คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 198

เธอดึงสายตากลับ แล้วลุกขึ้นเดินไปยังชั้นสอง

หลินหลานอี๋อยู่ในห้องตั้งนาน ก็ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร?

โจวอวี๋ชูไม่ชอบเลี้ยงเด็ก โดยเฉพาะช่วงนี้ฟู่ซืออวี่ซุกซนมาก เธอรำคาญสุด ๆ!

อีกอย่าง งานแต่งก็ใกล้เข้ามาทุกที จะเก็บลูกของเสิ่นชิงซูไว้ไม่ได้แล้ว!

เธอต้องรีบจัดการเด็กในท้องของเสิ่นชิงซูก่อนถึงงานแต่ง!

โจวอวี๋ชูมาถึงนอกห้องของหลินหลานอี๋ ประตูปิดไม่สนิท เธอเพิ่งคิดจะยกมือเคาะประตู กลับได้ยินเสียงพูดคุยดังออกมาจากด้านใน

“จ้าวเทียน! ฉันสั่งให้นายไปกำจัดเสิ่นชิงซูก็จริง แต่ก่อนลงมือ นายต้องยืนยันเวลากับฉันก่อนสิ!”

โจวอวี๋ชูชะงักงัน

จ้าวเทียน?

ทำไมชื่อนี้รู้สึกคุ้น ๆ?

เธอมองผ่านช่องประตู เห็นหลินหลานอี๋นั่งหันหลังให้ประตูอยู่บนเตียง แม้มองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่ก็ฟังจากน้ำเสียงในตอนนี้ของเธอออกว่า เธอโกรธมาก

“นายเลือกลงมือวันนี้ทำเสียการใหญ่แล้ว! เดิมทีเสิ่นชิงซูน่าจะหย่ากับฟู่ซือเหยียนวันนี้ แต่นาย…ฉันไม่ได้โทษนาย แต่ตอนนี้เสิ่นชิงซูยังดี ๆ อยู่ ส่วนนายได้ทำให้เรื่องไปถึงหูตำรวจแล้ว…”

“นายไปซ่อนตัวที่ต่างประเทศสักพักเถอะ ฉันจะโอนเงินให้นายอีกก้อนหนึ่ง ช่วงนี้นายอย่าติอต่อฉัน รอฉันติดต่อไปแล้วกัน”

หลินหลานอี๋วางสายแล้ว ก็โมโหจนเขวี้ยงโทรศัพท์พังไปเลย

“จ้าวเทียนคนนี้ช่างโง่เง่าจริง ๆ! ถ้าไม่ใช่เพราะเขา วันนี้เสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียนก็คงทำเรื่องหย่าเสร็จไปแล้ว!”

นอกประตู โจวอวี๋ชูขมวดคิ้ว

ที่แท้วันนี้เสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียนจะไปหย่ากัน แต่สุดท้าย...กลับถูกจ้าวเทียนนั่นทำเสียเรื่อง?

โจวอวี๋ชูหลับตาลง ข่มความโกรธที่ซัดกระหน่ำอยู่ในอกไว้!

เธอหมุนตัวกลับไปยังห้องตัวเอง

เธอใช้มือถือค้นหาข้อมูลของจ้าวเทียนสักหน่อย

ไม่คิดว่าจะค้นเจอจริง ๆ

นึกไม่ถึงว่าจ้าวเทียนจะเป็นผู้ร้ายหลบหนีที่ถูกประกาศจับเมื่อสิบกว่าปีก่อน!

ไม่นึกว่าหลินหลานอี๋จะรู้จักคนแบบนี้ด้วย?!

โจวอวี๋ชูสีหน้าเคร่งเครียด

แม่คนดีคนนี้ของเธอ ยังซ่อนความลับไว้อีกแค่ไหนกันแน่?

……

ตกดึกเวลาสองทุ่มกว่า เสิ่นชิงซูฟื้นขึ้นมาแล้ว

พอถึงวันที่สี่ สติของเขาฟื้นฟูได้เจ็ดแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว มีความอยากอาหารมาก จึงเริ่มสั่งอาหาร อยากกินข้าวปลาอาหารอุดมสมบูรณ์สารพัด

แน่นอนว่าหมอไม่มีทางอนุญาต

เมื่อถึงวันที่ห้า หมอก็แจ้งว่าเสิ่นชิงซูออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

แต่เพื่อความปลอดภัย หมอจ่ายยาดูแลครรภ์ให้เสิ่นชิงซูอีกสัปดาห์หนึ่ง และกำชับว่าพอกลับบ้านแล้วต้องระวังเรื่องการพักผ่อน

เสิ่นชิงซูผ่านเรื่องครั้งนี้มา จึงให้ความสำคัญและระวังเด็กสองคนในท้องมากขึ้น

กลับมายังบ้านอวิ๋นกุย เสิ่นชิงซูทำข้าวต้มกพุ้ยด้วยตัวเอง รวมถึงเครื่องเคียงรสอ่อนจำนวนหนึ่ง ใส่ห่อเรียบร้อยแล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

เวินจิ่งซีพร่ำบ่นว่าอยากกินหมูเห็ดเป็ดไก่

ตอนนี้ยังกินหมูเห็ดเป็ดไก่ไม่ได้ แต่ข้าวต้มจืด ๆ กับเครื่องเคียงเล็กน้อยยังพอทำให้เขาพึงพอใจได้อยู่

เพียงแต่ เสิ่นชิงซูเพิ่งเดินเข้าโรงพยาบาลมาก็เจอฟู่ซือเหยียนเลย

ฟู่ซือเหยียนอุ้มฟู่ซืออวี่อยู่

มือข้างหนึ่งของฟู่ซืออวี่ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล ดวงหน้าเล็กยังอาบด้วยน้ำตา

เมื่อเห็นเสิ่นชิงซู เสียงร้องไห้ที่เพิ่งหยุดไปของฟู่ซืออวี่ก็ระเบิดออกอีกครั้ง

“แม่ครับ! ฮือ ๆ ๆ แม่ มือของผมถูกมีดบาดเป็นแผลแล้ว เลือดไหลเยอะมากเลย…”