คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 26

“คุณ...”

หรงฉือยื่นมือออกไป “ขอบคุณสำหรับการดูแลในช่วงหลายปีที่ผ่านมานะคะ”

เจียงเจ๋อยังไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ยื่นมือออกไปจับมือกับเธอ “เกรงใจเกินไปแล้วครับ”

หรงฉือเก็บข้าวของของตัวเองเสร็จแล้วก็จากไปทันที

เจียงเจ๋อไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหรงฉือจะจากไปแบบนี้จริงๆ

“เหม่ออะไรอยู่?” เฉิงหยวนตบไหล่เขาเบาๆ

“หรงฉือออกจากบริษัทไปแล้ว”

เฉิงหยวนอึ้งไปชั่วขณะ “จริงเหรอ?”

เธอยอมออกจากบริษัทจริงหรือ? ทำไมเขาถึงไม่เชื่อเลยล่ะ?

เขาหัวเราะเยาะก่อนพูดว่า “ตอนนี้เธอไปแล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่หาทางกลับมา คอยดูเถอะ คาดว่าอีกไม่นาน เธอก็จะกลับมาด้วยความช่วยเหลือของคุณหญิงเฟิงนั่นแหละ”

เจียงเจ๋อไม่พูดอะไร

แม้ว่าจะดูไม่น่าเชื่อ แต่ช่วงนี้หรงฉือทำให้เขารู้สึกว่าเธอจริงจัง

หรงฉือตรงกลับบ้านทันทีหลังออกจากเฟิงซื่อกรุ๊ป

คาดว่าเฟิงจิ่งซินคงจะเอาใจกลับไปอยู่ที่หลินอู๋อีกแล้ว เพราะสองวันหลังจากนั้น หรงฉือก็ไม่ได้รับโทรศัพท์จากเธออีกเลย

กลางดึกคืนวันถัดมา เนื่องจากฉู่จื่อหลานเป็นไข้ หรงฉือจึงรีบปิดหนังสือแล้วหยิบกุญแจขับรถออกไป

วันนี้ฝนตกตลอดทั้งวัน จนป่านนี้แล้วฝนก็ยังไม่หยุดตกเลย

ฉู่จื่อหลานอาศัยอยู่ในย่านเมืองเก่า บนท้องถนนในเวลานี้ไม่มีผู้คน หรือรถสักคันเลย

เธอจึงซื้อยาที่ร้านขายยาใกล้ชุมชนที่ฉู่จื่อหลานอาศัยอยู่ ขณะที่เธอกำลังเก็บร่มขึ้นรถ จู่ๆ ประตูข้างคนขับก็เปิดออก แล้วร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็เข้ามานั่งในรถ

หรงฉือใจหายวาบ พอหันมา ปากกระบอกปืนสีดำก็เล็งมาที่เธอทันที

“อย่าขยับ”

ชายคนนั้นแต่งกายด้วยชุดดําทั้งตัว และสวมหน้ากาก เขากดปีกหมวกลงต่ำมากจนมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด แต่สายตาที่เขามองเธอกลับเย็นชาและเฉียบคม

หรงฉือยกมือขึ้นเล็กน้อยและไม่ขยับอีก

ชายคนนั้นหยิบกระเป๋าและโทรศัพท์ของเธอไป แล้วพูดว่า “ผมจะไม่ทำอะไรคุณ แค่ไปส่งผมที่ที่ผมจะไป หลังจากนั้นคุณก็ไปได้เลย”

เขาออกคำสั่งเสียงเย็นชาทันที โดยไม่รอให้หรงฉือตอบสนอง “ขับรถ”

บริเวณรอบๆ ว่างเปล่า ไม่มีรถสักคัน และไม่มีคนสักคน แถมร้านขายยาก็อยู่ห่างออกไปอีก...

ในเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธไม่ยอมรับน้ำใจจากเธอ หรงฉือจึงไม่บังคับ หมุนพวงมาลัยแล้วขับรถจากไป

ไม่กี่นาทีต่อมาชายคนนั้นขึ้นเรือที่มารับเขา จากนั้นถอดหมวกและหน้ากากออก

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขากดรับสายขณะให้คนทำแผลให้เขา

เขายังไม่ทันพูดอะไร ฉีอวี้หมิงก็รีบร้อนพูดขึ้นว่า “ฉางปั่ว นายไม่เป็นไรใช่ไหม? คนของฉันบอกว่าไม่ได้รับนาย นายอยู่ไหน?”

“เกิดเรื่องไม่คาดคิดนิดหน่อย ตอนนี้ถึงท่าเรือแล้ว”

“งั้นก็ดีแล้ว ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้? ฉันตกใจมากเลย!”

หลังจากนั้นไม่นานเขาถึงวางสาย เฮ่อฉางปั่วมองไปยังต้นไทรสูงใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปพลางตกอยู่ในภวังค์ความคิด

กว่าหรงฉือจะกลับไปหาฉู่จื่อหลานก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงให้หลังแล้ว

หลังจากที่ฉู่จื่อหลานกินยาและกินโจ๊กแล้วก็รู้สึกดีขึ้น เธอถามด้วยสีหน้าสงสัยว่า “ทำไมฉันถึงได้กลิ่นคาวเลือด? เสี่ยวฉือ เธอได้รับบาดเจ็บเหรอ?”

“เปล่า”

แต่ชายคนนั้นได้รับบาดเจ็บ ตอนที่เขาหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าของเธอไปจึงเปื้อนเลือดของเขาไปด้วย

ความจริงเธอเช็ดมันออกแล้วหลังจากที่เธอกลับมา ตอนนี้ดูเหมือนยังไม่ได้เช็ดให้สะอาดหมดจด