คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 179

คฤหาสน์เหยาเยว่

เพื่อเตรียมงานแต่งงาน โจวอวี๋ชูทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ภายใต้การอนุญาตเป็นกรณีพิเศษของโจวชิงเจ๋อ

หลายวันมานี้ หลินหลานอี๋เองก็พักอยู่ที่คฤหาสน์เหยาเยว่ ช่วยเลี้ยงฟู่ซืออวี่และเตรียมเรื่องงานแต่งงานเล็กน้อย

อาการทรุดลงคราวก่อน โจวชิงเจ๋อไปขอซื้อยาประสิทธิภาพพิเศษเม็ดละหลายล้านที่ต่างประเทศ ถึงช่วยชีวิตโจวอวี๋ชูกลับมาจากประตูยมโลกได้

หลังกินยาประสิทธิภาพพิเศษ เห็นได้ชัดด้วยตาเปล่าว่าสุขภาพจิตของโจวอวี๋ชูดีขึ้น ผิวพรรณก็แดงเปล่งปลั่งขึ้นไม่น้อย

หลายวันมานี้ฟู่ซือเหยียนออกไปทำงานนอกสถานที่เพราะหน้าที่ เธอยังก็ยืนกรานกำหนดว่าจะวิดีโอคอลหาฟู่ซือเหยียนทุกวัน

ตอนนี้เธอคือคนที่ทั้งความจำเสื่อม ทั้งป่วยเป็นมะเร็งสมอง เวลาส่วนใหญ่ของฟู่ซือเหยียนคือคอยตามเธอ

แต่เมื่อถึงเวลาทำงาน ไม่แน่ว่าฟู่ซือเหยียนจะรับสายวิดีโอคอลของเธอได้ทุกครั้ง

ทว่าโจวอวี๋ชูเพลิดเพลินกับความรู้สึกจับผิดพรรค์นี้มาก

วันนี้คนของบริษัทจัดงานแต่งงานส่งตัวอย่างของลูกอมมงคลบางส่วนมา โจวอวี๋ชูอยากให้ฟู่ซือเหยียนเลือกด้วยกัน

เธอวิดีโอคอลไปหาฟู่ซือเหยียน ทว่าครั้งนี้ ฟู่ซือเหยียนไม่ได้รับสาย

โทรติดต่อกันอยู่สามครั้ง ฟู่ซือเหยียนก็ไม่รับเลย

ขณะที่เธอคิดจะโทรอีก หลินหลานอี๋ก็ยื่นมือมากดมือเธอเอาไว้

โจวอวี๋ชูชะงัก แล้วเงยหน้าไปมองเธอ “แม่ แม่ทำอะไรเนี่ย?”

“เสี่ยวชู ผู้ชายน่ะจะบีบจนน่าอึดอัดขนาดนี้ไม่ได้”

หลินหลานอี๋ขมวดคิ้วมองเธอ น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างมาก “ซือเหยียนเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง ลูกจะอาศัยว่าเขารักลูก แล้วทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้”

โจวอวี๋ชูขมวดคิ้ว “หนูก็แค่อยากให้เขาเข้าร่วมทุกขั้นตอนของงานแต่งงาน”

“แต่เขามีงานของตัวเอง” หลินหลานอี๋พูดต่อ “ผู้ชายอยู่ข้างนอกต้องการหน้าตา ลูกมักจะคอยตามจับผิดแบบนี้ คนข้างนอกจะมองเขายังไง?”

โจวอวี๋ชูเม้มปากพลางขมวดคิ้วเข้าหากันมุ่น

หลินหลานอี๋ตบมือเธอ “อดกลั้นความโกรธเอาไว้ อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็ถึงงานแต่งงานแล้ว เวลานี้ต้องอดกลั้นเอาไว้ แม่อาบน้ำร้อนมาก่อน จุดสำคัญที่สุดของการบีบผู้ชายก็คือต้องคล้อยตาม ถอยเพื่อรุก!”

“ซืออวี่” เธอนั่งลงข้าง ๆ ฟู่ซืออวี่ แล้วขยับเข้ามากระซิบถามใกล้ ๆ ว่า “ซืออวี่ สี่วันแล้วที่หลานไม่ได้เจอแม่ชิงซูของหลานเลยใช่ไหม?”

ฟู่ซืออวี่ที่ต่อจิ๊กซอว์อยู่ชะงักไป “วันนี้เป็นวันที่ห้าแล้วครับ”

“หลานเสียใจหรือเปล่า?”

“เสียใจสิครับ!”

ฟู่ซืออวี่วางจิ๊กซอว์ลง แล้วพูดต่อด้วยความกลัดกลุ้ม “พ่อกับแม่ทะเลาะกันที่ต่างประเทศ บนเครื่องบินที่กลับมา พ่อบอกว่าหลังจากนี้ถ้าผมเจอแม่ให้เปลี่ยนไปเรียกว่าน้า”

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาทั้งสองของหลินหลานอี๋ก็วาบความปลื้มปีติออกมา “อันที่จริงพ่อของหลานก็หวังดีกับหลานนั่นแหละ”

“ไม่ดีสิครับ! แม่ผมหนีไปแล้ว!” ฟู่ซืออวี่แค่นเสียงฮึทีหนึ่ง “เขาพูดไม่เก่งเอาซะเลย แม่พูดตั้งเยอะ เขาพูดแค่คำสองคำ ง้อคนไม่เป็นเลยสักนิด แม่ถูกเขาทำให้โกรธจนหนีไปแล้ว ผมจะไปตามเขายังไม่ให้ไปอีก!”

ยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ เมื่อฟู่ซืออวี่นึกถึงภาพวันนั้น เขาก็อยากจะร้องไห้

หลังจากวันนั้น ทุกคืนเขาจะฝันเห็นแม่อุ้มลูกใหม่คนหนึ่ง แม่อ่อนโยนกับลูกใหม่มาก ๆ