คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 117

เวลาที่ฟู่ซืออวี่ทำตัวเป็นเด็กดี ก็ยิ่งทำให้คนรู้สึกสงสารจับใจ

เสิ่นชิงซูเบือนหน้าหนี “กินข้าวเสร็จแล้วรีบให้พ่อของเธอมารับกลับไปนะ”

ดวงตาของฟู่ซืออวี่เป็นประกาย พยักหน้าติดต่อกัน “ครับ ผมจะฟังแม่ทุกอย่างเลย!”

“แล้วก็” เสิ่นชิงซูมองฟู่ซืออวี่ด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่าเรียกฉันว่าแม่อีก”

ฟู่ซืออวี่ชะงักงัน

“ไม่เรียกแม่...” เขาเบะปาก เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเสิ่นชิงซู เขาก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลงแล้วตอบเสียงอ่อย “ครับ”

เสิ่นชิงซูละสายตา “พวกเราไปกันเถอะ”

เวินจิ่งซีพยักหน้า “คุณเดินไปก่อนเลย เจ้าเด็กนี่ผมจะดูเอง”

ฟู่ซืออวี่กำลังจะวิ่งตามเสิ่นชิงซูไป ก็ถูกเวินจิ่งซีดึงแขนไว้ เขาเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เวินจิ่งซี ดวงตาแดงก่ำ

เวินจิ่งซีเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้สึกสงสารอยู่เหมือนกัน จึงถอนหายใจอย่างจนใจ “นี่เธอ เชื่อฟังดี ๆ อย่าสร้างความวุ่นวาย ไม่อย่างนั้นฉันจะโยนเธอทิ้งไว้กลางถนนให้ไปเผชิญชะตากรรมเอาเอง!”

ฟู่ซืออวี่พยักหน้าอย่างเศร้าใจ

เวินจิ่งซียังคงไม่วางใจเสียทีเดียว

ตอนที่เดิน เขาก็ดึงฟู่ซืออวี่ไว้ไม่ให้เข้าใกล้เสิ่นชิงซู

ตอนที่นั่งรถ เขาก็ให้เสิ่นชิงซูนั่งข้างคนขับ ส่วนลู่เสี่ยวหานกับฟู่ซืออวี่นั่งอยู่ด้านหลัง

ตอนที่กินข้าว เขาก็นั่งคั่นกลางระหว่างเสิ่นชิงซูกับฟู่ซืออวี่

ฟู่ซืออวี่ถึงจะตัวเล็กแต่ก็ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าเวินจิ่งซีจงใจไม่ให้เขาเข้าใกล้แม่

แต่ เขาก็พยายามอย่างหนักที่จะเป็นเด็กดีแล้ว ทำไมอาเวินยังเกลียดเขาขนาดนี้อีกล่ะ?

ฟู่ซืออวี่คิดไม่ตก

เขาคาบช้อนไว้ในปาก เอียงคอมองไปยังฝั่งของเสิ่นชิงซู…

“จะกินข้าวก็ตั้งใจกิน” เวินจิ่งซีคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเขา “อย่ามองนู่นมองนี่”

ฟู่ซืออวี่มองซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานในชาม แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ผมไม่อยากกินซี่โครงหมู!”

“มีอะไรให้กินก็กินไป!” เวินจิ่งซีแค่นเสียงเย็นชา “ถ้าเธอไม่ชิน ก็กลับบ้านไปหาแม่เสี่ยวชูของเธอสิ อยากกินอะไรก็ให้เขาทำให้กิน!”

“อา...” ฟู่ซืออวี่เงยหน้าขึ้นกำลังจะอาละวาด แต่ก็นึกถึงคำพูดของแม่เสี่ยวชูขึ้นมาทันที เขาจึงทำได้เพียงถลึงตาใส่เวินจิ่งซี แล้วก้มหน้าคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเข้าปาก

ช่างเถอะ! เพื่อให้แม่หายโกรธ เขาจะทน!

รอให้แม่หายโกรธเมื่อไหร่ เขาก็ไม่ต้องทนกับอาใจร้ายคนนี้อีกต่อไปแล้ว!

เวินจิ่งซีลอบสังเกตฟู่ซืออวี่อยู่เงียบ ๆ

เมื่อเห็นว่าเขาไม่โกรธจริง ๆ แถมยังตั้งหน้าตั้งตาแทะซี่โครงหมู เวินจิ่งซีก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฟู่ซืออวี่คงร้องไห้โวยวายไปนานแล้ว

เสิ่นชิงซูก็อยากไปดูเช่นกัน

แม่เคยบอกว่า ถ้าคิดถึงเธอ ก็ให้ไปเดินเล่นที่ริมแม่น้ำ

ในเทศกาลเช่นนี้ เสิ่นชิงซูอดไม่ได้ที่จะคิดถึงแม่ของเธอ

ทุกคนเดินออกจากโรงแรม

ฟู่ซือเหยียนยังไม่ได้โทรหาฟู่ซืออวี่

“ซืออวี่” เสิ่นชิงซูมองฟู่ซืออวี่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “โทรหาพ่อของเธอสิ”

ฟู่ซืออวี่ไม่ค่อยอยากจะโทร แต่เมื่อแม่สั่ง เขาจึงทำได้เพียงฝืนใจโทรออกไปหาพ่อ

แต่ถึงแม้จะโทรติดแล้ว ก็กลับไม่มีคนรับสายเสียที

ฟู่ซืออวี่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขายืดอกเชิดหน้ามองเสิ่นชิงซู “มะ...”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว

ฟู่ซืออวี่เห็นสีหน้าของเธอ จึงกล้ำกลืนคำว่า ‘แม่’ อีกคำลงท้องไป แล้วพูดว่า “ดูเหมือนพ่อจะยังไม่เสร็จงานครับ”

“เทศกาลหยวนเซียวจะไปยุ่งอะไรกันนักหนา!” เวินจิ่งซีกลอกตา “ต้องทิ้งลูกไว้กับคุณแล้วตัวเองก็ไปสวีทกันสองต่อสองกับโจวอวี๋ชูแน่ ๆ!”

นี่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้