คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 550

หรงฉือส่ายหน้า

อวี้มั่วซวิน “เพราะเขางานยุ่งอีกแล้วใช่ไหม?”

“อืม”

อวี้มั่วซวิน “...”

แม้เฟิงถิงเซินจะลงทุนไปมากจริง ๆ ในช่วงนี้ แต่ถึงจะยุ่งแค่ไหน ตามหลักเหตุผลแล้วก็คงไม่ถึงขั้นยุ่งจนไม่มีเวลาสักครึ่งชั่วโมงที่จะออกมาหย่ากับหรงฉือหรอก

หากไม่รู้สถานการณ์ระหว่างพวกเขา เขาคงคิดว่าเฟิงถิงเซินจงใจถ่วงเวลา ไม่ยอมหย่ากับหรงฉือ

ทว่า ก็เพราะเข้าใจสถานการณ์ระหว่างพวกเขาดีนั่นแหละ เขาถึงรู้ว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

เขาตบบ่าหรงฉือเบา ๆ พูดว่า “อย่างนั้นก็รออีกสองสามวัน ถ้าช่วงตัดสินใจสิ้นสุดลงแล้วเขายังไม่มีเวลา ก็ฟ้องหย่าเลยเถอะ”

หรงฉือ “อืม”

แม้จะพูดแบบนี้ แต่เธอคิดว่าคงไม่จำเป็นต้องรอจนถึงตอนนั้น

สองวันต่อมา เป็นวันเกิดของหรงฉือ

วันนี้เธอตื่นนอนแต่เช้าตรู่

คุณยายหรง เหอหมิงเสว่ และคนอื่น ๆ ก็ตื่นแต่เช้ามาทำบะหมี่อายุยืนและเค้กให้เธอ

ส่วนของขวัญวันเกิดของเธอ พวกเขาก็เตรียมไว้แล้ว

ตอนที่หรงฉือลงมาชั้นล่าง พวกเขาก็เอาของขวัญให้หรงฉือ แล้วพูดว่า “เสี่ยวฉือ สุขสันต์วันเกิดนะ เสี่ยวฉือของพวกเราอายุเยอะขึ้นอีกปีแล้ว”

“พี่คะ สุขสันต์วันเกิด”

หรงฉือรู้สึกอบอุ่นหัวใจ และรับของขวัญแต่ละชิ้น ก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณค่ะ”

บะหมี่อายุยืนยังต้มไม่เสร็จ พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ ทางยามเฝ้าประตูก็โทรศัพท์เข้ามา บอกว่าพวกเขามีแขก

พอหรงฉือได้ยินหมายเลขทะเบียนรถ ก็รู้ว่าเป็นรถของเฟิงถิงเซิน

เธอกับคนอื่น ๆ ในตระกูลหรงได้ยินถึงข้อมูลที่ส่งมาจากทางยามเฝ้าประตู รอยยิ้มบนใบหน้าต่างแข็งทื่อ สีหน้าก็ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

พวกเขารู้ว่าเหตุผลที่ช่วงนี้หรงฉือกับเฟิงถิงเซินไม่ได้ไปรับใบหย่ากันในทันทีที่ช่วงตัดสินใจมาถึง เพียงเพราะเฟิงถิงเซินงานยุ่งก็เท่านั้น

ท่าทีที่เฟิงถิงเซินมีต่อการหย่าของพวกเขา กระตือรือร้นมากมาโดยตลอด

เธอหันหน้าไป แล้วพูดว่า “หนูไม่เป็นไรค่ะ”

แค่หย่ากันเอง วันไหนก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

ที่ด้านนอก ไม่นานก็มีเสียงรถยนต์ดังขึ้น

หรงอวิ๋นเฮ่อยังเด็กอยู่ เขาอดไม่ได้ รีบพุ่งออกไปทันที แต่ถูกหรงฉือห้ามไว้

หรงอวิ๋นเฮ่อกัดฟันพูด “พี่ครับ...”

หรงฉือส่ายหน้า ขอให้พวกเขาอย่าออกไป

หรงฉือจะออกไปเองคนเดียว

เธอเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตู ประตูรถก็เปิดออกแล้ว แต่เห็นเฟิงจิ่งซินเดินออกมาจากรถแค่คนเดียว ในมือยังกอดของสิ่งหนึ่งไว้ พอเห็นเธอ ก็วิ่งมาหาเธออย่างตื่นเต้น แล้วพูดว่า “คุณแม่ สุขสันต์วันเกิดค่ะ!”

หรงฉือหยุดฝีเท้าลง

เฟิงจิ่งซินส่งของที่อยู่ในมือให้เธอแล้วพูดว่า “คุณแม่ นี่คือของขวัญที่หนูให้คุณแม่ค่ะ”

เฟิงจิ่งซินพูดจบ ไม่รอให้หรงฉือพูด ก็ค้นกล่องของขวัญอีกหนึ่งชิ้นออกมาจากกระเป๋าใบเล็กแล้ว “นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่คุณพ่อให้คุณแม่ค่ะ แต่คุณพ่อไม่ว่าง เลยฝากหนูเอามาให้ คุณพ่อยังฝากหนูมาบอกคุณแม่ว่าสุขสันต์วันเกิดด้วยนะคะ”