เธอยกมือขึ้นมาใช้ปลายนิ้วปัดออก ผสานไปกับเสียงคลื่น เธอได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม “คืนนี้ของจะส่งไปที่ห้องของคุณ ถึงเวลานั้นคุณก็จะรู้เอง”
เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูก็ไม่ถามให้มากความอีก ทว่าหมุนตัวแล้วเดินไปยังตำแหน่งที่รถจอดตรงหน้าเลย
ฟู่ซือเหยียนหันหน้าไปมองเธอ
เบื้องหลังของหญิงสาวเพรียวบาง ลมทะเลพัดผมยาวของเธอยุ่งเหยิง ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามลม
เขาชักสายตากลับเงียบ ๆ
......
กลับถึงโรงแรม ฟู่ซือเหยียนได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่งก็บึ่งรถออกไปทันที
ฉินเยี่ยนเฉิงไม่ได้ตามเขาไป ทว่ามาที่หน้าห้องของเฉียวซิงเจียและเสิ่นชิงซู ยกมือขึ้นเคาะประตู
เฉียวซิงเจียเป็นคนมาเปิดประตู “หมอฉิน มีธุระอะไร?”
“ร่างกายของคุณเสิ่นเป็นยังไงบ้าง? ให้ผมช่วยดูไหมครับ?”
เฉียวซิงเจียเลิกคิ้ว “หมอศัลย์อย่างคุณไม่เข้าใจอายุรกรรมหรอกมั้ง?”
ฉินเยี่ยนเฉิงกลับตอบกลับว่า “ปู่ผมเป็นแพทย์แผนจีน ผมเรียนกับเขามาตั้งแต่เด็กนิดหน่อย ผมจับชีพจรให้คุณเสิ่นได้ครับ”
แพทย์แผนจีนจับชีพจร!
นั่นจะได้ยังไง!
เฉียวซิงเจียปฏิเสธทั้งน้ำเสียงเย็นชาไปเลย “ฉันรู้อาการของอาซูดีที่สุด ไม่ต้องลำบากคุณหรอกค่ะ”
พูดจบ เฉียวซิงเจียก็ปิดประตูห้อง
นอกประตู ฉินเยี่ยนเฉิงจ้องประตูห้องที่ปิดสนิท หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
การตอบสนองของเฉียวซิงเจียมัน...สุดโต่งเกินไปหรือเปล่า?
เขายกมือขึ้นลูบคาง ทำท่าทางคล้ายกับกำลังครุ่นคิด
......
ทว่าตอนบ่ายสาม เสิ่นชิงซูง่วงมาก หลังเอนตัวนอนลงไม่นานก็หลับไปอีกครั้ง
ในความฝันเธอฝันเห็นลำตัวท่อนล่างของตัวเองมีเลือดไหลเป็นสายน้ำ จึงสะดุ้งตื่นจากความฝันอีกครั้ง!
ในห้องไฟมืดสลัว มีเพียงไฟดวงเล็กตรงหัวเตียงที่สว่างอยู่
เมื่อสัมผัสได้ว่าเธอตื่นแล้ว เฉียวซิงเจียที่พาดตัวเล่นเกมอยู่บนเตียงอีกหลังก็วางโทรศัพท์ลง “ตื่นแล้วเหรอ?”
“อืม” เสิ่นชิงซูยกมือขึ้นลูบหน้าผาก เต็มไปด้วยเหงื่อ
เฉียวซิงเจียเปิดไฟดวงใหญ่ในห้อง
ทั้งห้องสว่างจ้า
เสิ่นชิงซูลุกขึ้นนั่ง โทรศัพท์ที่อยู่ตรงโต๊ะหัวเตียงสั่น
มีคนส่งข้อความหาเธอ
เธอกดเปิด ไม่คิดเลยว่าจะเป็นภาพถ่ายชุดแต่งงานสองสามรูป
ของฟู่ซือเหยียนกับโจวอวี๋ชู
“ดูอะไรน่ะ?”
หลังจากนั้นเขาก็ชี้ไปทางเบื้องหลัง “คนนี้เอาของมาให้คุณเสิ่น”
หญิงสาวอายุน้อยดันกระเป๋าสัมภาระขนาดแปดสิบนิ้วมาตรงหน้าเฉียวซิงเจีย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความเคารพว่า “นี่เป็นของที่คุณฟู่สั่งเราเอามาให้ค่ะ”
“ของอะไรเหรอ?” เฉียวซิงเจียรับกระเป๋าสัมภาระมาแล้วเอ่ยถาม
ที่จริงฉินเยี่ยนเฉิงเองก็รู้ แต่เขาไม่กล้าพูด ได้แต่บอกว่า ‘พวกคุณเปิดดูเองก็จะรู้แล้ว’ ก่อนจะหมุนตัวเผ่นแน่บไป!
เฉียวซิงเจียรู้สึกว่าเขาทำตัวแปลก ๆ นิดหน่อย
เธอปิดประตู แล้วลากกระเป๋าสัมภาระไปข้างเตียง
“เห็นฉินเยี่ยนเฉิงเผ่นแน่บไปเร็วขนาดนั้น ถ้าไม่รู้ยังคิดว่าในนี้ใส่ระเบิดเอาไว้ซะอีก!”
เสิ่นชิงซูจ้องกระเป๋าสัมภาระ “เปิดดูเถอะ”
“ได้”
เฉียวซิงเจียย่อตัวลง รูดซิปกระเป๋าสัมภาระ แล้วพลิกเปิด วินาทีถัดมา เธอก็นิ่งอึ้งไป
ชุดเจ้าสาวสีขาวเต็มทั้งกระเป๋าสัมภาระ
เฉียวซิงเจียไม่กล้าเชื่อ หยิบชุดเจ้าสาวออกมาคลี่...
ชุดเจ้าสาวโชว์อยู่ตรงหน้าเสิ่นชิงซูอย่างสมบูรณ์แบบ
เสิ่นชิงซูอึ้งไป
ไม่คิดเลยว่าฟู่ซือเหยียน...จะส่งชุดเจ้าสาวมาให้เธอ?

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...