คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 71

“ตานตาน”

เฮ่อฉางปั่วเดินเข้ามาอุ้มเอาเด็กหญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของหรงฉือ

และในขณะนั้นเอง เฮ่อฉางปั่วถึงได้สังเกตเห็นว่าตานตานเปียกโชกไปทั้งตัว

เขาอึ้งไปชั่วขณะ แล้วมองไปทางหรงฉือ “นี่มัน...”

หรงฉือเองก็ไม่คิดว่าเด็กหญิงคนนี้จะเป็นหลานสาวของเฮ่อฉางปั่ว

เธออธิบายว่า “เธอตกลงไปในสระน้ำ ฉันเห็นเข้าก็เลยรีบอุ้มขึ้นมา”

เฮ่อฉางปั่วเอ่ยว่า “...ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” หรงฉือตอบ “รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

เฮ่อฉางปั่วพยักหน้า มองหรงฉือเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลานสาวกลับกอดเขาแน่นและร้องไห้โฮไม่หยุด ดูเหมือนจะตกใจกลัวมาก เฮ่อฉางปั่วจึงไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เอ่ยปลอบเธอเสียงเบาแล้วพยักหน้าให้หรงฉือก่อนจะอุ้มเธอเข้าไปในลิฟต์

เมื่อหรงฉือเห็นว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับเธอแล้วจึงกลับไปแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อนต่อ

หลังจากแช่น้ำร้อนเสร็จ หรงฉือเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปหาอะไรกินที่โซนบุฟเฟ่ต์

ขณะที่เธอกำลังทานอยู่ เฮ่อฉางปั่วก็จูงมือหลานสาวเดินมาปรากฏตัวตรงหน้าเธอ

“พวกเรานั่งตรงนี้ได้ไหม?”

จริงๆ แล้วหรงฉือไม่ค่อยอยากมีปฏิสัมพันธ์กับเฮ่อฉางปั่วมากนัก

แต่ในเมื่อเฮ่อฉางปั่วพูดมาขนาดนี้ เธอจึงได้แต่พยักหน้าตอบว่า “เชิญเลยค่ะ”

“ตานตานนั่งอยู่ตรงนี้ อย่าไปไหนะน เดี๋ยวลุงไปเอาอาหารมาให้หนูทาน”

ตานตานมองหรงฉือด้วยท่าทีเขินอาย แล้วพยักหน้าพร้อมตอบเสียงแผ่วเบา “ค่ะ...”

เฮ่อฉางปั่วหันมาบอกหรงฉืออีกว่า “ช่วยดูเธอให้หน่อย”

หรงฉือไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับเฮ่อฉางปั่วมากนักก็จริง แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอก็ได้แต่พยักหน้าตอบว่า “ได้ค่ะ”

เมื่อเฮ่อฉางปั่วไปแล้ว ก็เหลือเพียงหรงฉือกับตานตานนั่งอยู่ตรงกันข้าม

ตานตานดูเป็นเด็กขี้อายมาก หรงฉือกลัวว่าถ้าพูดโพล่งออกไปจะทำให้เด็กตกใจ

และเธอก็ไม่รู้นิสัยการกินของตานตาน แถมยังไม่รู้ว่าด้วยว่าเด็กแพ้อะไรบ้างจึงไม่กล้าเอาอาหารในจานตัวเองให้เด็กกินพร่ำเพรื่อ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เดี๋ยวลุงของหนูก็กลับมาแล้วจ้ะ”

ตานตานมองเธอด้วยดวงตาสวยคมเข้มอยู่พักหนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“เมื่อกี้สำลักน้ำเข้าไป ตอนนี้จมูกยังเจ็บอยู่ไหมจ๊ะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็คิดว่าเฟิงซื่อกรุ๊ปก็มาทำกิจกรรมที่นี่เช่นกัน

เขาชะงักไปชั่วขณะก่อนจะตอบว่า “อย่างนี้นี่เอง”

ในขณะนั้นเอง อวี้มั่วซวินก็สังเกตเห็นหรงฉือ จึงโบกมือทักเธอ

ตอนนี้ในเมื่อหรงฉือไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนรอบตัวของเฟิงถิงเซิน เธอจึงไม่มีอะไรจะพูดกับเฮ่อฉางปั่ว

พอมองเห็นอวี้มั่วซวิน เธอก็รีบโบกมือตอบ แล้วหาโอกาสกล่าวลาเฮ่อฉางปั่วว่า “เรื่องคราวก่อน ขอบคุณมากนะคะ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน พวกคุณเชิญตามสบาย”

ที่จริงเฮ่อฉางปั่วรู้สึกได้ถึงความไม่เป็นธรรมชาติของเธอเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

และรู้สึกได้ว่าเธอไม่แสดงความสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อนเวลาที่เธอเจอเขา

เขาแค่คิดว่าสาเหตุเกิดจากบทสนทนาอันไม่น่าพอใจที่เกิดขึ้นในสนามแข่งคราวก่อน เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

เมื่อเห็นว่าหรงฉืออยากไป เขาก็พยักหน้า และไม่ได้รั้งไว้

ตอนหรงฉือเดินมาถึง อวี้มั่วซวินหันไปทางเฮ่อฉางปั่วแล้วถามว่า “นั่นใครเหรอ?”

ตอนที่เขาทักหรงฉือ เฮ่อฉางปั่วหันหลังให้เขา

จึงมองเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างใหญ่และสง่าของอีกฝ่าย และยังมีเด็กนั่งอยู่ข้างๆ ก็เลยคิดว่าเขาแค่มาขอนั่งร่วมโต๊ะกับเธอเท่านั้น