คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 263

ในวันนั้น ไป๋เจี้ยนเหวิน เจี่ยงเหวินจิ่น และเวินจิ่งซี ทั้งสามคนมาที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนเสิ่นชิงซู

การตรวจคัดกรองความผิดปกติของครรภ์แฝดนั้นยากกว่าการตรวจครรภ์เดี่ยวมากนัก

ใช้เวลาตรวจอัลตราซาวนด์คัดกรองความผิดปกติอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะเสร็จสิ้น

“เรียบร้อยแล้ว นี่คือรายงานผล เอาไปให้หัวหน้าหวังดูนะคะ”

“ค่ะ” เสิ่นชิงซูรับรายงานผลมาแล้วเดินออกจากห้องอัลตราซาวนด์

ทั้งสามคนที่รออยู่ด้านนอก พอเห็นเสิ่นชิงซูออกมาก็รีบเดินเข้าไปหาเธอทันที

ไป๋เจี้ยนเหวินถามขึ้นว่า “อาซู หมอว่าไงบ้าง?”

เสิ่นชิงซูส่ายหน้า “ยังไม่ได้บอกอะไร บอกแค่ให้หนูเอาผลนี้ไปให้หัวหน้าหวังดูค่ะ”

“ไปเถอะ ไปหาหัวหน้าหวังดูกันก่อน” เจี่ยงเหวินจิ่นเอ่ยขึ้น

ทั้งสามคนจึงเดินตามเสิ่นชิงซูไปยังห้องทำงานของหัวหน้าหวัง

หัวหน้าหวังรับรายงานผลมาตรวจดู พอดูเสร็จก็ยิ้มแล้วพูดว่า “จากในรายงานผล พัฒนาการของทารกเป็นปกติดีทุกอย่าง”

ได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูก็คลายความตึงเครียดลงในทันที

“ดีจังเลย!” ไป๋เจี้ยนเหวินยกมือลูบอก “เด็กไม่มีปัญหาอะไรก็ดีแล้ว!”

เจี่ยงเหวินจิ่นถามหัวหน้าหวังว่า “แบบนี้พอจะตัดความเป็นไปได้ที่รังสีรุนแรงก่อนหน้านั้นจะส่งผลกระทบต่อทารกได้แล้วใช่ไหมครับ?”

“นี่คือการตรวจคัดกรองความผิดปกติครั้งใหญ่ ซึ่งจะตรวจดูโครงสร้างทางสรีรวิทยาพื้นฐานของทารก อวัยวะต่าง ๆ รวมถึงสมองและใบหน้า ส่วนช่วงปลายครรภ์จะมีการตรวจคัดกรองเล็ก ๆ อีกครั้ง โดยปกติจะทำในช่วงอายุครรภ์ประมาณสามสิบถึงสามสิบสองสัปดาห์ เพื่อป้องกันไม่ให้ทารกเกิดภาวะโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด รวมถึงภาวะโพรงสมองด้านข้างขยายใหญ่ และภาวะน้ำคั่งในสมองในช่วงท้ายของการตั้งครรภ์”

หลังจากฟังคำพูดของหัวหน้าหวัง หัวใจที่เพิ่งคลายกังวลของทุกคนก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

“พูดแบบนี้ก็แปลว่า” เสิ่นชิงซูเอามือลูบท้องเบา ๆ “การตรวจคัดกรองความผิดปกติครั้งใหญ่ไม่สามารถรับประกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะไม่มีความผิดปกติในทารกใช่ไหมคะ?”

หัวหน้าหวังพยักหน้า “เข้าใจแบบนั้นก็ได้ค่ะ”

ทันใดนั้น ทุกคนก็เงียบลง

หัวหน้าหวังเห็นเช่นนั้นก็พูดขึ้นอีก “พวกคุณไม่ต้องเครียดเกินไปนะ ตอนนี้พัฒนาการของเด็กทั้งคู่ถือว่าดีมาก ทำตัวตามปกติ อย่ากังวลจนเกินไป โดยเฉพาะคุณแม่ อารมณ์ต้องผ่อนคลายให้ได้มากที่สุด การเป็นคุณแม่ลูกแฝดไม่ใช่เรื่องง่าย คุณต้องเชื่อมั่นในตัวเองนะคะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ” เสิ่นชิงซูพยักหน้าตอบ “ขอบคุณนะคะ หัวหน้าหวัง”

……

เมืองเป่ย

กู้จิ้นเชินจอดรถสปอร์ตไว้ในลานบ้าน พอลงรถเสร็จยังไม่ทันได้ปิดประตูดี ๆ ก็รีบมุ่งหน้าเข้าไปในบ้านด้วยท่าทีเร่งรีบ

พอเข้าบ้าน เขาก็เดินตรงขึ้นไปยังชั้นสองทันที

แม้กู้จิ้นเชินจะไม่เชื่อว่าพ่อของเขาจะนอกใจแม่ก็ตาม

แต่หลังจากวันนั้น เขาก็เริ่มเฝ้าสังเกตการเดินทางของพ่ออย่างทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ

วันแรก ๆ ทุกอย่างถือว่าปกติดี

กระทั่งเมื่อวานนี้ พ่อเลิกงานกลับมาก็บอกว่าวันนี้ต้องออกไปทำงานต่างเมือง

พ่อของเขาเป็นประธานกรรมการของกู้ซื่อกรุ๊ป แต่ตั้งแต่พี่ชายทั้งสองคนของเขาเข้าทำงานในกู้ซื่อกรุ๊ป พ่อก็แทบไม่ได้ไปดูงานอีกเลย

เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยในใจของกู้จิ้นเชินเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งได้เห็นโทรศัพท์เครื่องนี้กับตาตัวเองในเวลานี้ กู้จิ้นเชินก็มั่นใจในที่สุด

ฟู่ซือเหยียนไม่ได้โกหกเขา

พ่อของเขา...นอกใจจริง ๆ!

กู้จิ้นเชินวางโทรศัพท์กลับไว้ที่เดิม แล้วปิดลิ้นชัก!

เมื่อเดินออกจากห้องทำงาน กู้จิ้นเชินก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา แล้วกดโทรหาโจวอวี๋ชู

“พี่เสี่ยวชู คราวก่อนพี่เคยบอกว่า รู้สึกว่าแม่พี่เหมือนจะมีคนอื่นอยู่ข้างนอกใช่ไหม?”