คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 240

เสิ่นชิงซูดูแล้วดูอีกอยู่หลายรอบอย่างไม่รู้จักเบื่อ รู้สึกเพียงว่ามันดีมาก

เธอคิดว่า ไม่มีเหตุผลอะไรให้เธอต้องอยู่เมืองนี้ต่อไปแล้ว

เสิ่นชิงซูทำสัญลักษณ์บนปฏิทิน

วันที่จะไปจากเมืองเป่ยนั้น เป็นวันที่แฝดในท้องครบสิบสองสัปดาห์พอดี

ไป๋เจี้ยนเหวินนัดหมอไว้ให้เธอแล้ว เมื่อถึงเมืองซิง เธอก็ไปทำประวัติผู้ป่วยที่โรงพยาบาลที่นั่นได้เลย

เธอไม่ได้บอกใครเรื่องที่เสิ่นชิงซูจะไปอยู่ที่เมืองซิงเพื่อรอคลอดทั้งนั้น สำหรับทางสตูดิโอ เธอบอกลู่เสี่ยวหานกับพวกคุณจางว่าเธอจะไปศึกษาเพิ่มเติมที่ต่างเมืองระยะหนึ่ง จะไปนานแค่ไหนนั้นก็ยังไม่รู้

ลู่เสี่ยวหานกับคุณจางก็ไม่ได้ถามอะไรมาก คิดเพียงแค่ว่าเสิ่นชิงซูจะยิ่งมีโอกาสในการก้าวหน้าที่ดีกว่า ก็ย่อมสนับสนุนและยินดีกับเธอ

เสิ่นชิงซูจากไปแล้ว สตูดิโอก็จะเปิดดำเนินธุรกิจต่อไป เธอยังคงเป็นเจ้าของสตูดิโอ เพียงแต่ว่าส่วนตัวเธอนั้นไม่รับงานอีกแล้ว งานของคุณจางกับพี่หลี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เวินจิ่งซีก็บอกไว้ว่า หากมีเหตุการณ์พิเศษ เขาจะกลับมาจัดการแทนเสิ่นชิงซู

เสิ่นชิงซูจัดแจงทุกอย่างไว้เรียบร้อยหมดแล้ว

ตอนนี้ขาดแค่เรื่องหย่ากับฟู่ซือเหยียน

ยังมีเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ เสิ่นชิงซูคิดอยากพยายามอย่างเต็มที่อีกสักครั้ง

แต่ก็เตรียมการสำหรับกรณีที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้วเช่นกัน

หากจนถึงวันที่ไปจากที่นี่แล้วฟู่ซือเหยียนก็ยังคงไม่ยอมหย่า ถ้าเช่นนั้นเธอก็จะจากไปทันที ซ่อนตัวจนคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัยก่อน

เธอสืบค้นมาแล้ว สามีภรรยาแยกกันอยู่สองปี มีโอกาสฟ้องหย่าสำเร็จสูงมากอยู่

วันนี้เป็นวันที่ต้องไปสอนครูพี่เลี้ยงที่มาใหม่คนนั้นที่คฤหาสน์หนานซี

เดิมทีเสิ่นชิงซูอยากขับรถไปเอง แต่ฟู่ซือเหยียนเพิ่งโทรมาหาเธอ บอกว่ามาถึงใต้อาคารแล้ว

วางสายแล้ว เสิ่นชิงซูก็คว้ากระเป๋าเดินออกจากออฟฟิศไป

เวินจิ่งซีรู้ว่าวันนี้เธอจะต้องไปคฤหาสน์หนานซี เห็นเธอถือกระเป๋าออกมา ก็ถามทันทีว่า “ให้ผมไปส่งคุณไหม?”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฟู่ซือเหยียนรอฉันอยู่ใต้อาคารแล้ว”

“เขาก็กระตือรือร้นนะเนี่ย!” เวินจิ่งซีกล่าวอย่างไม่พอใจ “นี่แหละครับความลำเอียง!”

ฟู่ซือเหยียนวิ่งออกมาจากคฤหาสน์ อ้าแขนทั้งสองออก ปรี่เข้าไปหาเสิ่นชิงซู…

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วเล็กน้อย เอากระเป๋าที่อยู่ในมือมาวางข้างหน้าตัว มืออีกข้างห้ามฟู่ซืออวี่ไว้ได้ทัน

ฟู่ซือเหยียนเพิ่งลงจากรถ เดินเข้ามา เห็นท่าทางนี้ของเสิ่นชิงซูแล้ว ก็มีสีหน้าตะลึง

หลังจากนั้น สายตาของชายหนุ่มก็กวาดไปที่ช่วงท้องที่เสิ่นชิงซูใช้กระเป๋าบังไว้ แววตาลุ่มลึก

ฟู่ซืออวี่อ้าแขนออก แต่หน้าผากถูกมือข้างหนึ่งของเสิ่นชิงซูยันไว้จึงเข้าไปข้างหน้าอีกไม่ได้ และกอดเสิ่นชิงซูไม่ได้เช่นกัน

เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “แม่ครับ เราไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ แม่ไม่กอดผมหน่อยเหรอ?”

เสิ่นชิงซูสีหน้าเย็นชาเรียบเฉย “ฟู่ซืออวี่ ฉันเคยบอกแล้วว่า อย่ามาเรียกฉันว่าแม่อีก”

ฟู่ซืออวี่บุ้ยปากทันที “ที่นี่ก็ไม่มีคนอื่นสักหน่อย ผมแอบเรียกสักทีก็ไม่ได้เหรอครับ?”

“ไม่ได้”

เสิ่นชิงซูบอกเขาอย่างชัดเจน “เพราะว่าเธอมีแม่ของเธอเองอยู่แล้ว ส่วนฉันกับพ่อเธอก็หย่ากันแล้ว ไม่ว่าจะตามกฎหมายหรือความสัมพันธ์ทางสายเลือด ฉันกับเธอก็ไม่เกี่ยวข้องใด ๆ กันอีกแล้ว”