คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 13
เสิ่นชิงซูผงะ
เธอมองฟู่ซือเหยียน ในรูม่านตาที่สั่นไหวเบา ๆ เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
“ฟู่ซือเหยียน ฉันผิดตรงไหน?”
“คุณโกรธอะไรก็มาลงกับผม เสี่ยวชูบริสุทธิ์” ฟู่ซือเหยียนมองเสิ่นชิงซูพร้อมพูดถ้อยคำเย็นชาและประเมิน “คุณไม่ควรทำให้เพื่อนคุณเข้าใจผิดแล้วโจมตีเสี่ยวชูทางคำพูดนะ”
เสิ่นชิงซูออกแรงมือที่ถือถุงยาจนสั่น
เธอจ้องฟู่ซือเหยียนตาเขม็ง จ้องผู้ชายที่เธอทุ่มเทใจรักแบบไม่เสียใจมาห้าปี
“เสี่ยวชูของคุณบริสุทธิ์?” เธอหัวเราะเบา ๆ น้ำตาคลออยู่ในกรอบดวงตา เธอพยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำตาร่วง
กลั้นจนริมฝีปากขาวสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่ อารมณ์ที่เก็บกดปะทุออกมา “งั้นฉันล่ะ? เหมือนตัวตลก ฉันที่ทุ่มเทเลี้ยงลูกให้พวกคุณมาห้าปีไม่บริสุทธิ์เหรอ?!”
ฟู่ซือเหยียนอึ้ง
เฉียวซิงเจียตกตะลึงสุดขีด “อะไรเรียกว่า ‘เลี้ยงลูกให้พวกคุณมาห้าปี’? ไม่ หรือว่าฟู่ซืออวี่คือลูกของเขากับโจวอวี๋ชูเหรอ?!”
เสิ่นชิงซูหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง เธอไม่ได้ตอบเฉียวซิงเจีย แค่จ้องฟู่ซือเหยียนตามเขม็ง “ฟู่ซือเหยียน ฉันต้องการคำอธิบาย ทำไมตอนนั้นต้องหลอกฉันด้วย?”
ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว ราวกับไม่พอใจที่เธอถามอย่างนี้ “ตอนนั้นเราตกลงกันแล้วว่าต่างคนต่างได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แม่ของซืออวี่จะเป็นใครก็ไม่ส่งผลกับความร่วมมือของเรา”
เสิ่นชิงซูได้ยินแล้ว ลมหายใจพลันติดขัด
ที่แท้นี่ก็คือเหตุผลที่เขาหลอกเธอ
ช่างเป็น...เหตุผลที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ!
เสิ่นชิงซูหัวเราะ เนื่องจากสะเทือนใจมากเกินไปจึงหน้ามืดจนเธอแทบยืนไม่ติด
เฉียวซิงเจียประคองเธอไว้ได้ทัน ในดวงตาคือความสงสารและร้อนใจ “เธอยังโอเคไหม?”
ฟู่ซือเหยียนผ่อนมือที่ประคองโจวอวี๋ชูเล็กน้อย เขาเห็นท่าทางของเสิ่นชิงซูในเวลานี้ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย แต่ยังไม่ได้ทันพูด โจวอวี๋ชูในอ้อมแขนก็อ่อนยวบไปกะทันหัน
“เสี่ยวชู?”
ฟู่ซือเหยียนรับเธอไว้ได้ทัน
โจวอวี๋ชูหมดสติไปแล้ว
ฟู่ซือเหยียนหน้าตาตึงเครียด อุ้มโจวอวี๋ชูหมุนตัวเดินเร็วไปทางแผนกผู้ป่วยใน
เฉียวซิงเจียโมโหจนจะบ้าแล้ว
“ยัยนั่นต้องเล่นละครแน่! ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันสนับสนุนให้เธอหย่า เป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นฟรี ๆ มาห้าปี สุดท้ายยังต้องถูกพวกเขารังแกหยามเหยียดอย่างนี้อีก โอ๊ย! ฉันโมโหจะบ้าตายแล้ว ไว้กลางคืนฉันต้องเปิดแอคหลุมไปแฉหน่อย ราชินีหนังบ้าบออะไร...”
เสิ่นชิงซูไม่ได้ยินแล้วว่าเฉียวซิงเจียพูดอะไรอีก
เธอหมดสติไปแล้ว
……
เสิ่นชิงซูหลับลึกมาก
ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงวันต่อมา
เฉียวซิงเจียผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเห็นเธอกำลังยันตัวลุกขึ้นพอดี
“เธอฟื้นได้สักที”
เสิ่นชิงซูได้ยินจึงหันไปถามเธอ “ฉันเป็นอะไรไปเหรอ?”
เฉียวซิงเจียปิดประตูและเดินไปนั่งข้างเตียง ตามด้วยแค่นเสียง “ก็ถูกผู้ชายสารเลวกับนังแพศยาทำให้โมโหจนเป็นลมน่ะสิ!”
เสิ่นชิงซูจนตาไหว นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าห้องยาแล้วก็ยังเสียใจ
ทั้งที่รู้ว่าฟู่ซือเหยียนไม่สนใจความรู้สึกของเธอ แต่ก็ยังไปขอคำอธิบายอีก หาเรื่องขายหน้าเอง
เธอถูกอารมณ์ครอบงำจิตใจจริง ๆ
เสิ่นชิงซูยกมือนวดขมับพลางนึกเสียใจ
“ตอนนี้เธอคิดจะทำยังไง?” เฉียวซิงเจียกวาดตามองท้องของเธอ น้ำเสียงเข่มขรึม “ฟู่ซือเหยียนทำแบบนี้กับเธอ เธอยังจะมีลูกให้เขาอีกเหรอ?”
เสิ่นชิงซูฟังแล้วก็ชะงัก
“อาซู แม่เลี้ยงเดี่ยวมันไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ อย่างนั้นนะ” เฉียวซิงเจียกุมมือเธอ “พรุ่งนี้น้าก็จะออกมาแล้ว ถ้าน้ารู้สถานการณ์ของเธอในตอนนี้จะเสียใจได้นะ”
“ฉันเข้าใจ” เสิ่นชิงซูลูบท้องตัวเองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว “ฉันแค่...ทำใจไม่ได้นิดหน่อยเท่านั้น”
เฉียวซิงเจียขมวดคิ้ว ขณะกำลังจะพูดอะไรก็มีเสียงผู้หญิงร้องอุทานดังมาจากข้างนอก
“พระเจ้า! โจวอวี๋ชูเปิดเผยเรื่องความรักเหรอ!”
“หลายวันก่อนมีแอคหลุมแฉว่าเธออยู่กับแฟนนอกวงการมาหลายปี! นี่ก็เป็นจริงแล้วสิ!”
เฉียวซิงเจียยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเข้าเฟซบุ๊ก
“ฟู่ซือเหยียนเป็นทนาย เขามีความสามารถในการตัดสินที่แม่นยำกว่าคนอื่น แต่ห้าปีเต็ม ๆ เขาไม่เคยเห็นการทุ่มเทและความจริงใจของเธอ เขาเห็นแล้วกลับไม่สนใจเธอ!”
“คอยดูนะ! ฉันจะแก้แค้นแทนเธอเอง! ฉันจะไปแฉเดี๋ยวนี้แหละ ฉันจะจะกระชากหน้ากากของชายหญิงชาติหมานี่... ”
“ช่างเถอะ”
เสิ่นชิงซูเอื้อมมือไปกดโทรศัพท์มือถือของเฉียวซิงเจีย
เฉียวซิงเจียเงยหน้ามองเธอ เห็นเธอไม่อยากเอาความจริง ๆ จึงยิ่งโมโห!
“จะช่างได้ยังไง?! ห้าปีนะ! ห้าปีเต็ม ๆ! ฟู่ซือเหยียนกับโจวอวี๋ชูหลอกเธอห้าปีเต็ม ๆ พวกเขารักกันหวานแหววลับหลังเธอ แล้วยังให้เธอเป็นพี่เลี้ยงฟรี ๆ ห้าปีอีก!”
“การดูแลฟู่ซืออวี่เป็นเงื่อนไขความร่วมมือของเราอยู่แล้ว”
“บ้าสิ!” เฉียวซิงเจียเท้าเอวด่าต่อ “ต่อให้การดูแลฟู่ซืออวี่เป็นเงื่อนไขความร่วมมือ! แต่ฟู่ซือเหยียนถือดียังไงมาหลอกเธอ?! เขารักโจวอวี๋ชูขนาดนั้นทำไมต้องทำร้ายเธอด้วย? แล้วเขายังถึงขั้นทำให้เธอท้อง...เสิ่นชิงซู แค้นนี้เธอกระเดือกลงเหรอ?!”
เสิ่นชิงซูผงะ จากนั้นก็เม้มริมฝีปากอย่างยากลำบาก
สองสามวินาทีผ่านไป เธอหัวเราะเยาะตัวเอง “เป็นปัญหาจากฉันเอง ฉันมันไม่เอาไหน”
เฉียวซิงเจียอึ้ง รู้ตัวว่าการพูดของตัวเองรุนแรงเกินไป จึงรีบก้มตัวกอดเสิ่นชิงซู
“เธอดีมาก เธอไม่มีปัญหาสักนิด! ขอโทษนะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันเดือดจัด ปากฉันเธอก็รู้ พอฉันเดือดขึ้นมาก็จะเพ้อเจ้อ”
เฉียวซิงเจียกอดเธอพลางลูบแผ่นหลังบางของเธออย่างเบามือ
“เธอไม่ต้องฟังฉันพูดเพ้อเจ้อแล้ว เธอดีมาก! เธอไม่มีปัญหาสักนิด! ไอ้ผู้ชายสารเลวกับนังแพศยานั่นต่างหาก อาซูเราเป็นคนดีที่สุดในโลก พลาดเธอไปเป็นเพราะสารเลวนั่นมันไม่มีบุญ!”
เสิ่นชิงซูซุกหน้าอยู่ในอกของเฉียวซิงเจีย พูดเสียงสะอื้น “ซิงซิง หน้าหนาวในวันนั้นเมื่อห้าปีก่อนมันหนาวมากเลย เขาปรากฏตัวทันเวลาอย่างนั้น ฉัน...”
เฉียวซิงเจียเจ็บจี๊ดในใจ “ฉันรู้แล้ว ไม่โทษเธอนะ มันผ่านไปหมดแล้ว หย่าแล้วเราจะเฉิดฉายเอง เธอเลิศออกอย่างนี้ มันต้องดีขึ้น ๆ แน่!”
เสิ่นชิงซูหัวไหล่ขยับกอดเธอ ร้องไห้ที่อดกลั้นดังก้องอยู่ในห้องพักผู้ป่วย
เฉียวซิงเจียได้แต่กอดเธอ กอดเธอแน่น ๆ แล้ว คำพูดมากมายล้วนแล้วแต่ไม่มีความหมาย เธอรู้ว่าเธอปลอบประโลมหัวใจรูพรุนของเสิ่นชิงซูไม่ได้
“ซิงซิง เธอนัดผ่าตัดให้ฉันเถอะ”
เฉียวซิงเจียหลับตาลงแล้วร้องไห้ตาม “ได้”
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...