คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 82

เฮ่อฉางปั่วมองเฟิงถิงเซินชั่วครู่ ก่อนจะรับแก้วเหล้ามา “ขอบใจ”

ทั้งสองคนชนแก้วกัน จากนั้นดื่มไปพลางพูดคุยกัน

ครู่ต่อมา จู่ ๆ เฟิงถิงเซินก็จ้องเขา

เฮ่อฉางปั่วเงยหน้าขึ้นถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

ฉีอวี้หมิงเอ่ยตอบว่า “วันนี้นาย ดูแปลก ๆ นะ”

เฟิงถิงเซินหัวเราะเบา ๆ

ซึ่งเป็นการแสดงว่าเห็นด้วยกับคำพูดของฉีอวี้หมิง

เฮ่อฉางปั่วเอ่ยเสียงเรียบและสีหน้านิ่งเฉยว่า “เหรอ?”

ฉีอวี้หมิงเลิกคิ้ว “ไม่เหรอ?”

เฮ่อฉางปั่วจิบเหล้า แต่ไม่พูดอะไร

ในตอนนั้นเอง ก็มีคนเดินเข้ามาทักทายพวกเขา

หลังจากคน ๆ นั้นจากไป เฮ่อฉางปั่วก็มองดูนาฬิกา และกลัวว่าตานตานจะหิว ขณะที่เขาตั้งใจจะไปหาตานตาน ก็เห็นตานตานกับเฟิงจิ่งซินเดินกลับมาพอดี

ตานตานถามว่า “คุณลุง หนูไปกินเค้กตรงนั้นได้ไหมคะ?”

ตานตานเป็นเด็กที่มีภาวะแพ้ง่าย มีหลายอย่างที่กินไม่ได้ เฮ่อฉางปั่วจึงตอบว่า “หนูนั่งรอตรงนี้ เดี๋ยวลุงไปหยิบมาให้เอง”

“ค่ะ”

ส่วนเฟิงจิ่งซินกลับต่างออกไป เธอเคยชินกับการมีอิสระ สุขภาพก็แข็งแรง อยากกินอะไรก็ไปหยิบเอง พอหยิบกลับมาแล้วก็ถามเฟิงถิงเซินว่า “คุณพ่ออยากกินไหมคะ?”

เฟิงถิงเซินลูบศีรษะเธอเบา ๆ “ไม่ล่ะ”

จากนั้นเด็กสองคนก็นั่งทานของว่างอยู่ข้าง ๆ กัน พอหลินอู๋เจอของอร่อยก็จะแบ่งให้เฟิงจิ่งซิน

เฟิงจิ่งซินรับมาอย่างดีใจ “ขอบคุณคะน้าอู๋อู๋”

ตานตานเงยหน้าขึ้นมองหลินอู๋อย่างสงสัย แล้วถามเฟิงจิ่งซินว่า “ซินซิน น้าคนนี้ไม่ใช่แม่ของเธอเหรอ?”

ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศก็เงียบสงัดลง

แต่พอได้ยินถึงตรงนี้ หลินอู๋ ฉีอวี้หมิง และเฟิงถิงเซินก็พร้อมใจกันหันไปมองเฮ่อฉางปั่วทันที

ฉีอวี้หมิงรีบพูดขึ้นว่า “ฉางปั๋ว ยังไงกันแน่? หรือว่า เกิดอะไรขึ้นแล้ว?” เขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ไม่รอให้เฮ่อฉางปั่วตอบ ก็ถามต่อว่า “เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่บอกพวกเราสักคำล่ะ ใช่ไหมล่ะถิงเซิน!”

เฟิงถิงเซินยิ้ม ได้แต่มองเฮ่อฉางปั่ว อยากฟังว่าเขาจะพูดว่ายังไง

เฮ่อฉางปั่วมีสีหน้านิ่งเฉย “ก็แค่บังเอิญเจอกันเท่านั้น”

“จริงเหรอ?” ฉีอวี้หมิงไม่เชื่อ และดูเหมือนจะนึกอะไรออก “ถ้าอย่างนั้น มื้อเที่ยงก็ไปกินกับเธอมาด้วยใช่ไหม? ฉันก็ว่าแล้ว ทำไมผู้ชายมาดแมนอย่างนายถึงเลี้ยงเด็กได้สบายขนาดนี้ ที่แท้ก็มีคนช่วยนี่เอง!”

เฮ่อฉางปั่วไม่พูดอะไร

เฟิงถิงเซินมองเขา ก่อนจะพูดฟันธงว่า “นายชอบเธอ”

เฮ่อฉางปั่วอึ้งไปชั่วขณะ อ้าปากค้าง แต่สุดท้ายก็ไม่โต้ตอบ

หลินอู๋ถึงกับอึ้ง แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็เริ่มจางลง

“ให้ตายสิ! จริงเหรอเนี่ย?” เมื่อกี้ฉีอวี้หมิงแค่แซวเล่น ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง เขารีบถามว่า “ใครเหรอ? พวกเรารู้จักไหม? ทำไมไม่พามาแนะนำให้พวกเรารู้จักบ้างล่ะ?”