โทรศัพท์ของจี้ชิงเยว่ดังขึ้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาวางโทรศัพท์ลง พลางกล่าว “ฉันยังมีธุระที่ต้องจัดการ ขอตัวกลับก่อนนะ จะกลับด้วยกันไหม?”
เหรินจี่เฟิงได้สติกลับมา แววตาเคร่งขรึม พลางกล่าว “ไม่ล่ะ ฉันต้องรอคนอยู่ นายกลับไปก่อนแล้วกัน คราวหน้าถ้าว่างค่อยเจอกัน”
“ได้สิ”
จี้ชิงเยว่ออกไปแล้ว
หลังจากที่ร่างเงาของเขาหายไป เหรินจี่เฟิงก็เดินไปทางร้านกาแฟ
เขาเพิ่งจะผลักประตูร้านกาแฟเข้าไป ก็เจอเข้ากับหลินอู๋ที่กำลังจะไปพาเฟิงจิ่งซินไปห้องน้ำพอดี
ทั้งสองคนหยุดชะงักฝีเท้า
หลินอู๋มองเขาพลางกล่าว “คุณเหริน? บังเอิญจังเลยนะคะ?”
“ครับ” เหรินจี่เฟิงปิดประตู กวาดสายตามองไปโดยรอบร้านกาแฟ จากนั้นก็เห็นเฟิงถิงเซินที่กำลังสั่งอาหารกับบริกรอยู่
เขาละสายตาหันกลับมามองเฟิงจิ่งซินแทน
เพียงปราดตามองครู่เดียว เขาก็แทบจะรู้ได้ทันทีว่าเป็นลูกสาวของเฟิงถิงเซินจริง ๆ
เพราะใบหน้าของเฟิงจิ่งซินละม้ายคล้ายคลึงกับเฟิงถิงเซิน
แม้จะคิดแบบนี้ แต่เขาก็ยังถามออกไปเช่นนี้ “เด็กคนนี้คือ...”
หลินอู๋หลุบสายตาต่ำลง พลางกล่าว “ลูกสาวของถิงเซินค่ะ”
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ด้วย
เหรินจี่เฟิงรู้สึกใจคอไม่ดีทันที
ตอนนี้ เฟิงจิ่งซินจึงพูดขึ้นว่า “น้าอู๋อู๋ คุณอาสุดหล่อคนนี้เป็นใครคะ?”
หลินอู๋ก้มตัวลงมา แตะจมูกของเฟิงจิ่งซินเบา ๆ พลางกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เพื่อนของน้าเองค่ะ”
เฟิงจิ่งซิน “อ๋อ... ”
หลินอู๋กล่าวถามเหรินจี่เฟิง “คุณเหรินนัดเพื่อนไว้...”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...