คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 198

ลูกสนิทสนมกับเขา ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

นอกจากนี้แล้ว เธอเองก็เห็นว่ายามที่พ่อแม่ผู้ปกครองบ้านอื่นคอยดูสามีหรือภรรยาของตัวเองเล่นเกมกับลูกนั้น พอสนุกมักจะหัวเราะไม่ก็ปรบมือร้องบอกว่าดีไปด้วย ยามที่เล่นได้ไม่ค่อยดีก็จะคอยร้อนรนอยู่ข้าง ๆ

คนอื่นจึงรู้สึกได้ว่าพวกเขากลมเกลียวกัน

พอมาถึงหรงฉือ

แม้ว่าหรงฉือจะมีรอยยิ้มประดับบนหน้ายามที่ได้เล่นเกมกับลูก ทว่าคนอื่นกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่เหมือนกัน

เหมือนว่าเธอจะแปลกแยกจากสามีและลูกของเธออย่างไรอย่างนั้น

แต่เมื่อนึกถึงคราวที่ประชุมผู้ปกครองครั้งก่อน เห็นได้ชัดว่าลูกสาวของหรงฉือก็สนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้นดี อันที่จริงที่ตอนนี้หรงฉือแทรกความรู้สึกเข้าไประหว่างสามีของเธอกับลูกสาวไม่ได้ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

ลูกของตัวเองสนิทกับมือที่สามในความสัมพันธ์ของตัวเองแบบนั้น หากเป็นคนอื่นจะมีใครบ้างที่ไม่รู้สึกแย่?

พอนึกถึงตรงนี้ เธอคิดว่าในใจของหรงฉือเองคงจะขมขื่นไม่น้อย

เธอมองหรงฉือ ทว่ากลัวไม่รู้ว่าควรจะพูดปลอบใจออกไปอย่างไรดี

หรงฉือเห็นความสงสารและความลังเลในแววตาของเธอแล้ว

หรงฉือรู้ว่าคุณแม่เถียนเถียนน่าจะเดาออกว่าเกิดเรื่องอะไรบางอย่างกับเธอ

เธอยิ้มเล็กน้อย

ตอนนี้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาเจ็บปวดที่สุดนั่นมาแล้ว

เธอรู้ว่าหลินอู๋ไม่ว่าง เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินถึงได้ตามตัวเธอมาร่วมกิจกรรม

ดังนั้น ในวันนี้เธอเลยออกจะเหมือนกับคนนอกไม่น้อย

ในตอนนี้ เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินก็กลับมาพร้อมกันแล้ว

เฟิงจิ่งซินเขยิบเข้ามาดูวิดีโอที่เธอถ่ายไว้ หรงฉือเองก็ส่งวิดีโอไปให้ลูกกับเฟิงถิงเซินแล้วว่า “แม่ส่งไปให้หนูแล้ว เดี๋ยวหนูไปดูบนไอแพดก็ได้”

เฟิงจิ่งซิน “ค่ะ”

เมื่อเกมที่สามจบลง เกมในกิจกรรมพ่อแม่ลูกในครั้งนี้ก็จบลงด้วยเช่นกัน

เฟิงจิ่งซินได้ถ้วยผู้ชนะมาสองถ้วย

หลังรับถ้วยมาแล้ว เฟิงจิ่งซินก็อุ้มถ้วยรางวัลมาให้เฟิงถิงเซินถ่ายรูปให้เธอ

เฟิงถิงเซินถ่ายรูปให้เธอหลายรูปไม่หยุด

เธอไม่ได้เดินเข้าไปหา

เธออ่านเอกสารเกี่ยวกับงานที่อวี้มั่วซวินส่งมาให้เธอ

ผ่านไปสักพัก เฟิงจิ่งซินก็กวักมือเรียกเธอ “แม่คะ มาถ่ายรูปรวมกัน แล้วพวกเราก็จะได้ไปกินข้าว”

หรงฉือเดินเข้าไปหา พวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกถ่ายรูปร่วมกับพ่อแม่ผู้ปกครองคนอื่น ๆ ไว้หนึ่งรูป

คุณครูหยางจัดการส่งรูปที่ถ่ายไว้ให้ทุกครอบครัว

เมื่อกิจกรรมพ่อแม่ลูกที่โรงเรียนเฟิงจิ่งซินจัดขึ้นดำเนินการมาถึงตรงนี้ ก็ถือว่ากิจกรรมได้จบลงอย่างเป็นทางการ

ขณะที่หรงฉือกำลังคิดจะปลีกตัวจากไป เฟิงถิงเซินก็หยิบเสื้อโค้ตของตัวเองกลับมาแล้ว เขาพูดกับเธอว่า “จะไปกินข้าวที่ไหน?”

หรงฉือยังไม่ทันได้พูดอะไร เฟิงจิ่งซินก็เป็นคนยกมือพูดขึ้นมาแล้ว “หนูอยากกินปิ้งย่าง ร้านนั้นที่พวกเราไปกินคราวก่อนค่ะ!”

เฟิงถิงเซินบีบดวงหน้ารูปไข่ของเธอพลางว่า “ร้านเมื่อครั้งก่อนไกลเกินไป เดี๋ยวตอนบ่ายหนูต้องกลับมาเข้าเรียนอีก จะไม่ทันเวลาเอา”

“ก็ได้” เฟิงจิ่งซินหงุดหงิดเล็กน้อย “งั้นไปกินอาหารทะเล?”

เฟิงถิงเซินไม่ตอบคำถาม ทว่ากลับเอ่ยถามหรงฉือแทน “อยากกินอะไร?”