คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 134

วันที่สาม ฟู่ซืออวี่ที่อยู่ที่คฤหาสน์หนานซีเริ่มงอแงแล้ว

เขาอยู่ที่คฤหาสน์หนานซี มีเพียงเสี่ยวไหลอยู่เป็นเพื่อนเขา พ่อไม่กลับบ้านมาสามวันแล้ว เขาอยากไปโรงพยาบาลเพื่ออยู่เฝ้าแม่เสี่ยวชู แต่พ่อก็ไม่อนุญาต!

ฟู่ซืออวี่ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ แต่ที่จริงแล้วในใจเขากลับกลัวมากกว่า

หลายวันก่อนหลังออกมาจากโรงพยาบาล เขาฝันร้ายแทบทุกคืน ฝันเห็นว่าพ่อกับแม่อุ้มลูกใหม่ ส่วนเขายืนอยู่อย่างเดียวดายเพียงลำพังในมุมหนึ่ง

คืนนี้ ฟู่ซืออวี่ฝันร้ายอีกแล้ว

ในฝัน เขาร้องเรียกพ่อกับแม่ไม่หยุด แต่พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ยินอยู่ดี

เขาตื่นขึ้นมาจากความฝัน ไฟข้างหัวเตียงเปิดอยู่ แต่ห้องกลับว่างเปล่า

เขาเริ่มกลัว กอดตุ๊กตาเพื่อนเล่นที่เสิ่นชิงซูซื้อให้เมื่อก่อนไว้แน่น ร้องไห้ไม่หยุด ร้องจนสุดท้ายก็หลับไป

เช้าตรู่วันต่อมา เสี่ยวไหลทำอาหารเช้าเสร็จแล้วก็ขึ้นไปปลุกฟู่ซืออวี่ตามเคย

เคาะประตูเบา ๆ แล้วเธอก็เปิดประตู “คุณชายน้อย อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ เราควรตื่นได้…”

เสียงของเธอหยุดชะงักด้วยความตกตะลึง!

เสี่ยวไหลวิ่งพุ่งเข้าไปทันที เห็นเตียงเด็กที่ว่างเปล่า เธออึ้ง มึนงงในพริบตา!

“คุณชายน้อย?”

เสี่ยวไล่ทั้งร้องเรียก ทั้งวิ่งไปหาในห้องน้ำ…

ในห้องน้ำไม่มีใครอยู่ เธอก็รีบวิ่งออกมาหาข้างนอกอย่างรีบร้อน

“คุณชายน้อย? คุณชายน้อยอยู่ที่ไหนคะ…”

“ทูนหัวส่งเสียงหน่อยเถอะค่ะ! ขอร้องละ อย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้เลยนะคะ!”

เสี่ยวไหลหาทั่วทั้งชั้นบน แล้วก็หาที่ชั้นล่างอีก แต่ก็ยังไม่เห็นเงาฟู่ซืออวี่อยู่ดี!

เธอรีบไปดึงภาพจากกล้องวงจรปิดออกมาดู

เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องตำหนิเสี่ยวไหล ส่งคนออกตามหาลูกทันที!

เวลานี้เอง ฟู่ซืออวี่กำลังอยู่ที่สถานีตำรวจ

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ คนทำความสะอาดถนนเห็นฟู่ซืออวี่ เด็กคนหนึ่ง เดินร้องไห้ไปตามถนน จึงรีบแจ้งตำรวจทันที

เจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจใกล้เคียงมาถึง และพาตัวฟู่ซืออวี่กลับสถานี

ในห้องรับรองของสถานีตำรวจ ตำรวจสาวเอาเสื้อโค้ทของเธอมาคลุมให้ฟู่ซืออวี่ และยังซื้ออาหารเช้าให้เขาอีกด้วย

ฟู่ซืออวี่ห่มเสื้อโค้ตหนา ๆ หลังจากได้กินอาหารเช้าแล้ว ใบหน้าเล็ก ๆ ที่หนาวจนหน้าเขียว ก็เริ่มมีสีเลือดกลับคืนมาสักที

กินอิ่มแล้ว ฟู่ซืออวี่ก็หยุดร้องไห้ในที่สุด นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบเสงี่ยม เงียบ ๆ ดูแล้วช่างทำให้คนอดสงสารไม่ได้จริง ๆ

ตำรวจหญิงลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน “เจ้าหนู บอกน้าซิว่าพ่อแม่หนูชื่ออะไร? น้าจะให้พวกคุณอาช่วยหนูหาพ่อกับแม่ ดีไหมจ๊ะ?”

ฟู่ซืออวี่มองที่ตำรวจสาว ดวงตากลมโตที่บวมเล็กน้อยเพราะร้องไห้กะพริบปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา “พ่อผมชื่อฟู่ซือเหยียน แม่ผมชื่อเสิ่นชิงซูครับ”