คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 273

บ้านตระกูลหรงไม่มีธรรมเนียมว่าต้องโต้รุ่งในคืนข้ามปี ตอนที่พวกหรงฉือและหรงสวินกลับถึงบ้าน พวกคุณยายหรงก็นอนหลับไปแล้ว

ตอนที่หรงฉือกำลังเดินขึ้นชั้นบนกลับไปที่ห้อง เป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี

โทรศัพท์ของเธอสั่นอยู่พักใหญ่

อวี้มั่วซวิน เฮ่อฉางปั่วและเหล่าพนักงานฉางโม่ที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ เหรินอี้อันและจี้หวนอิงต่างก็ส่งข้อความอวยพรปีใหม่มาให้เธอ

หรงฉือเห็นแล้วทยอยตอบกลับทีละคน รวมถึงเฮ่อฉางปั่วด้วย และเป็นฝ่ายส่งข้อความอวยพรปีใหม่ให้หนานจื้อจือและฉู่จื่อหลานก่อน

ตอนนี้ เหรินอี้อันได้ส่งข้อความกลับมาถามว่าช่วงสองสามวันนี้เธอมีเวลาว่างหรือไม่? กล่าวต่อว่าเพราะเรื่องครั้งก่อนเขางานยุ่ง จึงยังไม่ได้ขอบคุณเธอให้สมน้ำสมเนื้อ สองสามวันนี้เขามีเวลาว่างพอดี จึงอยากเลี้ยงข้าวเธอ

เมื่อพูดคุยกับเหรินอี้อันเรียบร้อยแล้ว หรงฉือวางโทรศัพท์ลง เดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย

แม้สำหรับคนตระกูลหรงแล้วการจะไปเยี่ยมหรงอิ้งเซิ่งที่สถานพักฟื้นหรือไม่ต่างก็เป็นความทุกข์ทรมานทั้งนั้น

แต่วันฉลองปีใหม่ที่สำคัญแบบนี้ พวกเขาจะไม่ไปเยี่ยมเธอได้อย่างไร?

สองสามปีที่ผ่านมานี้ ตอนเช้าวันแรกของปีใหม่ทุกปี พวกหรงฉือและยายหรงมักจะห่ออาหารที่ตระการตามากมายนำไปส่งให้หรงอิ้งเซิ่งที่สถานพักฟื้น

ปีนี้ก็เหมือนเดิมเช่นกัน

ดังนั้น ในเช้าปีใหม่วันแรก หรงฉือจึงตื่นเช้าอย่างมาก

ตอนที่เธอลงมาด้านล่าง พวกยายหรง หรงฉ่างเซิ่งและเหอหมิงเสว่ก็พากันตื่นนอนกันหมดแล้ว

เมื่อเห็นว่าเธอลงมาแล้ว ยายหรงและเหอหมิงเสว่ก็นำอั่งเปาให้เธอ

ยายหรงลูบใบหน้าของหรงฉือ พลางกล่าวอย่างเมตตา “ปีใหม่แล้วขอให้เสี่ยวฉือของพวกเรามีชีวิตราบรื่นนะ”

หรงฉือ “ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณยาย”

เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จ หรงฉือและเหอหมิงเสว่ก็เข้าไปในครัวเริ่มปรุงอาหาร

ยายหรงและหรงฉ่างเซิ่งล้วนมีฝีมือทำอาหารที่ยอดเยี่ยม

ทว่าอาหารที่ให้หรงอิ้งเซิ่ง พวกเขากลับทำได้เพียงช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้น เพราะหรงอิ้งเซิ่งจำรสมือของอาหารที่พวกเขาทำได้

เมื่อเป็นแบบนี้จะทำให้อารมณ์ของเธอเศร้าโศกได้ง่าย

พวกหรงฉือและยายหรงยืนอยู่ในที่หรงอิ้งเซิ่งมองไม่เห็น มองหรงอิ้งเซิ่งที่ไม่เหลียวแลของขวัญปีใหม่ที่พวกเขาวานคุณหมอนำไปให้เธอ

อั่งเปาที่ยายหรงให้ พยาบาลยัดใส่ในมือเธอ เพียงครู่เดียวหรงอิ้งเซิ่งก็ลืมไปว่าสิ่งนี้คืออะไร ก้มหน้ามองเล็กน้อย จากนั้นก็โยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ

เธออาจจะไม่อยากอาหาร อาหารวางละลานตาเต็มโต๊ะอยู่ด้านหน้า เธอก็ไม่อยากที่จะขยับตัว พยาบาลเข้ามาคีบอาหารใส่ในถ้วย เธอจึงกินไปสองสามคำ

ยังไม่ทันได้ลิ้มลองอาหารครบทุกเมนู หรงอิ้งเซิ่งก็ไม่อยากกินแล้ว ดำดิ่งเข้าสู่โลกตัวเองไปอีกครั้ง

พยาบาลจึงทำได้เพียงนำอาหารทั้งหมดเก็บออกไป

หรงฉือน้ำตาคลอเบ้าตั้งนานแล้ว

แต่เธอไม่ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจน กลัวจะกระทบกับสภาพจิตใจของคนอื่น

ที่จริงแล้ว พวกคุณยายหรงก็ไม่ต่างกัน

พวกเขาอยู่ที่สถานพักฟื้นครึ่งชั่วโมงกว่าก็กลับไป