คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 229

หรงฉือไม่ได้รู้สึกประหลาดใจที่เจอเธอ ยื่นมือไปลูบหัวเธอ “มาเยี่ยมหลังจากเลิกเรียนแล้วหรือคะ?”

“ใช่ค่ะ!” เฟิงจิ่งซินเห็นเธอแล้วดีใจอย่างมาก พลางเรียกคุณย่าเฟิง “ยายทวดคะ”

คุณยายหรงเพิ่งจะขานรับเล็กน้อย เฟิงถิงเซินก็เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย

เขามองมาทางพวกเธอพยักหน้าให้เล็กน้อย

คุณยายหรงสีหน้าเย็นชา แต่ไม่ได้พูดอะไร

หรงฉือชำเลืองเขาเล็กน้อยจากนั้นก็มองไปทางอื่น

เห็นว่าเฟิงจิ่งซินมีเรื่องอยากจะเล่าให้เธอฟัง เธอจึงกล่าวว่า “แม่กับยายทวดหนูขอเข้าไปเยี่ยมย่าหนูก่อนนะ”

“ค่ะ...”

เฟิงจิ่งซินได้ยินดังนี้ จึงทำได้เพียงระงับความอยากไปชั่วครู่ ยื่นมือไปจูงมือของหรงฉือเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยพร้อมกับเธอ

เฟิงถิงเซินรับกระเช้าผลไม้และดอกไม้ที่พวกหรงฉือเอามา เดินตามพวกเธอกลับไปในห้องผู้ป่วยเช่นกัน

คุณย่าเฟิงเห็นว่าหรงฉือและคุณยายหรงมาเยี่ยม ยิ้มออกมาด้วยความประหลาดใจทันที “พวกเธอมาได้อย่างไร?”

คุณยายหรงเห็นว่าเธอเคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่ก็ยังฝืนทนเจ็บลุกขึ้นนั่ง จึงรีบพูดปรามว่า “เธอยังจะมีหน้ามาพูดอีก เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่ยอมบอกพวกเราอีก”

เมื่อพูดเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณย่าเฟิงจางลงไปเล็กน้อย มองเฟิงถิงเซินที่กำลังรินน้ำให้หรงฉือและคุณยายหรงด้วยตาตัวเอง พลางกล่าว “ฉันไม่มีหน้าไปเจอพวกเธอหรอก...”

หรงฉือและคุณยายหรงรับน้ำที่เฟิงถิงเซินยื่นมาให้

คุณยายหรงจึงกล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องของพวกเขา จะโทษเธอได้อย่างไรกัน?”

“แต่ว่าฉัน...”

เห็นว่าเฟิงจิ่งซินยังอยู่ตรงนี้ คุณย่าเฟิงก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้ให้กระจ่างมากนัก

คุณยายหรงแตะหลังมือของเธอพลางกล่าว “ฉันเข้าใจดี”

คุณยายมาเยี่ยมพูดคุยกับเธอ เธอก็คงอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

พวกเธอพูดคุยกันไปสักพัก คุณย่าเฟิงเหมือนคิดอะไรได้บางอย่าง จึงกล่าวว่า “ยังไม่ได้กินข้าวสินะ? เอาแบบนี้ ถิงเซินแกไปจัดการ ไปกับ...”

“ไม่ต้องหรอก”คุณยายหรงพูดตัดบทเธอ “ฉันกับเสี่ยวฉือกินข้าวแล้วจึงมาเยี่ยมเธอ”

กล่าวจบ ก็กล่าวกับเฟิงถิงเซินอย่างเย็นชา “ถ้าเธอกับซินซินยังไม่ได้กินข้าวก็ไปกินก่อนเถอะ”

เฟิงจิ่งซินไม่ได้กินข้าวกับหรงฉือมานานแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้น ยื่นมือไปคล้องคอของหรงฉือพลางกล่าว “แม่คะ หนูคิดถึงแม่จัง แม่ไปกับพวกเราเถอะนะคะ”

เมื่อคิดถึงฉากที่เห็นเมื่อคืนได้ยินเฟิงจิ่งซินบอกว่าคิดถึงเธอ หรงฉือหลุบตามองต่ำเผยรอยยิ้มจาง ๆกล่าวปฏิเสธว่า “แม่ทำงานมาทั้งวัน รู้สึกเหนื่อย ไม่อยากเดินไปเดินมา พวกหนูไปกินเถอะ”

หรงฉือพูดมาแบบนี้แล้ว เฟิงจิ่งซินก็ไม่อยากที่จะขอร้องอะไรกับหรงฉืออีก

แต่เธอเอนตัวเข้าไปในอ้อมอกหรงฉือ ได้กลิ่นที่คุ้นเคยจากตัวของหรงฉือ เธอจึงงอแงไม่ยอมลงจากอ้อมอกของเธอ