คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 241

ฟู่ซืออวี่ได้ยินดังนั้น น้ำตาก็คลอเบ้าอีกครั้ง

“ซืออวี่”

ฟู่ซือเหยียนโบกมือเรียกฟู่ซืออวี่ “มานี่”

ฟู่ซืออวี่สูดจมูกเล็กน้อย แล้วเดินไปตรงหน้าฟู่ซือเหยียน “พ่อครับ”

ฟู่ซือเหยียนลูบหัวเขาเบา ๆ “ยังจำคำที่พ่อเคยบอกได้ไหม?”

ฟู่ซืออวี่พยักหน้า

พ่อบอกว่าต่อไปเจอแม่ต้องเรียกว่าน้า แบบนั้นแม่ถึงจะไม่โกรธ

แต่เขารู้สึกว่าเรียกน้าแล้วแปลกหน้ามาก!

ก็เขาเรียกไม่ออกนี่นา!

ฟู่ซือเหยียนดูออกว่าฟู่ซืออวี่ยังคงต่อต้านเรื่องการเปลี่ยนคำเรียกนี้มาก

“ลูกเข้าไปก่อนเถอะ”

ฟู่ซืออวี่พยักหน้า หมุนกายเดินคอตกเข้าไปในวิลล่า

“เขาต้องการเวลานิดหนึ่ง” ฟู่ซือเหยียนมองเสิ่นชิงซู “คุณให้เวลาเขาอีกหน่อยเถอะ”

คำพูดนี้เสิ่นชิงซูฟังจนรำคาญแล้ว

อย่างไรอีกไม่กี่วันเธอก็ไปจากเมืองเป่ยแล้ว ต่อไปไม่ว่าฟู่ซือเหยียนหรือฟู่ซืออวี่ ก็มีโอกาสสูงที่จะไม่ได้เจออีกทั้งคู่

ฟู่ซืออวี่จะเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยนคำเรียกก็ไม่สำคัญแล้ว

“ฉันจะกลับตอนเย็นห้าโมงตรง” เสิ่นชิงซูพูดเสียงเย็น

“ครูพี่เลี้ยงอยู่ข้างใน”

เมื่อได้ฟังดังนั้น เสิ่นชิงซูเดินเข้าไปในคฤหาสน์โดยตรง

ในห้องรับแขก หญิงสาวที่กำลังเล่นบล็อกตัวต่อไม้กับฟู่ซืออวี่ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียนก็ลุกขึ้นทันที

“คุณฟู่” หญิงสาวมัดผมหางม้า สวมชุดลำลองสีเทาอ่อน กิริยาสง่างาม

เธอทักทายฟู่ซือเหยียน จากนั้นเบนสายตามาที่เสิ่นชิงซู คู่ตาทรงอาลมอนด์สุกใสชัดเจน ใบหน้าอ่อนเยาว์แค่ดูก็ทำให้คนรู้สึกว่ามีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก

“คุณก็คือคุณนายฟู่สินะคะ?” หญิงสาวยิ้ม ลักยิ้มสองข้างทำให้ดูน่ารักอยู่บ้าง “ฉันชื่อหนีอวี่เถียนค่ะ”

หนีอวี่เถียน

เสิ่นชิงซูมองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่สวยหวานไม่มีพิษมีภัยนั้นของหญิงสาว คิดในใจว่าสวยสมชื่อจริง ๆ

เสิ่นชิงซูคิดได้อย่างนี้ ก็อารมณ์ผ่อนคลายไม่น้อย

พอถึงเวลาห้าโมงเย็น เสิ่นชิงซูถอดผ้ากันเปื้อนบนตัวออก “วันนี้เท่านี้ก่อนแล้วกัน”

“ลำบากคุณแล้วค่ะ คุณนายฟู่” หนีอวี่เถียนรับผ้ากันเปื้อนมา รอยยิ้มงดงามหวานชื่น “คุณเป็นแม่ที่ใส่ใจมากคนหนึ่งเลย ฉันเรียนกับคุณมาทั้งบ่าย ได้ประโยชน์ไม่น้อยเลยค่ะ”

“ฉันกับฟู่ซือเหยียนอยู่ระหว่างดำเนินการหย่า” เสิ่นชิงซูมองใบหน้าอ่อนเยาว์น่ารักของหนีอวี่เถียน แล้วยิ้มเล็กน้อย “ต่อไปคุณเรียกฉันว่าคุณเสิ่นก็พอ”

หนีอวี่เถียนอึ้งไป จากนั้นรีบอธิบายว่า “ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้”

“ไม่เป็นไร คุณเริ่มเปลี่ยนคำเรียกตอนนี้ก็เหมือนกัน”

“ได้ค่ะ คุณเสิ่น” หนีอวี่เถียนพยักหน้า แล้วอดไม่ได้จึงพูดอย่างปลง ๆ อีกว่า “คุณเสิ่น คุณสวยมากเลยค่ะ น่าเสียดายจริง ๆ ทีแรกฉันยังคิดว่าคุณกับคุณฟู่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกแน่ะ!”

เสิ่นชิงซูไม่ได้ตอบรับ และไม่คิดจะเสวนาให้มากความกับหนีอวี่เถียน “ฉันไปก่อนนะคะ”

“ฉันไปส่งค่ะ!”

“ไม่ต้องหรอก งานของคุณคือดูแลเด็ก ฉันก็แค่มาทำภารกิจสุดท้ายของฉันเท่านั้น คุณไม่ต้องเกรงใจฉันขนาดนี้หรอก”

“จะว่ายังไงคุณก็เป็นแม่ของซืออวี่ ฉันเคารพคุณเป็นสิ่งที่สมควรแล้วค่ะ”

เสิ่นชิงซูชะงักไป มองหนีอวี่เถียนแล้วถาม “ฟู่ซือเหยียนไม่เคยแนะนำแม่แท้ ๆ ของฟู่ซืออวี่กับคุณเหรอ?”