คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 297

ยามบ่าย ขณะที่หรงฉือกำลังอยู่ในการประชุม เฟิงจิ่งซินก็โทรศัพท์เข้ามาหาเธออีกครั้ง

หรงฉือมองดู แล้วกดวางสายทันทีโดยไม่แม้แต่คิดอะไรให้มาก

เธอเพิ่งวางสายไป เฟิงจิ่งซินก็โทรเข้ามาอีกครั้งแล้ว

หรงฉือขมวดคิ้ว ยังคงไม่กดรับสาย

คราวนี้ เฟิงจิ่งซินก็ไม่ได้โทรเข้ามาหาเธออีก

หรงฉือประชุมต่อไป

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น โทรศัพท์ของเธอพลันดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ เป็นสายจากเฟิงถิงเซิน

หรงฉือเม้มปากแน่น แล้วกดปิดเครื่องไปเสียดื้อ ๆ

จนกระทั่งหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากเธอประชุมเสร็จแล้ว ถึงได้เปิดโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง

เธอเพิ่งกดเปิดโทรศัพท์ ก็เห็นข้อความที่เฟิงถิงเซินส่งมาหาเธอพอดี

[ซินซินเข้าโรงพยาบาลเพราะตกบันไดที่โรงเรียน]

หรงฉือชะงักไป หัวสมองของเธอขาวโพลนในทันที

เธอคว้าโทรศัพท์และกระเป๋าขึ้น รีบร้อนออกจากบริษัทและตรงไปยังโรงพยาบาลทันที

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เธอก็รีบโทรศัพท์ไปหาเฟิงถิงเซิน เพื่อถามเขาว่าตอนนี้อยู่ตรงส่วนไหนของโรงพยาบาล

เฟิงถิงเซินรับสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว และบอกเลขที่ห้องผู้ป่วยแก่เธออย่างละเอียด

พอถึงชั้นที่เป็นห้องผู้ป่วยวีไอพี หรงฉือก็รีบผลักบานประตูเข้าไปทันที

เธอเพิ่งเข้าไป แล้วจึงเห็นว่าเฟิงถิงเซินกำลังนั่งอยู่ในห้องผู้ป่วยพร้อมกับเฟิงจิ่งซินที่นอนอยู่บนเตียงพยาบาล

เฟิงจิ่งซินหน้าขาวซีด บนศีรษะพันผ้าพันแผลไว้ ตอนที่เห็นหรงฉือก็ดีใจมาก แต่เธอดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเลย “แม่...”

หรงฉือรีบถามทันที “เป็นยังไงบ้าง คุณหมอว่ายังไง?”

“หมอบอกว่าสมองได้รับการกระทบกระเทือน แต่ไม่ได้ร้ายแรงมาก” เฟิงถิงเซินตอบ

หรงฉือได้ยินแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว”

ตอนนี้เอง เฟิงถิงเซินพลันเอ่ยถามเธอ “กินข้าวมาหรือยัง?”

ขณะที่เฟิงจิ่งซินนอนหลับใหล หรงฉือก็นั่งอยู่เงียบ ๆ ข้างเตียง

ดูเหมือนว่าเฟิงถิงเซินจะมีธุระ เลยออกไปโทรศัพท์ด้านนอก ผ่านไปสักพักใหญ่ถึงได้กลับเข้ามา แล้วนั่งลงตรงข้ามกับเธอ

เหมือนว่าเขาอยากจะพูดอะไรกับเธอ ซึ่งหรงฉือเห็นแล้ว แต่ก็ก้มหน้ามองโทรศัพท์

เธอทำท่าทางว่าไม่อยากคุยกับเขา เฟิงถิงเซินมอง แล้วก็ยิ้มออกมา แต่ไม่ได้เอ่ยปากอะไร

พวกเขาอยู่ในห้องผู้ป่วย ต่างฝ่ายต่างทำเรื่องของตัวเองไปเงียบ ๆ

กลางคืน ยิ่งดึกขึ้นทุกที ๆ ทว่าเฟิงจิ่งซินก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา เฟิงถิงเซินเงยหน้าขึ้น แล้วมองไปที่เธออีกครั้ง พลางเอ่ยปากว่า “เดี๋ยวคืนนี้ผมจะอยู่เฝ้าเอง คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

หรงฉือเอียงหน้ามองไปทางเฟิงจิ่งซิน ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้จากไป

เฟิงถิงเซินมองเธอ พลางกล่าวว่า “จะโกรธก็โกรธไป แต่ต่อไปถ้าซินซินโทรไปหา ต่อให้ไม่ได้กดรับทุกสาย แต่ก็กดรับสายสักหน่อยเถอะ”

ความหมายของเขานั้นเหมือนกำลังจะบอกว่า ไม่ว่าอย่างไรเฟิงจิ่งซินก็เป็นลูกสาวของเธอ ถ้าเกิดเฟิงจิ่งซินโชคไม่ดีเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงอะไรขึ้นจริง ๆ แล้วเธอไม่ได้รับสายตั้งแต่ทีแรก อาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

หรงฉือชะงักไป

เขารู้ว่าเธอมักจะจงใจไม่รับสายเฟิงจิ่งซิน?