คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 200

ตอนที่เสิ่นชิงซูมาถึงสตูดิโอ ลู่เสี่ยวหานบอกเธอว่ามีคนส่งของมาอีกแล้ว

“คราวนี้คืออะไร?” เสิ่นชิงซูถาม

“เหมือนว่าจะเป็นพวกของบำรุงนะคะ ฉันวางไว้บนโต๊ะกาแฟในห้องทำงานพี่หมดแล้วละ”

“โอเค”

เสิ่นชิงซูเดินไปทางห้องทำงาน เจ้าโกลเด้นน้อยนอนหมอบอยู่ในบ้านสุนัข

เมื่อได้กลิ่นของเสิ่นชิงซู ก็รีบตื่นขึ้นมา แล้วเห่า ‘โฮ่ง ๆ’ ใส่เธอสองที กระดิกหางและเข้ามาคลอเคลีย

เสิ่นชิงซูก้มตัวลูบเจ้าโกลเด้นน้อยเบา ๆ “อาหยวน วันนี้ฉันจะยุ่งมาก แกไปเล่นคนเดียวเถอะ”

เจ้าโกลเด้นน้อยฟังเข้าใจแล้ว ทำเสียง ‘อิ๋ง ๆ’ สองที ก่อนจะวิ่งรอบตัวเธอหนึ่งรอบ แล้วกลับไปหมอบลงในบ้านสุนัขของตัวเองอีกครั้งอย่างเชื่อฟัง

เสิ่นชิงซูชอบท่าทางฉลาดและเชื่อฟังของเขามาก

เธอยิ้มจนดวงตาโค้ง หันไปพูดกับลู่เสี่ยวหานว่า “เพิ่มให้อาหยวนอีกกระป๋องหนึ่ง”

“ได้เลยค่ะ!”

อาหยวนรีบเห่า ‘โฮ่ง ๆ’ สองที บอกขอบคุณอยู่น่ะ!

เสิ่นชิงซูผลักเปิดประตูห้องทำงาน มองแวบเดียวก็เห็นชุดกล่องของบำรุงสารพัดที่กองเต็มโต๊ะกาแฟ

มองคร่าว ๆ สักครู่ ล้วนเป็นของบำรุงเลือดและลมปราณจำนวนหนึ่ง

เสิ่นชิงซูหาไปรอบหนึ่ง ก็ไม่เจอการ์ดเลย

เห็นได้ชัดว่าเฟิงอวิ๋นเฉียนไม่ได้เป็นคนส่งมา

เธอคิดครู่หนึ่ง แล้วโทรไปหาฟู่ซือเหยียน

พอโทรติดก็ถูกรับสายทันที

“ของบำรุงเป็นคุณที่ให้คนเอามาส่งเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังผ่านมือถือมา

เสิ่นชิงซูแววตาเย็นเยียบ “ต่อไปอย่าส่งของมาที่นี่อีก วันนี้ฉันจะให้คนส่งของพวกนี้กลับไปที่คฤหาสน์หนานซี”

ปลายสาย ฟู่ซือเหยียนนิ่งไปชั่วครู่ ราวกับถอนหายใจหนึ่งทีอย่างจนปัญญา “เสิ่นชิงซู คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ร่างกายคุณเพิ่งผ่านการผ่าตัดมา ของพวกนี้ผมซื้อหลังจากถามหมอแล้ว”

“คุณต่างหากที่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้” เสิ่นชิงซูน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ฟู่ซือเหยียน ตอนนี้เราเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่คบค้าสมาคมกันจะเหมาะสมที่สุด ฉันโทรหาคุณ นอกจากคืนของแล้ว อีกอย่างก็คือนัดเวลากับคุณใหม่เพื่อไปทำเรื่องหย่า”

“ก่อนหน้านี้ผมว่าง แต่คุณไม่มา”

“ก่อนหน้านั้นมันเป็นอุบัติเหตุ” เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว “สองวันนี้ฉันมีเวลาตลอด”

“แต่ตอนนี้คุณ…” ฟู่ซือเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำเคร่งขรึม “จากนี้ไปคุณจะไม่มีลูกของตัวเองอีกแล้ว”

เสิ่นชิงซูแค่นเสียงเย็น “แล้วยังไง?”

“ขอแค่คุณยินดี” ฟู่ซือเหยียนน้ำเสียงจริงจัง “เราไม่ต้องหย่ากัน ซืออวี่สามารถเป็นลูกของคุณตลอดไป เรายังเป็นครอบครัวเดียวกันได้”

เสิ่นชิงซูหยุดหายใจไปชั่วครู่ เธอถึงขั้นนึกว่าตัวเองหูฝาดแล้ว!

ดังนั้นนี่ถือว่าฟู่ซือเหยียนเห็นใจเธอเหรอ?

เพราะเธอเสียมดลูกไป ไม่สามารถมีลูกได้อีกแล้ว ดังนั้นเขาก็เลยให้ทานฟู่ซืออวี่กับเธอ?

เสิ่นชิงซูคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าประวัติการรักษาปลอมยังมีประโยชน์ที่มากขนาดนี้

ฟู่ซือเหยียนทำให้เธอได้ปรับมุมมองใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจริง ๆ!

“ฟู่ซือเหยียน คุณฟังให้ดี ต่อให้ชาตินี้ฉันต้องแก่ตายตามลำพัง ก็ไม่มีวันหันกลับไปมองพวกคุณแม้แต่สายตาเดียว!”

อีกด้านหนึ่ง ฟู่ซือเหยียนเงียบไปแล้ว

เสิ่นชิงซูหลับตาลง ควบคุมความโกรธไว้

เธอลูบท้องของตัวเอง เสียงเย็นเยียบ “ตอนอยู่ที่กานาฉันพูดอย่างชัดเจนมากแล้ว ฟู่ซือเหยียน คนที่ไม่รักษาสัจจะต้องถูกกรรมตามสนอง”