คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 228

ในคืนนั้น เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้กลับไป

เช้าวันถัดมา แม่ของเฟิงถิงเซิน ซางเชี่ยน เฟิงถิงหลินและคนอื่น ๆ ก็ทยอยรีบพากันกลับมา

เมื่อทราบว่าเฟิงถิงเซินอยู่เฝ้าที่โรงพยาบาลมาหนึ่งคืนแล้ว จึงให้เขากลับไปพักผ่อน

เฟิงถิงเซินกล่าวกับคุณย่าเฟิงว่า “เดี๋ยวตอนเย็นผมมาเยี่ยมใหม่นะครับ

คุณย่าเฟิงไม่สนใจเขา

หลังจากที่เฟิงถิงเซินออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็กดโทรออกหาใครบางคนทันที

หลังจากนั้นประมาณชั่วโมงกว่า คนของตระกูลหลินและตระกูลซุนก็ได้รับข่าวที่พวกเขาถูกถอดออกจากโปรเจกต์

พวกเขารีบติดต่อหลินอู๋ทันที

หลินอู๋กล่าวว่า “เป็นความตั้งใจของคุณย่าเฟิงค่ะ เมื่อคืนเธอหกล้ม...”

ตระกูลซุนและตระกูลหลินไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

ซุนหม่านซานกล่าว “งั้น...คุณย่าเฟิงคงจะไม่ใช้โอกาสนี้ขอให้เฟิงถิงเซินเลิกกับเธอ และไม่ยอมให้เขาเลิกกับหรงฉือหรอกมั้ง?”

หลินอู๋เม้มริมฝีปากแน่น

พวกเขาพูดคุยกันพักใหญ่ เธอจึงวางสาย

ตอนนี้ มีคนเคาะประตูเข้ามาพอดี “ผู้อำนวยการหลิน การประชุมจะเริ่มแล้วค่ะ”

“โอเค”

ระหว่างที่พูด ก็วางโทรศัพท์ ออกมาจากออฟฟิศ ตอนที่กำลังจะมุ่งหน้าไปห้องประชุม เห็นหรงฉือที่กำลังคุยเรื่องงานผู้อำนวยการเฉวียนพอดี

แม้จะรู้ว่าการร่วมมือระหว่างซวิ่นตู้และฉางโม่ยังคงดำเนินต่อ เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคของฉางโม่ก็ต้องคอยเว้นระยะมาคอยดูแลระบบรักษาที่ซวิ่นตู้เสมอ ทว่าเธอไม่คิดว่าวันนี้จะบังเอิญเจอหรงฉือที่ซวิ่นตู้พอดี

หรงฉือรู้สึกตัวว่ามีคนมองเธอ เมื่อมองไปเห็นว่าเป็นหลินอู๋ หันไปมองทางอื่นอย่างไม่ลังเลทันที

ตอนสิบโมงกว่า หรงฉือไปเข้าห้องน้ำ ทว่าตอนที่กำลังจะเข้าห้องน้ำ เห็นเฟิงถิงเซินเข้าพอดี

ไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังยืนพิงกำแพง เหมือนกับว่ากำลังรอใครอยู่

เธอรีบสาวเท้าเดินผ่านโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอนที่กำลังจะเดินผ่านเขา เฟิงถิงเซินกลับมองมาพลางกล่าว “เมื่อคืนคุณย่าหกล้ม กระดูกขาหักหนึ่งข้าง ต้องผ่าตัดเปลี่ยนกระดูก”

ตอนที่รับประทานอาหารกลางวัน หรงฉือเล่าเรื่องที่คุณย่าเฟิงหกล้มให้คุณยายหรงฟัง

คุณยายหรงฟังแล้วตื่นตกใจทันที

เธอกล่าวว่า “ตอนเย็นหนูไปเยี่ยมเธอกับยายแล้วกัน

ไม่ว่าระหว่างหรงฉือกับเฟิงถิงเซินจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนั้นที่ตระกูลหรงตกอยู่ในสภาวะยากลำบากที่สุด คุณย่าเฟิงก็ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือบ่อยครั้ง

สามารถพูดได้ว่าหากไม่มีการช่วยเหลือของคุณย่าเฟิงในตอนนั้น ก็คงไม่มีตระกูลหรงในวันนี้

บุญคุณนี้ คุณยายหรงไม่เคยลืม

หรงฉือฟังแล้ว กล่าวว่า “ได้ค่ะ”

ตอนบ่าย หรงฉือเลิกงานก่อนเวลา หลังจากที่กลับไปกินข้าวที่บ้านตระกูลหรงแล้ว ก็รับคุณยายหรงมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลกระดูกและข้อด้วยกัน

“แม่คะ!”

พวกเธอเพิ่งจะถึงโรงพยาบาลได้ไม่นาน เฟิงจิ่งซินเห็นพวกเธอ ก็วิ่งเข้าไปหาพุ่งตัวไปกอดขาเธอไว้ทันที