คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 187

ณ ประตูห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล

เฉียวซิงเจียได้รับข่าวแล้วก็รีบมาจากแผนกสูตินรีเวชทันที แม้แต่เสื้อกาวน์ที่ใส่อยู่ก็ยังไม่ทันได้ถอดออก

เสิ่นชิงซูยืนอยู่กับที่ไม่ไหวติงเหมือนรูปปั้นหิน เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้ามีแต่น้ำตา เหมือนวิญญาณหลุดจากร่างไปแล้ว

เฉียวซิงเจียตะโกนเรียกเธออยู่หลายครั้งเธอก็ไม่ตอบสนอง นัยน์ตาทั้งสองบ่อน้ำตาแตกจ้องมองประตูใหญ่ของห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิทอยู่อย่างไม่กะพริบตา

“อาซู!”

เฉียวซิงเจียประคองไหล่เธอไว้เขย่าเบา ๆ หลายครั้ง

ขนตาเสิ่นชิงซูสั่นไหว สายตาทอดลงบนใบหน้าของเฉียวซิงเจีย “ซิงซิง…”

“ฉันมาแล้ว เธอใจเย็น ๆ นะ คุณเวินจะต้องไม่เป็นอะไร”

เสิ่นชิงซูส่ายหัว พออ้าปากเสียงก็สั่นเครือ “เลือดเขาออกเยอะมาก ทั้งหลังมีแต่เลือด ฉันจะเรียกเขายังไง…เขาก็ไม่รู้สึกตัว…”

“ไม่ต้องกลัวนะ คุณเวินจะต้องไม่เป็นอะไร ไม่เป็นไรนะ!”

เฉียวซิงเจียกอดเธอไว้ ปลอบโยนว่า “คุณเวินเป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง นอกจากนั้นหมอฉินกับหมอศัลย์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนก็เข้าไปช่วยเขาแล้ว คุณเวินยังหนุ่มปกติก็ออกกำลังกายเป็นประจำ เขาต้องปลอดภัยแน่ ๆ !”

เสิ่นชิงซูตกใจกลัว ตั้งแต่เวินจิ่งซีเข้าห้องฉุกเฉินไปจนถึงตอนนี้ เธอยังอยู่ในภาวะตึงเครียดอยู่

ตอนนี้ได้เฉียวซิงเจียกอดเธอไว้ ร่างกายของเธอจึงค่อย ๆ สั่นเทาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เธอรู้สึกหนาว ริมฝีปากขาวซีดกัดแน่น สุดท้าย ก็ยังทนไม่ไหวเป็นลมหมดสติไป

“อาซู!”

เฉียวซิงเจียรีบรับร่างของเธอที่ทรุดลงไว้ ตะโกนขอความช่วยเหลือ “เร็วเข้า! รีบเข็นเตียงมา ส่งไปห้องฉุกเฉิน…”

……

สิบโมงตรงในเวลาเช้า ด้านนอกสำนักงานเขต

รถเมย์บัคจอดอยู่ที่นี่เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ แล้ว

ที่เบาะหลัง ฟู่ซือเหยียนสีหน้าเคร่งขรึม

เส้าชิงได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นหลายครั้งแล้ว แต่ฟู่ซือเหยียนไม่รับแม้แต่สายเดียว

เขาเดาว่าคงเป็นคุณโจวโทรมา

หลายวันมานี้คุณโจวตามตอแยเจ้านายของเขาเป็นอย่างมาก

สองวันมานี้เจ้านายของเขาอารมณ์ไม่ดีอย่างชัดเจน

เส้าชิงมองเจ้านายตัวเองผ่านกระจกหน้าต่างรถรอบที่ร้อย

ฟู่ซือเหยียนเงยหน้าขึ้นมามอง…

เส้าชิงหยุดหายใจชั่วขณะ เบนสายตาหนีอย่างลนลานไม่น้อย

วินาทีต่อไป เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น “โทรหาเสิ่นชิงซูซิ”

“ครับ” เส้าชิงหยิบโทรศัพท์ออกมา หาเบอร์เสิ่นชิงซู แล้วโทรไป

โทรติดแล้ว แต่ไม่มีใครรับสายสักที

เส้าชิงโทรอีกสองครั้ง ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย กดปุ่มรับสาย

“ซือเหยียนคะ ซืออวี่ไข้ขึ้นค่ะ” เสียงร้องห่มร้องไห้อย่างร้อนใจของโจวอวี๋ชูดังผ่านโทรศัพท์

ฟู่ซือเหยียนสีหน้าอึมครึมทันที “ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้”

วางสายแล้ว ฟู่ซือเหยียนก็สั่งว่า “ไปคฤหาสน์เหยาเยว่”

“ครับ”

……

“เวินจิ่งซี!”

เสิ่นชิงซูตะโกนเสียงดัง ตกใจตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย

เฉียวซิงเจียงรีบวิ่งเข้ามา ปลอบขวัญว่า “อาซู คุณเวินรอดแล้วนะ”

เมื่อได้ยิน เสิ่นชิงซูก็ลุกขึ้นนั่งทันที เปิดผ้าห่มออกจะลงจากเตียง “ฉันจะไปเยี่ยมเขา!”

“เดี๋ยวก่อน ตอนนี้เธอไปเยี่ยมเขาไม่ได้หรอก”

“หมายความว่ายังไง?”

เฉียวซิงเจียถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ตอนนี้ยังเฝ้าระวังอาการอยู่ในห้องไอซียู กระสุนทะลุหลังเขา เกือบโดนเส้นเลือดแดงใหญ่ที่หัวใจแล้ว โชคดีที่คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง หมอฉินกับหมอศัลย์ผู้เชี่ยวชาญหลายคนทุ่มสุดกำลัง เอากระสุนออกมาได้สำเร็จ แต่แผลใกล้หัวใจมาก เพราะฉะนั้นสี่สิบแปดชั่วโมงถัดจากนั้นเป็นช่วงเวลาสำคัญ”

เสิ่นชิงซูได้ฟังแล้วก็เข้าใจ

“เธอหมายความว่า แม้ว่าตอนนี้เขาจะรอดชีวิตแล้ว แต่ว่าก็ยังไม่พ้นวิกฤตซะทีเดียว เขายัง…” เสิ่นชิงซูแสบจมูกจะร้องไห้ขึ้นมา “ยังมีโอกาส…”