คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 279

หลังจากที่ทำงานมากกว่าหนึ่งวันหนึ่งคืน หลังจากหรงฉือนำเนื้อหาที่ควรบันทึกไว้ส่งให้อวี้มั่วซวินแล้ว จึงเดินลงไปกินอาหารเช้าที่ชั้นล่าง

หลังจากที่อวี้มั่วซวินอ่านเอกสารที่เธอมาเรียบร้อยแล้ว ตื่นเต้นจนมือสั่น “แบบนี้ไม่เลวเลย น่าอัศจรรย์จริง ๆ!”

หรงฉือนวดระหว่างคิ้วที่เมื่อยล้าของเธอพลางกล่าว “ฉันขอนอนก่อนนะ อีกสักพักจะมาคุยด้วย”

“โอเค”

หรงฉือหลับยาวถึงตอนห้าโมงเย็นกว่า

ตอนที่ตื่นมา เห็นว่าเฟิงจิ่งซินกำลังเล่นซูโดกุอยู่บนพรมในห้อง

เมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว เฟิงจิ่งซินลุกขึ้นพลางกล่าว “แม่ตื่นแล้วเหรอคะ?”

หรงฉือ “อืม”

“คอแห้งไหมคะ? จะดื่มน้ำไหม?”

หรงฉือชะงักไปครู่หนึ่ง “ขอบคุณนะ”

หลังจากที่เฟิงจิ่งซินเทน้ำแก้วหนึ่งให้เธอแล้ว ก็กลับไปเล่นตัวคนเดียวอีกครั้ง

หรงฉือมองร่างเล็กของเธอ เธอรู้ตัวดีว่าสองสามวันนี้งานยุ่ง ไม่ได้ใส่ใจเธอมากนัก

แต่วันนี้เป็นวันหยุดวันสุดท้ายแล้ว

พรุ่งนี้เธอก็ต้องกลับไปทำงานที่ฉางโม่แล้ว ก็คงไม่มีเวลาดูแลเธอแล้ว

เมื่อคิดดังนี้ เธอพูดขึ้นว่า “ซินซิน”

เฟิงจิ่งซินหันหน้ากลับมา “มีอะไรคะแม่?”

“พ่อหนูจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“พ่อบอกว่าคงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ค่ะ เฟิงจิ่งซินกล่าวถามต่อ “แม่มีธุระกับพ่อเหรอคะ?”

หรงฉือไม่ได้พูดอะไร พูดเพียงว่า “ไม่มีอะไร ลูกไปเล่นก่อนเถอะ”

“ค่า”

หลังจากที่หรงฉือดื่มน้ำเสร็จ ก็ส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซิน

[คุณจะกลับมาตอนไหน? พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน ไม่มีเวลาดูแลเฟิงจิ่งซินแล้ว คุณมารับลูกกลับไปเถอะ]

เธอส่งข้อความไปแล้ว ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า เฟิงถิงเซินจึงตอบกลับ

[อีกสองวันจะกลับไป]

หรงฉือเห็นข้อความแล้ว ไม่ได้ตอบกลับไปอีก

หลังจากที่กินข้าวเย็นแล้ว เฟิงจิ่งซินออกไปเดินเล่นกับคุณยายหรง หลังจากที่หรงฉือขึ้นชั้นบนแล้วอวี้มั่วซวินก็โทรมา

จนกระทั่งวันที่ห้า ตอนที่หรงฉือกำลังทำงานอยู่ที่บริษัท รับโทรศัพท์จากเฟิงจิ่งซิน “แม่คะ พ่อกลับมาแล้ว เขาส่งคนมารับหนูแล้วนะคะ”

“โอเค แม่รู้แล้ว” หรงฉือกล่าว“ อย่าลืมเก็บของไปให้ครบนะ”

เฟิงจิ่งซินกล่าวอย่างร่าเริง “หนูเข้าใจแล้วค่า”

กล่าวจบ เฟิงจิ่งซินถามขึ้นมาอีกว่า “แม่คะ แม่กลับมาส่งหนูได้ไหม?”

ภาระงานที่หรงฉือต้องสะสางยังมีอีกมากมาย

เธอคิดที่จะปฏิเสธ

แต่เพราะช่วงนี้เธองานยุ่ง ที่จริงเวลาที่เธอดูแลเอาใจใส่เฟิงจิ่งซินช่างน้อยนิด

นับประสาอะไรกับครั้งนี้ อาจจะมีอีกระยะเวลาที่เฟิงจิ่งซินลืมเธอไปพักหนึ่ง เธอจึงตอบตกลง “ได้ เดี๋ยวแม่จะกลับไปนะ”

เฟิงจิ่งซินกล่าวอย่างมีความสุข “ค่า!”

อวี้มั่วซวินก็กลับจากทำงานนอกสถานที่แล้วเช่นกัน

หากหรงฉือทำงานเหนื่อย อยากจะเลิกงานก่อนไปพักผ่อนให้ดี เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

เพียงแต่ว่า...

เขาพ่นลมออกมาอย่างเยือกเย็น “เฟิงถิงเซินทิ้งลูกไว้ไปฮันนีมูนกับผู้หญิงคนนั้นกลับมาช้ากว่ากำหนดตั้งหลายวัน เขาไม่ละอายใจบ้างหรือไง คุณเป็นแม่แท้ ๆไม่มีมีสิทธิ์เลี้ยงดูต้องห่างจากลูกกลับรู้สึกละอายใจเสียอย่างนั้น ผมว่าเฟิงถิงเซินรู้อยู่แล้วว่าคุณใจอ่อน จึงกล้าไม่รักษาคำพูดปล่อยลูกไว้ให้คุณแต่ตัวเองกลับหนีไปเสพสุขแบบนี้”