คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 429

เหรินจี่เฟิงไม่ได้เดินออกไป ยังคงอยู่กับหลินอู๋

หลังจากที่ผ่านไปสักพัก ตอนที่หลินอู๋กำลังจะไปหาเฟิงถิงเซิน เฟิงถิงเซินก็ไม่อยู่ตรงที่หรงฉืออยู่แล้ว

แต่หรงฉือกำลังคุยกับจี้หวนอิง

ถ้าดูจากระดับความสนิทของจี้หวนอิงและเหรินจี่เฟิง ถ้าบังเอิญเจอกันด้านนอก แน่นอนว่าต้องกล่าวทักทายกันอยู่แล้ว

หลังจากที่ทักทายกันแล้ว เหรินจี่เฟิงพูดแนะนำกับจี้หวนอิง“คุณลุงจี้ครับ คุณคนนี้คือ...”

จี้หวนอิงอมยิ้ม พูดตัดบทเขา “คุณหลิน พวกเราเคยเจอกันแล้ว”

หลินอู๋กล่าวทักทายจี้หวนอิงอย่างสุภาพ

จี้หวนอิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันไปหาหรงฉือ “ช่วงนี้เสี่ยวฉือก็ยังงานยุ่งเหมือนเดิมเหรอ?”

การประชุมใหญ่จบแล้ว แต่ที่นี่ก็ยังคงเป็นพื้นที่สาธารณะ จี้หวนอิงกลับเรียกหรงฉือว่าเสี่ยวฉืออย่างสนิทสนม และตอนที่พูดกับหรงฉือน้ำเสียงดูอ่อนโยนมากกว่าตอนที่พูดกับเหรินจี่เฟิง

เมื่อเห็นดังนี้ จี้หวนอิงคงไม่คิดที่จะปกปิดความชื่นชมและเอ็นดูที่มีต่อหรงฉือ

หรงฉือพยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ”

แน่นอนว่าหรงฉือรู้สึกถึงความเอ็นดูที่จี้หวนอิงมอบให้

เมื่อก่อนตอนที่เห็นจี้หวนอิง เธอก็ยังทักทายเขาตามปกติ

แต่ เมื่อจู่ ๆ เหรินจี่เฟิงก็เดินมาหา เธอจึงนึกขึ้นได้ว่าจี้หวนอิงเป็นพ่อของจี้ชิงเยว่

เมื่อนึกถึงการที่จี้ชิงเยว่ตามจีบเธอ หรงฉือไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับจี้หวนอิง เพราะอย่างไรเสียก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอกับจี้ชิงเยว่

แม้จี้หวนอิงจะไม่ได้มีท่าทีเย็นชาหรือเมินเฉยเธอ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหรงฉือแล้วถือว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว

และเมื่อเธอทักทายเขาเสร็จ จี้หวนอิงก็ไม่ได้คุยกับเธอต่อ ความรู้สึกแบบนั้นทำให้คิดว่าเขาไม่อยากผูกสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ ส่วนเรื่องความชื่นชมนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เพราะถ้าเป็นตามปกติ จี้หวนอิงควรจะเป็นฝ่ายถามเธอเกี่ยวกับซวิ่นตู้จึงจะถูกต้อง

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอก็ได้รับเชิญจึงมาการประชุมเชิงพัฒนาครั้งนี้เช่นกัน

ตอนที่เจอกันครั้งที่แล้ว เธอรู้สึกได้ว่าที่จริงเหรินอี้อันก็ชื่นชอบหรงฉือมากเช่นกัน เธอหลงคิดไปว่าเหรินอี้อันจะเล่าเรื่องหรงฉือให้เหรินจี่เฟิงฟัง จนทำให้เหรินจี่เฟิงเปลี่ยนมุมมองที่มี่ต่อหรงฉือเสียอีก

ไม่คิดว่า...

ที่จริงแล้วจี้หวนอิงก็ยุ่งมากเช่นกัน หลังจากที่คุยกับหรงฉือสักพักแล้ว ก็ไปทำอย่างอื่นต่อแล้ว

หลังจากนั้นสักพัก หรงฉือหาช่องว่าง ปลีกตัวออกจากห้องโถงใหญ่ไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเห็นว่าหรงฉือจะกลับแล้ว เขารู้สึกใจหายทันที หันไปพูดกับเฟิงถิงเซินที่อยู่ด้านข้าง “ถิงเซิน ฉันมีธุระขอกลับก่อนนะ”

เฟิงถิงเซินหันกลับมา “ไม่ไปกินข้าวด้วยกันเหรอ?”

เฮ่อฉางปั่วส่ายหน้า “ไม่ละ”

“โอเค เขาพูดแบบนี้ เฟิงถิงเซินก็ไม่อยากฝืนใจ พลางกล่าว “รอนายทำธุระเสร็จ พวกเรามีเวลาค่อยมาเจอกัน”

เฮ่อฉางปั่วกล่าว “โอเค”