ดังนั้น คุณเฉิงจึงมอบนามบัตรใบหนึ่งให้เสิ่นชิงซู เป็นนามบัตรเคลือบทอง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงฐานะอันสูงส่งของคุณเฉิง
“คุณเสิ่น ต่อไปนี้หากคุณมีเรื่องอะไรต้องการความช่วยเหลือ แค่โทรไปที่เบอร์นี้ ไม่ว่าเงื่อนไขอะไร ผมก็จะตกลง”
นามบัตรเคลือบทองของคุณเฉิงไม่ใช่ใครก็จะได้รับกันง่าย ๆ
เสิ่นชิงซูรับนามบัตรมาด้วยสองมือและพยักหน้าอย่างจริงจัง “ขอบคุณคุณเฉิงที่ให้ความสำคัญกับฉันขนาดนี้ นามบัตรใบนี้ฉันขอรับไว้นะคะ”
คุณเฉิงพยักหน้าพอใจมาก “รับไว้ก็ดีแล้วครับ คุณเสิ่นรับไว้แล้ว ผมกับภรรยาก็สบายใจแล้ว”
เสิ่นชิงซูมองผู้ใหญ่ทั้งสองตรงหน้า ยิ่งรู้สึกสนิทสนมมากขึ้น
ในตอนนั้น พวกเขาทั้งสองต่างก็ไม่รู้ว่า ในวันหนึ่งข้างหน้า นามบัตรใบนี้ได้กลายเป็นกุญแจช่วยชีวิตของเสิ่นชิงซู
......
ห้าโมงเย็น เสิ่นชิงซูกำลังเก็บของอยู่ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงกดรับสาย
“คุณเสิ่น นี่ฉันเอง”
เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว “ใครคะ?”
“โจวอวี๋ชู”
เสิ่นชิงซูชะงักไป “มีธุระอะไรคะ?”
“เรามาเจอกันหน่อยสิ” โจวอวี๋ชูกล่าว
เสิ่นชิงซูมีท่าทีเย็นชา “มีธุระอะไรก็พูดในโทรศัพท์ได้เลยค่ะ”
“ในโทรศัพท์พูดประโยคสองประโยคคงไม่รู้เรื่อง” โจวอวี๋ชูหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ในมือฉันมีเทปบันทึกเสียงอยู่ ฉันคิดว่าคุณเสิ่นน่าจะสนใจมาก”
“เหรอคะ?” เสิ่นชิงซูยกยิ้มอย่างเย็นชา “ฉันกับราชินีภาพยนตร์โจวก็ไม่ได้สนิทกัน คุณโจวจะรู้ได้ยังไงว่าฉันสนใจอะไร?”
“เกี่ยวกับซือเหยียน!”
“ฟู่ซือเหยียน?” เสิ่นชิงซูหัวเราะเยาะ “ฉันไม่สนใจเลยสักนิดค่ะ”
โจวอวี๋ชูดูเหมือนจะร้อนใจขึ้นมาบ้าง “เสิ่นชิงซู คุณอย่าคิดว่าซือเหยียนไม่ยอมหย่ากับคุณแล้วจะนอนหลับสบายได้นะ! ที่เขาไม่หย่าก็เพื่อซืออวี่เท่านั้นแหละ!”
ยังไม่ถึงหกโมงดี รถของเฉียวซิงเจียก็มาถึงข้างล่างตึกแล้ว
คนที่มาด้วยกันยังมีเวินจิ่งซีอีกด้วย
เมื่อเห็นเวินจิ่งซีที่นั่งอยู่เบาะหลัง เสิ่นชิงซูก็คาดเข็มขัดนิรภัยที่นั่งข้างคนขับ แล้วหันกลับไปมองเขา “คุณไม่เป็นอะไรแล้วเหรอ?”
“วันนี้ผมออกจากโรงพยาบาลแล้ว!” เวินจิ่งซีเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจเต็มประดา “หมอฉินยังชมเลยว่าผมฟื้นตัวได้น่าทึ่งมาก!”
เสิ่นชิงซูยิ้ม “ใช่ ยังหนุ่มยังแน่นร่างกายก็แข็งแรงนั่นแหละ”
“แน่นอนอยู่แล้ว!” เวินจิ่งซีถามอย่างอดรนทนไม่ไหว “คืนนี้เราจะกินอะไรกัน? ผมกินแต่อาหารจืด ๆ มาครึ่งเดือนแล้ว คืนนี้ผมจะกินเนื้อให้สะใจไปเลย!”
“ไปร้านอาหารกวางตุ้งร้านเดิมที่เคยไปครั้งที่แล้วกันไหม?” เฉียวซิงเจียเสนอ “พวกเธอคนหนึ่งเพิ่งออกจากโรงพยาบาล อีกคนก็ท้องอยู่ อาหารที่นั่นน่าจะเหมาะกว่านะ!”
เสิ่นชิงซูยิ้ม “ฉันได้หมด”
“ผมแล้วแต่อาซู” เวินจิ่งซีพูดอย่างใจกว้างมาก “ลูกสาวบุญธรรมทั้งสองของผมสำคัญที่สุด!”
เฉียวซิงเจียเหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลังแล้วกลอกตา “ถ้าเกิดเป็นลูกชายทั้งคู่ล่ะ!”
“ถุย ๆ ๆ!” เวินจิ่งซีร้อนใจขึ้นมา “ต้องเป็นลูกสาวชัวร์! และต้องเป็นลูกสาวที่เหมือนอาซูด้วย!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...