คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 490

หรงฉือออกจากที่ทำการกิจการพลเรือน ตอนที่กลับมาถึงบริษัท แม้กระทั่งยังมาทันการประชุมเช้าของบริษัทอีกด้วย

หลังจากที่เธอนั่งลง อวี้มั่วซวินก็กระซิบถามว่า “ทำเรื่องเสร็จแล้วเหรอ? เร็วจัง?”

หรงฉือพยักหน้า

ระหว่างเธอกับเฟิงถิงเซินไม่มีความขัดแย้งอะไรกัน สำหรับเรื่องหย่าร้างก็มีท่าทีที่ค่อนข้างอยู่ในเชิงบวก การดำเนินการย่อมรวดเร็วเป็นธรรมดา

อวี้มั่วซวินพูดอีกว่า “หากไม่มีช่วงทบทวนตัวเอง วันนี้พวกคุณคงถือว่าหย่ากันอย่างเป็นทางการแล้ว แต่สุดท้ายยังต้องรออีกสามสิบวัน หลังช่วงทบทวนตัวเองในครั้งนี้ ทางที่ดีควรรีบไปเอาใบหย่า อย่ารอช้าอีก ไม่อย่างนั้นจะเหมือนกับครั้งนั้น ที่คุณต้องกลับเข้าไปในฐาน แล้วก็พลาดช่วงเวลาตัดสินใจไป แถมยังต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นอีก ยุ่งยากจะตายไป”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

ครั้งที่แล้วหลังช่วงทบทวนตัวเองสิ้นสุดลง เธอกับเฟิงถิงเซินเดิมทีนัดหมายว่าวันรุ่งขึ้นจะไปรับใบหย่าทันที เพียงแต่ต่อมาพวกเขาต่างก็มีธุระของตัวเอง ถึงช่วงสุดท้าย ถึงกับพลาดช่วงตัดสินใจไป

วันพุธเป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของคุณตาหรงฉือ

ผู้อาวุโสหรงเสียชีวิตที่เมืองตูเฉิง แต่พิธีฝังศพกลับทำที่เมืองเหยียนเฉิง

ตอนเที่ยงวันอังคาร หรงฉือกับคุณยายหรงและคนอื่น ๆ ก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปสนามบิน เตรียมจะกลับไปทำความสะอาดหลุมศพที่เมืองเหยียนเฉิง

เฟิงจิ่งซินก็ตามไปด้วย

เดิมทีหรงฉือไม่ได้จองตั๋วเครื่องบินของเฟิงจิ่งซิน แต่ตอนนี้เฟิงจิ่งซินอยู่ที่บ้านตระกูลหรง ในเมื่อเฟิงจิ่งซินอยากไป หรงฉือก็เลยพาเธอไปด้วย

ก่อนหน้านี้ หลังจากคนในตระกูลหรงออกจากเมืองเหยียนเฉิง ก็แทบไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกเลย และหลังจากผู้อาวุโสหรงเสียชีวิต พวกเขาก็กลับไปเพียงวันครบรอบการเสียชีวิตของผู้อาวุโสหรงเท่านั้น

บ้านเดิมที่ตระกูลหรง ณ ตอนที่พวกเขาออกจากเมืองเหยียนเฉิงในปีนั้น อยู่มาประมาณสิบถึงยี่สิบปีแล้ว ตอนแรกที่พวกเขาออกจากเมืองตูเฉิงจนถึงตอนนี้ ก็ใกล้จะยี่สิบปีแล้วเช่นกัน

ช่วงเวลาเกือบสี่สิบปี แม้ตอนนี้บ้านเดิมมักจะมีคนทำความสะอาดอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังคงทรุดโทรม และไม่เหมาะที่จะให้คนอยู่อาศัย

ดังนั้น หลายปีมานี้หรงฉือและคนอื่น ๆ พอกลับไปเมืองเหยียนเฉิง ต่างก็พักในโรงแรม

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ไม่อยากรื้อถอนและสร้างใหม่ แต่บ้านเดิมยังมีความทรงจำที่สำคัญของคุณยายหรงกับหรงอิ้งเซิ่งอยู่มาก

โดยเฉพาะห้องนอนของหรงอิ้งเซิ่ง อาจจะเป็นเพราะตำแหน่งของห้อง จึงทำให้สภาพห้องได้รับการดูแลค่อนข้างดีมาโดยตลอด

เฟิงจิ่งซินเดิมทีอารมณ์ดีมาก พอเห็นหรงฉือกับคุณยายหรงดูเศร้ามากขึ้น เธอก็พลอยเศร้าใจตามไปด้วย กุมมือของหรงฉือไว้ แล้วเดินตามหลังอยู่เงียบ ๆ

ก่อนที่เฟิงจิ่งซินจะตามเฟิงถิงเซินไปประเทศเอนาวา ทุกปีจะตามหรงฉือกลับไปทำความสะอาดหลุมศพให้คุณตาหรง แม้เฟิงจิ่งซินจะยังเล็กอยู่ แต่ยังพอมีความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้อยู่ไม่มากก็น้อย

ทว่า เธอจำได้ไม่มาก เพียงแค่จำได้ราง ๆ ว่าทุกครั้งจะกลับมาที่นี่ หรงฉือและคนอื่น ๆ ก็มักจะดูเศร้าใจอยู่บ่อยครั้ง

เฟิงจิ่งซินเห็นหรงฉือเศร้าใจขนาดนี้ ตอนที่หรงฉือหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของหรงอิ้งเซิ่ง ก็เอื้อมมือไปกอด และปลอบใจเธอ

หรงฉือรู้สึกถึงการปลอบใจของเธอ ก็หยุดชะงักเล็กน้อย พอก้มหน้าก็สบเข้ากับดวงตาที่เป็นกังวลของเธอ

ในแววตาของหรงฉือเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่เอื้อมมือไปลูบแก้มเล็ก ๆ ของเธอเท่านั้น