คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 135

“ฟู่ซือเหยียน?” ตำรวจชายข้าง ๆ ขมวดคิ้ว “คงไม่ใช่ฟู่ซือเหยียนคนนั้นที่เป็นผู้นำด้านกฎหมายหรอกใช่ไหม?”

“จะเป็นไปได้ยังไง!” ตำรวจหญิงหัวเราะพลางโบกมือ “แฟนทนายฟู่คือโจวอวี๋ชู ราชินีภาพยนตร์ที่กำลังดังนะ พวกเขาเพิ่งเปิดตัวว่าคบกันเมื่อไม่นานนี้เอง น่าจะชื่อซ้ำกัน”

“ก็ถูก” ตำรวจอีกคนกล่าวเสริม “ทนายฟู่ไม่ได้เป็นแค่นักกฎหมายชั้นนำเท่านั้น แต่ยังเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลฟู่ด้วยอีกต่างหาก ถ้าเขามีลูกชายอายุเท่านี้ งั้นทั้งตระกูลฟู่ต้องเลี้ยงเหมือนไข่ในหินแน่ ๆ จะปล่อยให้เด็กหายไปได้ยังไงล่ะ! นี่มันไม่ใช่เรื่องไม่สมเหตุสมผลเหรอ!”

ตำรวจหญิงมองฟู่ซืออวี่แล้วถามเบา ๆ “หนูจำเบอร์โทรของคุณพ่อคุณแม่ได้ไหม?”

“ผมจำไม่ได้” ฟู่ซืออวี่ส่ายหัวไปมา กล่าวว่า “แต่ผมรู้ว่าที่ทำงานของแม่อยู่ที่ไหน!”

......

ฟู่ซือเหยียนโทรหาเสิ่นชิงซูสี่ห้าครั้งติด ๆ กัน เสิ่นชิงซูไม่ได้รับสาย

วัตถุโบราณสองชิ้นนั้นจะมาถึงวันนี้ ช่วงนี้เธอจะยุ่งมาก ไม่มีเวลา และไม่มีพลังสมองเหลือที่จะไปสนใจฟู่ซือเหยียน

เมื่อไม่ให้ถูกรบกวน เธอจึงทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่ออฟฟิศไปเลย

แต่เธอเพิ่งเข้าห้องบูรณะ ลู่เสี่ยวหานก็มาเคาะประตู

“พี่ชิงซู ข้างนอกมีตำรวจสองคนบอกว่ามาหาพี่ค่ะ”

เสิ่นชิงซูตะลึงงัน “ตำรวจมาทำอะไร?”

“พวกเขาพาฟู่ซืออวี่มาค่ะ”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว

ฟู่ซืออวี่?

เสิ่นชิงซูถอดผ้ากันเปื้อนที่เพิ่งใส่ เดินออกมาจากห้องบูรณะ

“แม่ครับ!”

ที่โต๊ะรับรองหน้าสตูดิโอ ฟู่ซืออวี่ที่ถูกตำรวจหนุ่มอุ้มอยู่เห็นเสิ่นชิงซูแล้ว ก็เรียกด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“คุณคือคุณเสิ่นใช่ไหมคะ?” ตำรวจหญิงที่มาพร้อมกันก้าวออกมาข้างหน้า แสดงบัตรประจำตัวของตัวเอง “พวกเรามาจากสถานีตำรวจหลีเจียง”

เธอยังไม่ได้หย่ากับฟู่ซือเหยียน ในทะเบียนบ้าน ฟู่ซืออวี่ก็ยังเป็นลูกของเธออยู่จริง ๆ

“ฉันกับพ่อเด็กกำลังดำเนินการหย่า เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของฉัน สิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรเป็นของพ่อเขา” เสิ่นชิงซูอธิบายอย่างใจเย็น

“ต่อให้เป็นแบบนี้ ตอนนี้คุณก็ยังเป็นผู้ปกครองตามกฎหมายของเด็ก เป็นแม่เลี้ยงมันยาก ฉันเข้าใจ แต่เด็กคนนี้ห้าขวบเอง เขาบ่นพึมพำเรียกหาแม่ตลอดทาง ฉันดูออกว่าเด็กติดคุณมากอยู่ คุณก็อย่าใจร้ายนักเลย ดูแลเด็กให้ดี ๆ หน่อยค่ะ!”

ได้ยินแล้ว เสิ่นชิงซูก็รู้ว่าอธิบายต่อไปให้มากความก็เปล่าประโยชน์ เธอมองไปทางฟู่ซืออวี่

“ซืออวี่ เธอโทรหาพ่อเธอ ให้พ่อเธอมารับ”

“แม่ครับ พ่อไม่กลับมาตั้งหลายวันแล้ว ผมโทรหาพ่อ พ่อก็ไม่รับเลย”

ฟู่ซืออวี่พยายามกลั้นเสียงร้องไห้ น้ำตาพรั่งพรู มองไปที่เสิ่นชิงซู “แม่ครับ ผมจะไม่ดื้อนะ แม่ก็ให้ผมไปอยู่กับแม่สักสองสามวันเถอะนะครับ? ผมกลัวมากเลยที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว”

ตำรวจหญิงเห็นสถานการณ์แล้ว ก็มองเสิ่นชิงซูด้วยสายตาเหยียดหยามขึ้นมาทันที

“เด็กคนนี้ออกจากบ้านมาคนเดียวก็เพื่อตามหาคุณ อากาศหนาวขนาดนี้ เด็กใส่แค่ชุดนอนตัวเดียว เท้าเขาก็ถูกความเย็นกัดจนแดงแล้ว ดูซิน่าสงสารขนาดไหน!”