเวลาเลย หลายวันนี้คนของพวกเรากำลังวิจัยระบบที่เธอวิจัยไว้ช่วงหลายวันก่อนนี้ สองวันนี้พวกเราก็มีเวลาว่างพอดี เลยอยากกินข้าวและพบเธอสักหน่อย”

หลังทักทายกัน หรงฉือก็พูดคุยกับพวกเขา

คุยเรื่องระบบ เรื่องไมโครชิป เรื่องพลังงาน...

หนานจื้อจือทำเพียงนั่งเงียบ ๆ กินข้าว ดื่มน้ำชาอยู่ข้าง ๆ ไม่เข้าไปแทรกบทสนทนาของพวกเขา

มีคุณหนูตระกูลผู้ดีอยากเข้าตระกูลเหรินกับตระกูลจี้อยู่มากมายนับไม่ถ้วน

โดยทั่วไปแล้ว คุณหนูบ้านรวยทั่วไปก็ยังเข้าตระกูลเหรินไม่ก็ตระกูลจี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเคยหย่าร้างมาก่อนเลย

แต่หรงฉือไม่เหมือนคนอื่น

หรงฉือมีความสามารถเหลือล้น

แค่เทคโนโลยีที่ฉางโม่ครอบครองในยามนี้ ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ก็ไม่มีอะไรมาขวางกั้นความก้าวหน้าของฉางโม่ได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งของหนานจื้อจือในอนาคตเลย เป็นไปได้สูงว่าหรงฉืออาจจะมารับช่วงต่อ

หมายความว่า อนาคตของหรงฉือในวันข้างหน้านั้นไร้ขีดจำกัดเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้นคือหรงฉืออายุยังน้อย ทั้งที่มีผลงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้กลับยังคงสงบเสงี่ยมอ่อนโยน ไม่มีความเย่อหยิ่งติดตัวเลยแม้แต่เศษเสี้ยว เมื่อสิ่งเหล่านี้มาอยู่ในตัวของคนอายุน้อยแล้ว นับว่าหาตัวจับได้ยาก

ยิ่งมอง พวกเขาก็ยิ่งชอบ

หนานจื้อจือได้ฟังแล้ว ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมาชำเลืองมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา