คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 178

หลังส่งข้อความไป เสิ่นชิงซูก็ไม่ได้ใจจดใจจ่อรอเขาตอบกลับ ทว่าไปนอนหลับที่ห้องพักผ่อน

หลับไปงีบหนึ่งตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาบ่ายสองแล้ว

เธอลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เดินออกมาจากห้องทำงานก็เข้าไปในห้องบูรณะอีกครั้ง

จนเสร็จงาน เสิ่นชิงซูถึงนึกขึ้นได้แล้วดูว่าฟู่ซือเหยียนตอบกลับข้อความหรือยัง

ฟู่ซือเหยียนตอบกลับแล้ว

[ผมมาทำงานต่างถิ่นที่เมืองซิง อีกสองวันกลับไปค่อยนัดวันเวลากับคุณ]

อ่านข้อความเสร็จ เสิ่นชิงซูก็ไม่ได้ตอบกลับอีก

ก่อนเวินจิ่งซีเลิกงานออกไป ยังถามเธออีกว่าฟู่ซือเหยียนได้บอกหรือเปล่าว่าเมื่อไหร่?

เสิ่นชิงซูตอบตามความจริง

เวินจิ่งซีพูดว่า “เขาน่าจะไม่ได้โกหก เมื่อวานอาจารย์บอกผมว่าที่เมืองนอกมีวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งอาจต้องดำเนินคดีในไม่ช้านี้ สองสามวันนี้ทีมทนายไปหารือแผนรับมือกับพวกอาจารย์ถูเขาอยู่!”

“อืม งั้นก็รออีกสองวัน” เสิ่นชิงซูตอบกลับ

“ไปกันเถอะ ผมไปส่งคุณกลับเอง”

“ไม่ต้อง คุณกลับไปเถอะ วันนี้ฉันขับรถมาเอง”

เมื่อได้ยินดังนั้น เวินจิ่งซีก็ไม่ได้พูดอะไรอีก “งั้นผมขอตัวก่อนนะ คุณขับรถระวังด้วยนะ ถึงจะระยะทางแค่หนึ่งถึงสองกิโลเมตรก็เถอะ แต่ก็ต้องระวังสภาพการจราจรด้วย ต้องดูแลลูกสาวบุญธรรมของผมให้ดีนะ!”

“รู้แล้ว” เสิ่นชิงซูถอนหายใจเบา ๆ เสียงหนึ่ง “คุณบ่นหนักกว่าซิงซิงซะอีก”

เวินจิ่งซีไม่สนใจและไม่เห็นด้วย เขาโบกมือแล้วหมุนตัวเดินออกไป

เสิ่นชิงซูเก็บข้าวของ แล้วถือกระเป๋าลงมาด้านล่างเช่นกัน

เพิ่งออกมาจากอาคาร แฟนธอมคันหนึ่งจอดอยู่ข้างถนน

เฟิงอวิ๋นเฉียนลงมาจากรถ

เสิ่นชิงซูเห็นเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่รถของตนเองจอดอยู่

เฟิงอวิ๋นเฉียนมองนัยน์ตาของเธอ พลางกระตุกรอยยิ้มมุมปากทีหนึ่ง “ผมอยากใกล้ชิดกับคุณเสิ่นมากขึ้นอีกก้าว ผมคิดว่าไม่ว่าจะรูปลักษณ์ภายนอกหรือบุคลิกของคุณเสิ่น ก็ตรงสเป็กผมมาก ที่ผมส่งดอกไม้ให้คุณเพราะกำลังตามจีบคุณอยู่”

เสิ่นชิงซูปั้นหน้าเย็นชาใส่ “ขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ คุณเฟิงไม่ใช่สเป็กของฉัน เพราะงั้นรบกวนคุณเคารพฉันด้วย อย่าส่งของอะไรให้ฉันอีก ฉันไม่ต้องการ มีแต่จะสร้างปัญหาให้ฉัน”

“เงื่อนไขของผมก็ไม่เลวหรือเปล่า?” เฟิงอวิ๋นเฉียนยักคิ้วพลางจ้องเสิ่นชิงซู “หรือว่าคุณยังรักฟู่ซือเหยียนอยู่?”

เมื่อเสิ่นชิงซูได้ยินประโยคนี้ ก็เกรี้ยวกราดจนโพล่งขำ “ที่ฉันปฏิเสธการตามจีบของคุณเป็นได้แค่เพราะฉันรักคนอื่นงั้นเหรอ?”

เฟิงอวิ๋นเฉียนแสยะยิ้ม “ไม่อย่างนั้นล่ะ?”

“ที่แท้คุณเฟิงก็ชอบแกล้งเป็นบ้าใบ้”

เสิ่นชิงซูเปิดประตูรถ พลางมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “งั้นฉันขอบอกตรง ๆ เลยนะคะ ฉันไม่ชอบคุณ รบกวนอยู่ให้ห่างฉันด้วย”

......

บีเอ็มดับเบิลยูสีขาวแล่นเข้าสู่ถนนเมืองด้านหน้า

เฟิงอวิ๋นเฉียนยืนอยู่ที่เดิม ริมฝีปากกระตุกรอยยิ้มเล็กน้อย พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ไปต่างประเทศกับฟู่ซือเหยียนมา ก็อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นเลย?”