คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 225

ผ่านไปสักพักใหญ่ พวกหลินอู๋และเหรินจี่เฟิงก็ออกมาจากห้องน้ำ

เฟิงจิ่งซินกำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็น

เห็นสิ่งใดตามทางก็รู้สึกสนใจไปหมด มองตรงนี้มองตรงนั้นพูดกับหลินอู๋อย่างไม่หยุดปาก

หลินอู๋ยิ้มตั้งแต่ต้นจนจบ

ในสายตาของเหรินจี่เฟิง คิดว่าเธอมีความรับผิดชอบกับลูกของเฟิงถิงเซินอย่างมาก และรู้สึกว่าการดูแลเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย

เมื่อกลับมาที่ร้านกาแฟ เหรินจี่เฟิงหันไปมองที่เฟิงถิงเซินทันที เห็นว่าเฟิงถิงเซินกำลังดื่มกาแฟไปพลางพลิกอ่านนิตยสารในมือพลางอย่างผ่อนคลาย

ดูแล้วก็เป็นแค่คนชอบที่เอาแต่ชี้นิ้วสั่งคนหนึ่งเท่านั้น

เหรินจี่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อครู่ระหว่างที่เดินไปห้องน้ำ เหรินจี่เฟิงได้บอกว่าเขานัดเจอกับเพื่อนที่ร้านกาแฟเช่นกัน

เมื่อเข้ามาในร้านกาแฟ หลินอู๋จึงกล่าวถามว่า “เพื่อนคุณมาหรือยังคะ?”

เหรินจี่เฟิงส่ายหน้า “ยังเลยครับ”

“งั้นมานั่งกับพวกเราดีไหมคะ?”

“พวกคุณออกมาเดทกัน ผมไปรบกวนคงไม่ดีเท่าไหร่มั้งครับ”

หลินอู๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ถิงเซินไม่ถือสาหรอก”

เหรินจี่เฟิงเดินไปหาเฟิงถิงเซินพร้อมกับพวกหลินอู๋

เมื่อตอนที่ไปถึง เหรินจี่เฟิงสังเกตเห็นดอกกุหลาบสีแดงสดช่อหนึ่งข้างที่นั่งเฟิงถิงเซินทันที

ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ทันทีว่าเฟิงถิงเซินจะต้องส่งดอกกุหลาบช่อนี้ให้หลินอู่อย่างแน่นอน

ดูท่าแล้ว เฟิงถิงซินคงจะไม่ทำเรื่องไม่ดีกับหลินอู๋แบบที่เขาคิดเมื่อครู่นี้

“พ่อคะ พวกเรากลับมาแล้ว”

เฟิงจิ่งซินพูดพลางกลับไปนั่งที่ทันที

เฟิงถิงเซินขานรับเล็กน้อย หันหน้าไปมองหลินอู๋ จึงเห็นว่าเหรินจี่เฟิงก็อยู่ด้วย

เขากล่าว “ประธานเหริน?”

เหรินจี่เฟิง “เมื่อครู่ผมเจอกับคุณหลินตรงทางเข้าพอดี เห็นว่าคุณก็อยู่ด้วย ก็เลยเดินมาทักทายคุณครับ”

เฟิงถิงเซินโน้มตัวไปจับมือ หลังจากที่ทักทายเรียบร้อยแล้ว เหรินจี่เฟิงเห็นว่าพวกเขาสามคนเข้ากันได้ดี จึงยังไม่ได้นั่งลง แต่กล่าวว่า “เพื่อนผมคงใกล้จะมาถึงแล้ว งั้นผมไม่นั่งด้วยแล้วดีกว่า ไว้คราวหน้านะครับ”

หลินอู๋หลุบตามองต่ำ แววตาปรากฏความเข้าใจทันที แต่ก็ไม่อยากหักหน้า จึงกล่าวถาม “งั้นคุณจะรอต่อไปอีกหรือคะ?”

เหรินจี่เฟิงกล่าว “ไม่แล้วล่ะครับ”

หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกันไปครู่หนึ่ง เฟิงถิงเซินก็โทรหาหลินอู๋

หลินอู๋กล่าว “พวกเราต้องไปแล้วค่ะ”

เหรินจี่เฟิง “โอเคครับ”

นอกจากที่หลินอู๋กำลังบอกลาเหรินจี่เฟิงอยู่ที่ร้านกาแฟ จู่ ๆ เฟิงจิ่งซินก็ปล่อยมือหลินอู๋วิ่งไปอีกทางทันที

“ซินซิน?”

ครั้งนี้เฟิงจิ่งซินคิดว่าตัวเองเห็นหรงฉือจริง ๆ

ทว่าคนด้านหน้าเยอะเกินไป เธอทั้งตัวเตี้ยและตัวเล็ก เพียงครู่เดียวก็มองไม่เห็นแล้ว

เธอกล่าวกับหลินอู๋ว่า “น้าอู๋อู๋ เมื่อกี้หนูเหมือนเห็น...จริงๆนะคะ”

หลินอู๋พูดตัดบทเธอ “พ่อหนูรอพวกเราอยู่ พวกเราไปกันเถอะ”