คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 278

กินข้าวดูหนังเรียบร้อยแล้ว ตอนที่ผ่านเกมเซนเตอร์ เฟิงจิ่งซินนึกขึ้นได้ว่าไม่เล่นเกมหรงฉือนานแล้ว จึงจูงมือหรงฉือเข้าไปในเกมเซนเตอร์

การออกมาชอปปิ้ง กินข้าว ดูหนัง เล่นเกมเซนเตอร์กิจกรรมเหล่านี้ที่จริงสำหรับเฟิงจิ่งซินแล้วล้วนเป็นเรื่องธรรมดาอย่างมาก

แต่เธอไม่ได้ออกมากับหรงฉือนานแล้ว ต่อให้เป็นกิจกรรมแสนธรรมดาแค่ไหน เธอก็เล่นอย่างมีความสุขเต็มที่

หรงฉือนัดทานข้าวกับเหรินอี้อันไว้ตอนค่ำ

หลังจากที่ออกจากเกมเซนเตอร์มาแล้ว หรงฉือคิดที่จะส่งเฟิงจิ่งซินกลับบ้าน จากนั้นจึงไปตามนัด

เฟิงจิ่งซินไม่อยากห่างจากหรงฉือ จูงมือเธอทำหน้ามุ่ยพลางกล่าว “พาหนูไปด้วยไม่ได้เหรอคะ?”

หรงฉือนิ่งไปครู่หนึ่ง

เหรินอี้อันแค่นัดเธอทานข้าวทั่วไป ไม่ได้มีเรื่องสำคัญอะไร

พาเฟิงจิ่งซินไปด้วยก็คงไม่เป็นไร

เมื่อคิดแบบนี้ หรงฉือก็กดโทรเหรินอี้อันถามเขาว่าจะว่าอะไรไหมหากเธอพาเด็กไปด้วย

เหรินอี้อันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวฉือเธอพามาได้เลย ลุงไม่ว่าอะไรหรอก” พูดจบก็นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวถาม “ลูกของเธอเหรอ?”

หรงฉือ “ค่ะ”

เหรินอี้อันฟังแล้วรู้สึกตกใจอย่างมาก

ครั้งก่อนตอนที่เจอกัน แม้จะได้ยินมาว่าหรงฉือแต่งงานแล้ว แต่เขาไม่คิดเธอที่ยังสาวขนาดนี้จะมีลูกแล้ว

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า

ตอนที่หรงฉือจูงมือเฟิงจิ่งซินเข้ามาในห้องส่วนตัว เหรินอี้อันก็มาถึงก่อนแล้ว

เมื่อเห็นเฟิงจิ่งซิน เหรินอี้อันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวฉือ นี่ลูกสาวเธอเหรอ? หน้าตาเหมือนเธอมากเลย?”

หรงฉืออมยิ้ม “ค่ะ”

“ชื่ออะไรล่ะ?”

“เฟิงจิ่งซินค่ะ”

“เฟิง...นามสกุลเฟิง?”

เหรินอี้อันชะงักไปทันที

แวบแรกที่เห็นเฟิงจิ่งซิน ก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาแล้ว แต่เขาไม่ได้นึกออกทันทีว่าเคยเจอเธอที่ไหน

เมื่อได้ยินหรงฉือกล่าวเช่นนี้ จุดประกายความคิดเขาทันที ในที่สุดนึกได้ว่าตนเองเคยเจอตอนฉลองปีใหม่ที่บังเอิญเจอคนตระกูลเฟิง ปรากฏภาพเด่นชัดว่าเด็กผู้หญิงที่จูงมือเฟิงถิงเซินก็คือ...

เขามองหรงฉือด้วยสายตาตกตะลึง “งั้นคู่แต่งงานของเธอคือเฟิงถิงเซิน?”

หรงฉือพยักหน้า “ค่ะ”

หาได้ยากที่เหรินอี้อันนิ่งเงียบไปพักใหญ่

ก่อนหน้านี้ที่หรงฉือบอกว่าเธอแต่งงานแล้ว เขายังคิดเลยว่าเด็กสาวที่มีความสามารถแบบเธอนี้ จะซื่อบื้อแต่งงานตอนอายุเท่านี้ได้อย่างไรกัน?

อย่างไรเสีย คนที่คู่ควรกับเด็กสาวที่มีความสามารถแบบเธอก็มีไม่มาก

หากคนนั้นเป็นเฟิงถิงเซิน

อย่าพูดเลย

หากมองอย่างไร้อคติ

ดูจากเงื่อนไขในด้านต่าง ๆ

ก็เหมาะสมกับหรงฉือ ในมุมของเขา ในแวดวงของพวกเขานี่ เฟิงถิงเซินก็เป็นคนเดียวที่คู่ควรจริง ๆ

เมื่อคิดดังนี้ เหรินอี้อันอมยิ้ม ทว่านึกถึงตอนที่หรงฉือพูดถึงชีวิตแต่งงานตนเองด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยในตอนแรก และก่อนหน้านี้ตอนที่บังเอิญเจอคนตระกูลเฟิงตอนวันปีใหม่ กลับไม่เห็นหรงฉืออยู่ด้วย เหรินอี้อันก็รู้ได้ทันทีว่าคงมีปัญหา ความสัมพันธ์ระหว่างหรงฉือและเฟิงถิงเซิน ดูแล้วคงจะรุนแรงกว่าที่เขาคิดไว้อย่างมาก

หลังจากที่เขาเชิญให้หรงฉือและเฟิงจิ่งซินนั่งลงแล้ว ก็นำอั่งเปาสองซองยื่นให้พวกเธอคนละซอง

หลังจากที่จดจ่อกับการค้นคว้าติดต่อกันมาหลายวัน ในที่สุดหรงฉือก็หาแรงบันดาลใจเจอ

นับตั้งแต่ที่เธอได้เอกสารเหล่านี้มาจากหนานจื้อจือมาเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอความคิดที่ชัดเจนแบบนี้

วันนั้น เธอทำงานตั้งแต่เช้าจนค่ำ แม้กระทั่งคนในบ้านเร่งให้เธอลงมากินข้าวเธอก็ไม่ลงไป

เห็นว่าเธอยุ่งขนาดนี้ เหอหมิงเสว่จึงทำได้เพียงยกอาหารมาให้เธอ

เฟิงจิ่งซินว่าอาหารจะเย็นหมด หรงฉือก็ยังไม่กินอยู่ดี เธอจึงเดินไปเร่งเร้าหรงฉือ “แม่คะ กินข้าวก่อนสิ”

หรงฉือขานรับแบบส่ง ๆ ทว่าสายตายังคงจดจ้องอยู่ที่คอมพิวเตอร์ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองขานรับเรื่องอะไรไป

เฟิงจิ่งซินเม้มปากเล็กน้อย จากนั้นเรียกหรงฉือไปหลายครั้ง หรงฉือจึงมีตอบโต้กลับ ท้ายที่สุดก็ยอมกินข้าว

ตอนนี้เป็นเวลาดึกพอสมควรแล้ว

หรงฉือไม่แม้แต่จะแบ่งเวลาออกมากินข้าว เดิมทีเฟิงจิ่งซินอยากให้หรงฉืออาบน้ำให้เธอ เธอเรียกหรงฉือไปตั้งหลายครั้ง ท้ายที่สุดก็ยอมแพ้ เดินไปชั้นล่างให้หรงสวินอาบน้ำให้เธอ

ตอนที่อาบน้ำเสร็จกลับมาที่ห้อง เห็นว่าหรงฉือยังนั่งอยู่หน้าคอม เฟิงจิ่งซินจึงปีนขึ้นเตียงไปนอนด้วยตัวเอง

ตอนที่เธอสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเห็นว่าไฟด้านนอกยังเปิดอยู่ เธอก็ลุกจากเตียงอุ้มตุ๊กตาเดินไปหาหรงฉือ “แม่ยังไม่ได้นอนอีกเหรอคะ?”

หรงฉือพูดตอบส่ง ๆ “จ้ะ ลูกไปนอนก่อนเถอะ ไม่ต้องสนใจแม่”

เฟิงจิ่งซิน “...”

เธอตื่นนอนแล้ว

“แม่ไม่นอนไม่ง่วงเหรอคะ?”

หรงฉือ “อืม”

เห็นว่าหรงฉือขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าตัวเองจะไปรบกวนเธอ ที่จริงเฟิงจิ่งซินอยากถามว่าเธอหิวหรือไม่ ท้ายที่สุดก็พูดไม่ออก เข้าไปล้างหน้าแปรงฟันด้วยตัวเองแต่โดยดี