หรงฉือว่า “พวกคุณไปกินเถอะ ฉันไปด้วยไม่ได้”
เฟิงจิ่งซิน “อ้าว? แม่ไม่ไปเหรอคะ?”
“อื้ม” เธอลูบหัวของเฟิงจิ่งซินเบา ๆ “แม่ต้องไปก่อนแล้ว หนูกับพ่อก็กินข้าวให้สนุกนะ”
“อ๋อ...”
หรงฉือยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก เธอหมุนตัวจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
เฟิงถิงเซินมองแผ่นหลังของเธอ ทว่าไม่ได้พูดรั้งให้อยู่ต่อ เขากล่าวกับเฟิงจิ่งซินว่า “พวกเราเองก็ไปกันเถอะ”
“ค่ะ”
เพิ่งก้าวขึ้นรถ โทรศัพท์ของเฟิงถิงเซินก็ดังขึ้นมา
คุณย่าเฟิงเป็นคนโทรศัพท์เข้ามา
เขาเพิ่งรับสาย คุณย่าเฟิงก็กัดฟันพูดขึ้นมาแล้ว “นี่แกใช้บริษัทของครอบครัวเปิดโครงการใหม่ให้ตระกูลหลินกับตระกูลซุนเหรอ?!”
เฟิงถิงเซินร้อง “อืม” ทั้งยังหัวเราะเล็กน้อย “คุณย่าเพิ่งรู้เหรอครับ?”
“แก!” คุณย่าเฟิงยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยว “แกหมายความว่ายังไง? นี่แก...จะหย่ากับเสี่ยวฉือใช่ไหม?”
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ทำอะไรโจ่งแจ้งและใจกล้าแบบนี้
ในเมื่อเขากล้ารับตระกูลหลินกับตระกูลซุนเข้ามาในขอบเขตของเฟิงซื่อกรุ๊ป ก็เท่ากับว่าไม่กลัวเธอรู้
เท่ากับว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว
ไม่รอให้เขาอ้าปากพูด คุณย่าเฟิงก็พูดขึ้นมาทันที “ฉันไม่ยอม! แล้วก็ถ้าแกอยากเปิดโครงการใหม่ ฉันไม่ขัด แต่ต้องเปลี่ยนคนรับผิดชอบ ถ้าแกไม่เปลี่ยน ฉันจะทำเอง...”
“ย่าครับ” น้ำเสียงของเฟิงถิงเซินไม่ได้แตกต่างอะไรจากยามปกติ “ตอนนั้นก่อนจะแต่งงาน ผมได้ทำตามข้อตกลงของคุณย่าหมดแล้ว ก็ขอรบกวนคุณย่าด้วยว่าให้รักษาคำพูดของตัวเอง อย่าเข้ามาก้าวก่ายการตัดสินใจใด ๆ ของผมอีก”
พูดอีกอย่างก็คือ เธอจะทำอะไรตระกูลหลินกับตระกูลซุนไม่ได้ทั้งนั้น
“แก...”
นับตั้งแต่ที่เขารับช่วงเฟิงซื่อกรุ๊ป หลายปีมานี้เฟิงซื่อกรุ๊ปก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่กับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทล้วนเข้าใจกันโดยชัดเจน ว่าหากทำตามความคิดของเฟิงถิงเซินแล้วก็จะไม่มีอะไรผิดพลาด
ถ้าเธอกล้าทำอะไรเฟิงถิงเซิน ผู้ถือหุ้นรายอื่นในบริษัทคงออกมาคัดค้านเป็นกลุ่มแรก
นั่นก็หมายความว่า ตอนนี้เฟิงซื่อกรุ๊ปไม่อาจขาดเฟิงถิงเซินได้
ไม่ใช่เฟิงถิงเซินที่ขาดเฟิงซื่อกรุ๊ปได้
สำหรับเฟิงถิงเซินนั้น การยกเฟิงซื่อกรุ๊ปขึ้นมาขู่นั้นไม่มีผลเลยสักนิด
“ตอนนี้ง้อไม่ได้ ไว้ผ่านไปสักพักค่อยว่ากัน”
“โอเค...”
......
กลับมาถึงบริษัท ทันทีที่อวี้มั่วซวินเห็นเธอ ก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องกิจกรรมพ่อแม่ลูกของเธอ พูดออกมาเพียงแค่ว่า “กลับมาแล้วเหรอ? กินข้าวมาหรือยัง?”
หรงฉือว่า “ยังเลย”
“มากับพี่เลย พี่จะพาน้องไปกินข้าว”
หรงฉือยิ้ม “ได้”
ยามที่พวกเขาไปถึงร้านอาหาร กลับได้เจอเข้ากับประธานหยางจากเฟิงซื่อกรุ๊ปที่มากินข้าวร่วมกับครอบครัว
ประธานหยางให้คนในครอบครัวเข้าไปด้านในห้องส่วนตัวก่อน จากนั้นจึงพูดกับอวี้มั่วซวินว่า “เดิมทียังคิดอยู่เลยว่าพวกเรายังจะพอมีโอกาสให้ได้ร่วมงานกันอีกหรือเปล่า นึกไม่ถึงว่า...”
อวี้มั่วซวินเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ได้ข่าวว่าโครงการใหม่ของบริษัทพวกคุณทำได้ไม่เลวเลยนี่?”
“ไม่เลวจริง ๆ นั่นแหละครับ ประธานเฟิงตัดสินใจลงมือเองทั้งที รวม ๆ แล้วไม่น่ามีอะไรผิดพลาด”
“อ๋อ” อวี้มั่วซวินขานรับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ จากนั้นเอ่ยถามขึ้นอีกว่า “ผมได้ยินว่าส่วนที่ตระกูลหลินกับตระกูลซุนมีส่วนร่วมด้วยสำคัญมาก ๆ คนอื่น ๆ ในบริษัทพวกคุณไม่มีความเห็นอะไรเลยเหรอ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...