คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 226

สามวันติดต่อกัน การค้นหายังคงไร้วี่แวว

ทีมค้นหาและตำรวจได้ทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว

“บนภูเขา ในป่า ปลายน้ำ พวกเราค้นหาทุกที่ที่สามารถค้นหาได้แล้วครับ”

ที่จุดรวมพลของทีมค้นหา หัวหน้าทีมค้นหามีสีหน้าเคร่งขรึม กำลังรายงานสถานการณ์ให้ฉินเยี่ยนเฉิงฟัง

โจวชิงเจ๋อได้นำบุคลากรทางการแพทย์คนอื่น ๆ กลับโรงพยาบาลไปก่อนแล้วในช่วงบ่าย

ฉินเยี่ยนเฉิงยืนกรานที่จะไม่ล้มเลิกการค้นหา

หัวหน้าทีมรู้สึกหนักใจอย่างยิ่ง “จากประสบการณ์หลายปีของเรา หากไม่พบคนที่ปลายน้ำ ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถูกดินโคลนถล่มทับอยู่ครับ”

“ไม่มีทาง...” ฉินเยี่ยนเฉิงส่ายหน้า ไม่ยอมรับข้อสันนิษฐานนี้

“ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งครับ” หัวหน้าทีมกล่าว “คือหลังจากที่ถูกพัดไปตามน้ำแล้ว อาจจะมีคนช่วยไว้ได้ก่อนที่พวกเราจะไปถึง”

สีหน้าของฉินเยี่ยนเฉิงดูย่ำแย่มาก เขาไม่ได้นอนมาสามวันสามคืนแล้ว

“ถ้างั้นก็ขยายพื้นที่ค้นหาไปตามปลายน้ำ!” เขายืนกรานอย่างหนักแน่น “เป็นต้องเห็นตัว ตายต้องเห็นศพ ถ้ายังหาไม่เจออีก ก็ให้ขุดกองดินโคลนนั่น สรุปคือ ถ้ายังไม่เจอคน ก็ห้ามถอนกำลังเด็ดขาด!”

หัวหน้าทีมรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง แต่ในเมื่อรับเงินมาแล้วต้องทำงาน เขาจึงพูดอะไรมากไม่ได้

ในเมื่อผู้ว่าจ้างยืนกรานที่จะไม่ยุติการค้นหา เขาก็ทำได้เพียงให้ลูกทีมค้นหาต่อไป

พ่อแม่ของเฉียวซิงเจียเพิ่งจะได้รับแจ้งข่าวเรื่องที่ลูกสาวประสบอุบัติเหตุในวันที่สอง

พ่อเฉียวแม่เฉียวรีบเดินทางไปยังพื้นที่ภูเขา พวกเขารอคอยอยู่ที่นั่นทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งช่วงบ่ายแม่เฉียวก็ทนรับความเสียใจไม่ไหว ล้มป่วยลง

ฉินเยี่ยนเฉิงจึงส่งคนพาพ่อเฉียวแม่เฉียวไปส่งโรงพยาบาล

โรงพยาบาลตระกูลโจว

เมื่อเสิ่นชิงซูได้ยินว่าแม่เฉียวเข้าโรงพยาบาล เธอกับเวินจิ่งซีก็รีบไปเยี่ยมทันที

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรงพยาบาล มุ่งตรงไปยังแผนกผู้ป่วยใน

ด้านหลัง หลินอวิ๋นเหมยที่เพิ่งพาลูกสาวเสิ่นฉู่ซีไปรับยาเสร็จ หันกลับมาก็เห็นเสิ่นชิงซูพอดี

เสิ่นชิงซูเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ด้านหลังเวินจิ่งซีก็พยักหน้าให้พ่อเฉียว แล้วเดินตามเสิ่นชิงซูเข้าไป

บรรยากาศเต็มไปด้วยความหนักใจ

นอกห้องพักผู้ป่วย หลินอวิ๋นเหมยลากเสิ่นฉู่ซีแอบเข้าไปใกล้ ๆ

แม่เฉียวนอนเอนตัวอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำและบวมเป่งจากการร้องไห้

เมื่อเห็นเสิ่นชิงซู น้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไหลของแม่เฉียวก็เอ่อล้นออกมาอีกครั้ง “อาซู แล้วซิงซิงของน้าล่ะ ซิงซิงของน้าจะทำยังไง...”

ปลายจมูกของเสิ่นชิงซูแสบขึ้นมา ขอบตาของเธอก็แดงก่ำไปด้วย

“น้าคะ ต้องเจอซิงซิงค่ะ น้าต้องรักษาสุขภาพนะคะ”

“สามวันแล้วนะ ข้างนอกฝนก็ยังตกอยู่เลย ซิงซิงของเราอยู่คนเดียวในที่เปลี่ยวขนาดนั้น เธอต้องกลัวมากแน่ ๆ...”

แม่เฉียวพูดไปพลางก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง เอามือกุมหน้าอกร้องไห้ไม่หยุด