คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 227

เฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินเพิ่งจะถึงคฤหาสน์ได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเฟิงถิงเซินก็ดังขึ้น

เฟิงถิงเซินรับโทรศัพท์

หลังจากที่ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาเก็บโทรศัพท์ เสื้อนอกที่เพิ่งถูกถอดออกไปถูกใส่กลับไปอีกครั้ง จากนั้นก็กล่าวกับเฟิงจิ่งซินที่เดินขึ้นชั้นบนไปด้วยกัน “ย่าของหนูไม่ระวังสะดุดหกล้ม บาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล พ่อจะไปโรงพยาบาลสักหน่อย หนูก็รีบพักผ่อนนะ”

เฟิงจิ่งซินกล่าวด้วยความกังวล “หนูก็อยากไปเยี่ยมคุณย่า...”

“พรุ่งนี้หนูต้องไปโรงเรียน เดี๋ยวพรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วค่อยไปนะ”

“ก็ได้ค่ะ...”

เฟิงถิงเซินหันตัวออกจากบ้านไปทันที

ตอนนี้โทรศัพท์ของเฟิงจิ่งซินดังขึ้น

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มาดู

หลังจากที่เห็นว่าเป็นข้อความขยะ เธอทำหน้ามุ่ยด้วยความผิดหวัง

เมื่อครู่ระหว่างทางกลับบ้าน เธอโทรหาแม่ อยากรู้ว่าเมื่อครู่ตอนที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าคนที่เธอเห็นเป็นแม่ของเธอหรือไม่

แต่แม่ก็ไม่ได้รับสาย

ตอนนี้โทรศัพท์มีการแจ้งเตือน เธอหลงคิดไปว่าเป็นข้อความที่แม่ส่งมาเสียอีก

ไม่คิดเลยว่า...

ทว่า เมื่อคิดดังนี้ เธอก็คิดว่าถ้าแม่มีเวลาว่างมาเดินเล่นช่วงคริสต์มาสจริง ๆ แม่จะต้องชวนเธอไปด้วยอย่างแน่นอน

เธอน่าจะมองผิดไป

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

โรงพยาบาลกระดูกและข้อ ใจกลางเมืองตูเฉิง

เฟิงถิงเซินได้ไปสอบถามอาการกับหมอเรียบร้อยแล้ว

คุณย่าเฟิงกระดูกขาหักหนึ่งข้าง ต้องทำการผ่าตัดเปลี่ยนกระดูก

แต่วันนี้ยังไม่สามารถเปลี่ยนกระดูกได้ ต้องรอดูอาการและสภาพร่างกายของคุณย่าให้ถี่ถ้วนเสียก่อนจึงจะทำการผ่าตัดได้

ตอนนี้คนในตระกูลเฟิงคนอยู่ต่างแดน

ตอนนี้คนที่มาโรงพยาบาล นอกจากเฟิงถิงเซินแล้ว ก็มีพ่อบ้านของบ้านเดิม และป้าเฉินที่คอยดูแลคุณย่าเป็นปกติอยู่แล้ว

แน่นอนว่าเฟิงถิงเซินรู้ว่าคุณย่าเฟิงอยากจะพูดอะไร เขาขมวดคิ้ว “คุณย่าครับ...”

คุณย่าหลับตาลง

เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ผ่านไปพักใหญ่ คุณย่าเฟิงจึงกล่าวว่า “แกกลับไปเถอะ”

เฟิงถิงเซินไม่ได้กลับไป ห่มผ้าให้เธอ

หลังจากนั้นไม่นาน หมอก็เข้ามาบอกอาการของคุณย่ากับเฟิงถิงเซิน บอกเขาว่าวันมะรืนคุณย่าก็สามารถทำการผ่าตัดได้แล้ว

ระดับความเสี่ยงในการผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกค่อนข้างต่ำ หากไม่มีอะไรผิดคาด หลังจากที่ผ่าตัดประมาณหนึ่งเดือน ก็สามารถเดินด้วยตัวเองโดยใช้อุปกรณ์ช่วยเดินได้แล้ว

หลังจากที่หมอออกไปแล้ว ตรงโถงทางเดิน พ่อบ้านมองคุณย่าเฟิงในห้องผู้ป่วยพลางกล่าว “ที่จริงแล้วคุณย่าอยากเจอหลานสะใภ้อย่างมาก แต่ท่านไม่ยอมให้ผมโทรหลานสะใภ้...”

ความรู้สึกของคุณย่าเฟิงคือเธอรู้สึกผิดกับกับหรงฉือ ตอนนี้เธอบาดเจ็บ เธอจะยังมีหน้าให้หรงฉือมาเยี่ยมเธอได้อย่างไร?

เฟิงถิงเซิน “ฉันรู้แล้ว”

พ่อบ้านไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยทันที