เสิ่นชิงซูไม่มีความรู้สึกอะไร เดินผ่านหน้าพวกเขาตรงไปทางลิฟต์ทันที
ฟู่ซืออวี่ร้องไห้โวยวายด้านหลังเธอไม่หยุด
“แม่ครับ แม่อย่าไป แม่ ผมเจ็บจังเลย…ฮือ ๆ ๆ แม่ครับ แม่อย่าไม่สนใจผมสิ…”
เมื่อคนในลิฟต์ได้ยินดังนั้น ก็พากันหันมามองฟู่ซืออวี่
เห็นฟู่ซืออวี่มองเสิ่นชิงซูตลอด จึงเหล่ตามองเสิ่นชิงซูอย่างอดไม่ได้
กลับเห็นว่าเสิ่นชิงซูไม่รู้สึกสะทกสะท้าน
“เด็กบาดเจ็บจนร้องไห้แบบนั้นแล้ว ทำไมไม่ยักเห็นคนเป็นแม่จะใจอ่อนเลย?” หญิงชราคนหนึ่งพึมพำ
ลูกสาวของหญิงชรากดเสียงต่ำแล้วพูด “อาจเป็นเพราะหย่ากันแล้ว เด็กคนนั้นดูก็รู้ว่าอยู่กับพ่อ”
“หย่าแล้วก็ไม่สนใจลูกแล้วเหรอ? มีแม่คนไหนจิตใจโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้กัน…”
เสิ่นชิงซูฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์โดยรอบ ในใจไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด
ฟู่ซืออวี่มีแม่เป็นของตัวเอง
ยังไม่ถึงตาเธอมาเป็นห่วงเป็นใย
เมื่อลิฟต์มาถึง เสิ่นชิงซูสาวเท้าเดินเข้าไป
คนที่อยู่ด้านข้างก็ตามเข้าไปด้วย เธอจึงเขยิบเข้ามุมเล็กน้อย
ประตูลิฟต์ปิดลง แยกเสียงร้องไห้ของเด็กไปแล้ว
ฟู่ซืออวี่จ้องประตูลิฟต์บานนั้นที่ปิดไปแล้ว เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง
แม่ไม่รักเขาแล้วจริง ๆ
เขาบาดเจ็บแล้วแท้ ๆ แม่ไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ…
ฟู่ซืออวี่ก้มหน้างุด ในหัวมีเสียงของโจวอวี๋ชูดังขึ้น
[แม่ชิงซูของลูกมีลูกน้อยของตัวเองแล้ว เธอไม่รักลูกอีกต่อไปแล้วละ]
ดวงตาของเด็กที่ร้องไห้จนแดงก่ำ มีความแค้นอย่างหนักหนา
......
นอกห้องพักคนไข้ เสิ่นชิงซูยกมือเคาะประตู
ป้าอวิ๋นมาเปิดประตู เมื่อเห็นเสิ่นชิงซู ก็ยิ้มพลางกล่าวทักทาย “คุณเสิ่นมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาเร็วค่ะ!”
“ป้าอวิ๋น” เสิ่นชิงซูยิ้มให้ป้าอวิ๋นเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามา
เวินจิ่งซีนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ กำลังใช้มือถือเล่นเกมอย่างเมามัน
“อาซู คุณนั่งลงก่อนนะ ตานี้จบผมก็เล่นเสร็จแล้ว”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...