คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 199

เสิ่นชิงซูไม่มีความรู้สึกอะไร เดินผ่านหน้าพวกเขาตรงไปทางลิฟต์ทันที

ฟู่ซืออวี่ร้องไห้โวยวายด้านหลังเธอไม่หยุด

“แม่ครับ แม่อย่าไป แม่ ผมเจ็บจังเลย…ฮือ ๆ ๆ แม่ครับ แม่อย่าไม่สนใจผมสิ…”

เมื่อคนในลิฟต์ได้ยินดังนั้น ก็พากันหันมามองฟู่ซืออวี่

เห็นฟู่ซืออวี่มองเสิ่นชิงซูตลอด จึงเหล่ตามองเสิ่นชิงซูอย่างอดไม่ได้

กลับเห็นว่าเสิ่นชิงซูไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

“เด็กบาดเจ็บจนร้องไห้แบบนั้นแล้ว ทำไมไม่ยักเห็นคนเป็นแม่จะใจอ่อนเลย?” หญิงชราคนหนึ่งพึมพำ

ลูกสาวของหญิงชรากดเสียงต่ำแล้วพูด “อาจเป็นเพราะหย่ากันแล้ว เด็กคนนั้นดูก็รู้ว่าอยู่กับพ่อ”

“หย่าแล้วก็ไม่สนใจลูกแล้วเหรอ? มีแม่คนไหนจิตใจโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้กัน…”

เสิ่นชิงซูฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์โดยรอบ ในใจไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด

ฟู่ซืออวี่มีแม่เป็นของตัวเอง

ยังไม่ถึงตาเธอมาเป็นห่วงเป็นใย

เมื่อลิฟต์มาถึง เสิ่นชิงซูสาวเท้าเดินเข้าไป

คนที่อยู่ด้านข้างก็ตามเข้าไปด้วย เธอจึงเขยิบเข้ามุมเล็กน้อย

ประตูลิฟต์ปิดลง แยกเสียงร้องไห้ของเด็กไปแล้ว

ฟู่ซืออวี่จ้องประตูลิฟต์บานนั้นที่ปิดไปแล้ว เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง

แม่ไม่รักเขาแล้วจริง ๆ

เขาบาดเจ็บแล้วแท้ ๆ แม่ไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ…

ฟู่ซืออวี่ก้มหน้างุด ในหัวมีเสียงของโจวอวี๋ชูดังขึ้น

[แม่ชิงซูของลูกมีลูกน้อยของตัวเองแล้ว เธอไม่รักลูกอีกต่อไปแล้วละ]

ดวงตาของเด็กที่ร้องไห้จนแดงก่ำ มีความแค้นอย่างหนักหนา

......

นอกห้องพักคนไข้ เสิ่นชิงซูยกมือเคาะประตู

ป้าอวิ๋นมาเปิดประตู เมื่อเห็นเสิ่นชิงซู ก็ยิ้มพลางกล่าวทักทาย “คุณเสิ่นมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาเร็วค่ะ!”

“ป้าอวิ๋น” เสิ่นชิงซูยิ้มให้ป้าอวิ๋นเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามา

เวินจิ่งซีนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ กำลังใช้มือถือเล่นเกมอย่างเมามัน

“อาซู คุณนั่งลงก่อนนะ ตานี้จบผมก็เล่นเสร็จแล้ว”

“อาซู ฝีมือการทำอาหารของคุณใช้ได้เลยนะ” เวินจิ่งซีมองเธอ “เรียนทำเองเหรอ?”

“อืม” เสิ่นชิงซูยิ้มบาง ๆ “ตอนเด็กฟู่ซืออวี่ท้องไส้แย่มาก อาหารสามมื้อล้วนพิถีพิถันมาก ฉันซื้อหนังสือมาสองสามเล่ม และดูคลิปเยอะมาก ค่อย ๆ เรียนรู้จนเป็นน่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เวินจิ่งซีทำเสียง ‘ชิ’ ออกมาทีหนึ่ง “เด็กเปรตนั่นวาสนาดีไม่เบา แต่น่าเสียดายที่เป็นพวกเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่อง!”

เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากไม่พูดจา

นึกถึงภาพเมื่อครู่ที่ฟู่ซืออวี่ร้องไห้เรียกเธอว่าแม่

ในใจเธอรู้สึกหดหู่เล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เวลาห้าปีเต็ม เธอมองฟู่ซืออวี่เป็นลูกแท้ ๆ รักและเอ็นดูอย่างสุดใจ เธอไม่เคยคิดให้ฟู่ซืออวี่ตอบแทนตน แต่ก็ไม่คิดมาก่อนเหมือนกันว่าเวลาเพียงไม่กี่เดือน พวกเขาจะเปลี่ยนจากแม่ลูกที่พึ่งพาอาศัยกันมาเป็นคนแปลกหน้า

ที่แท้ โชคชะตาระหว่างคนกับคนก็สามารถตื้นเขินได้ขนาดนี้

ตื้นเขินถึงขั้นทนต่อบททดสอบเล็กน้อยไม่ได้ด้วยซ้ำ

……

เสิ่นชิงซูนั่งเป็นเพื่อนเวินจิ่งซีครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วบอกลา

หลายวันนี้ที่เธอกับเวินจิ่งซีพักผ่อน งานได้ถูกพักไว้

แม้ว่าอาจารย์ทางด้านกรมศิลปากรได้อธิบายแทนพวกเขาแล้ว แต่อย่างไรก็คืองาน เสิ่นชิงซูไม่อยากให้ปัจจัยส่วนบุคคลทำให้เสียเวลานานเกินไป