คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 108

ร้านอาหารระดับสูงอย่างนี้ให้ความสำคัญกับการรบกวนที่สุด

ฟู่ซืออวี่ร้องไห้อาละวาดอย่างนี้จะส่งผลต่อการดื่มด่ำกับมื้ออาหารของลูกค้าคนอื่น ๆ มาก

ผู้จัดการรีบออกมาตักเตือน “ขอโทษนะครับ ร้านอาหารเรายังมีแขกท่านอื่น ๆ กำลังรับประทานอาหารอยู่ รบกวนคุณปลอบลูกของคุณหน่อย จะได้ไม่รบกวนแขกท่านอื่น ๆ”

“งั้นก็เข้าใจผิดแล้ว!” เวินจิ่งซีชี้ไปทางโจวอวี๋ชูที่อยู่ไม่ไกล “นั่นต่างหากที่เป็นแม่แท้ ๆ ของเด็กนี่”

ผู้จัดการหันไปมองทางโจวอวี๋ชู

“รา ราชินีภาพยนตร์?” ผู้จัดการส่ายหน้า รู้สึกว่านี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี!

เขามองเวินจิ่งซี แล้วยิ้มตามมารยาท “คุณครับ ได้โปรดอย่างล้อเล่นได้ไหมครับ ถึงราชินีภาพยนตร์โจวจะพาเด็กคนนี้มา แต่เด็กเรียกเธอว่าน้าเสี่ยวชูตลอด กลับเป็นเพื่อนของคุณท่านนี้ที่พอเด็กเห็นเธอก็เรียกว่าแม่ ใครเป็นแม่แท้ ๆ นี่ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอครับ!”

เวินจิ่งซี “?”

ไอ้เด็กนี่อยู่ข้างนอกเรียกโจวอวี๋ชูว่าน้า?

งั้นก็น่าสนใจจริง ๆ!

เวินจิ่งซีมองเสิ่นชิงซู เลิกคิ้ว “ดูท่าเธอจะกล้ามีลูกแต่ไม่กล้ายอมรับ? นี่ถ้าผมไปสมัครแอคหลุมแล้วแฉ เธอจะถูกโค่นเลยไหมนะ?”

เสิ่นชิงซูมองโจวอวี๋ชู

โจวอวี๋ชูยังคงไม่ขยับ เห็นชัดว่าไม่คิดจะมารับตัวฟู่ซืออวี่

เสิ่นชิงซูไม่ประหลาดใจกับการกระทำนี้

หลายปีนี้โจวอวี๋ชูสร้างภาพพจน์ ‘รักแรกของชาติ’ ‘เทพธิดาผู้บริสุทธิ์’ ในวงการภาพยนตร์มาตลอด เธอจะกล้าให้แฟนคลับเธอรู้ว่ามีลูกก่อนแต่งงานตั้งแต่ห้าปีก่อนได้อย่างไร!

เพราะหลังจากเปิดเผยความรักคราวก่อน บรรดาแฟนคลับชายของโจวอวี๋ชูสติแตกกันทันที ประกาศถอนตัวจากการเป็นแฟนคลับ ทำให้ผู้ติดตามในเฟซบุ๊กหายไปเกือบสิบล้านคน!

นับแต่นั้น โจวอวี๋ชูก็ไม่พูดเรื่องที่เกี่ยวกับความรักตามแพลตฟอร์มหรือต่อหน้าสื่อต่าง ๆ อีก

คงกลัวว่าแฟนคลับจะหายอีก!

เห็นได้ว่าโจวอวี๋ชูให้ความสำคัญกับงานของตัวเองมาก

เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าการที่ผู้หญิงจะมีงานที่ตัวเองชอบสักงาน มันปราศจากปัญหาใด ๆ

แต่เรื่องใด ๆ ล้วนมีได้มีเสีย โจวอวี๋ชูต้องการทั้งงาน ต้องการทั้งลูกชาย แล้วยังไม่อยากรับกับความเสี่ยงใด ๆ โลกนี้มีเรื่องดีอย่างนี้ซะที่ไหน?

เธอเสียงราบเรียบ “ซืออวี่ การร้องไห้อาละวาดมันไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไร”

ฟู่ซืออวี่เงยหน้า จ้องเสิ่นชิงซูด้วยดวงตาโตน้ำตาคลอดเบ้า “แม่ ผมไม่ร้องแล้ว แม่ก็อย่าไล่ผมไปได้ไหมครับ?”

เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีแก สีหน้ายังคงเย็นชา

เห็นเธอไม่ตอบ ฟู่ซืออวี่รีบพูด “ผมรับรองว่าผมจะเป็นเด็กที ต่อ ต่อไปผมจะไม่โมโหใส่แม่ไปเรื่อยอีกแล้ว...”

ฟู่ซืออวี่สะอึกสะอื้น น้ำเสียงจะร้องไห้ แต่ก็ยังกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องส่งเสียง

อย่าว่าแต่เสิ่นชิงซูเห็นแล้วจะสงสารเลย แม้แต่เวินจิ่งซีเห็นท่าทางอย่างนี้แล้วก็ทำใจไม่ค่อยได้เหมือนกัน

เกลียดก็ส่วนเกลียด แต่อย่างไรก็เป็นแค่เด็กห้าขวบเท่านั้น

“น่าสงสาร เอาละ เลิกร้องได้แล้ว ฉันจะพาเธอไปหาแม่เธอ ไปเถอะ!” เวินจิ่งซีพูดพลางจะเดินไปจูงฟู่ซืออวี่

“ไม่เอา! ผมจะอยู่กับแม่!” ฟู่ซืออวี่กลับจับเสิ่นชิงซูไม่ปล่อย ร้องโวยวาย “วันนี้ผมจะกลับไปกับแม่!”

“เธอไอ้เด็กซวย ก็บอกแล้วว่าแม่เธอคือโจวอวี๋ชู!” เวินจิ่งซีโมโหจนหัวเราะ “ทำไมเธอฟังไม่เข้าใจนะ?”