คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 152

ระหว่างทางกลับ เสิ่นชิงซูเล่าเงื่อนไขสามข้อของฟู่ซือเหยียนให้เฉียวซิงเจียฟัง

เฉียวซิงเจียฟังจบก็ก่นด่า “ประสาท! จะหย่ากันอยู่แล้วยังต้องไปเที่ยวเป็นเพื่อนพวกเขาพ่อลูกอีก?! ถุย! ไอ้โรคจิต! ไอ้หน้าด้าน!”

เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากไม่พูด

เฉียวซิงเจียสงบสติอารมณ์และถามเธอ “งั้นเธอคิดยังไง?”

“เขาให้เวลาฉันคิดสามวัน ฉันค่อยคิดดูแล้วกัน” ความจริงเสิ่นชิงซูไม่อยากยอมให้อย่างนี้

เธอยังอยากเสี่ยงดู

เฉียวซิงเจียมองความคิดของเธอไม่ออก จึงได้แต่พูด “ได้ สามวัน เราค่อยหาทางกันเถอะ!”

“อื่ม”

เฉียวซิงเจียส่งเสิ่นชิงซูกลับดอลฟินวิลล์ก่อน

มองเสิ่นชิงซูขึ้นตึก เธอนั่งอยู่ในรถคิดทบทวนไปมา ก่อนจะโทรศัพท์หาฉินเยี่ยนเฉิง

ทางฉินเยี่ยนเฉิงรับสายเร็วมาก “หมอเฉียว”

“หมอฉิน ขอโทษนะคะที่รบกวนคุณดึก ๆ ตอนนี้คุณว่างไหมคะ?”

ฉินเยี่ยนเฉิงพูดกึ่งหยอก “ผมที่เป็นหนุ่มโสด หลังเลิกงานว่างมากครับ คุณรบกวนได้เต็มที่”

เฉียวซิงเจีย “...”

“ที่คุณโทรมาดึกอย่างนี้เพราะเสิ่นชิงซูละสิ?”

“คุณรู้ได้ยังไงคะ?” เฉียวซิงเจียถาม “ฟู่ซือเหยียนเคยบอกคุณเหรอ?”

“เขาน่ะนะ เป็นคนไม่พูดไม่จา ไม่บอกอะไรผมก่อนหรอก แต่คุณโทรหาผม ผมก็พอเดาได้ว่าน่าจะเรื่องเสิ่นชิงซูนั่นแหละ”

“เรื่องของอาซูจริง ๆ วันนี้ฟู่ซือเหยียนนัดอาซูไปคฤหาสน์หนานซี เขาเสนอเงื่อนไขสามข้อค่ะ!”

พอเฉียวซิงเจียพูดถึงฟู่ซือเหยียนก็อดกัดฟันไม่ได้ “เงื่อนไขสามข้อ เป็นเงื่อนไขที่บ้าบอมากขึ้นเรื่อย ๆ!”

“เรื่องโจวอวี๋ชู...” ฉินเยี่ยนเฉิงหยุดชะงัก ก่อนจะพูด “เรื่องมันซับซ้อนอยู่หน่อย ๆ เธอเป็นมะเร็งสมอง แล้วยังเป็นโรคซึมเศร้าอีก ที่ฟู่ซือเหยียนจัดงานแต่งกับเธอก็เพื่อทำตามความปรารถนาของเธอเท่านั้น”

“มะเร็งสมองก็ช่างเถอะ ยังจะโรคซึมเศร้าอีก?” เฉียวซิงเจียมองบน “ฉันไม่เชื่อ เธอคือราชินีหนัง เธอแสดงเก่งจะตายไป!”

“เอ่อ...” ฉินเยี่ยนเฉิงหยุดแล้วจึงพูดต่อ “เรื่องนี้ผมก็ติดตามเหมือนกัน ในเมื่อคุณโทรหาผมก็แสดงว่าคุณยังเชื่อผมอยู่ งั้นผมก็ต้องรับผิดชอบเรื่องที่ผมเคยพูด”

เฉียวซิงเจียฟังความหมายที่แฝงซ่อนอยู่ของฉินเยี่ยนเฉิงออก “โจวอวี๋ชูมีปัญหาใช่ไหม?”

“ตอนนี้ผมยังบอกคุณไม่ได้ ได้แต่บอกคุณว่า ถึงฟู่ซือเหยียนจะผิดต่อเสิ่นชิงซู แต่เขาก็มีหลาย ๆ เรื่อง...”

ฉินเยี่ยนเฉิงเสียงเงียบไป แล้วพูดต่อ “สรุปแล้ว ถ้าคุณกับเสิ่นชิงซูหวังจะหย่าเร็ว ๆ งั้นก็เชื่อผม รับปากเงื่อนไขของฟู่ซือเหยียนเถอะ”

เฉียวซิงเจียได้ยินก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่เธอก็คิดว่าฉินเยี่ยนเฉิงไม่ใช่คนที่ไม่แยกแยะถูกผิด

“ถ้าอาซูไม่รับปากล่ะคะ?”

“ไม่รับปาก หรือพวกคุณจะแข็งปะทะแข็ง?” ฉินเยี่ยนเฉิงเสียงจริงจัง “ผมไม่แนะนำให้พวกคุณทำอย่างนี้นะ ถ้าฟู่ซือเหยียนบ้าขึ้นมา ผมก็เอาไม่อยู่ อีกอย่าง ทางที่ดีก็จัดการเรื่องนี้เงียบ ๆ ก็พอ อย่าให้...เป็นเรื่องใหญ่โตในอินเทอร์เน็ต มันจะเสียกับซืออวี่”