คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 264

ทางฝั่งปลายสาย เสียงของโจวอวี๋ชูฟังดูมีความกังวลเล็กน้อย “นายสืบเจออะไรเข้าแล้วใช่ไหม?”

“ผมเจอโทรศัพท์เครื่องหนึ่งในห้องทำงานของพ่อ ในนั้นมีแค่เบอร์เดียว และชื่อที่ตั้งไว้คือหลานคำเดียว”

“ว่าแล้ว…” เสียงของโจวอวี๋ชูสั่นเครือ “ขอโทษนะอาเชิน ที่จริงฉันเคยเตือนแม่ฉันแล้ว ฉันบอกให้เธออย่าโลภ อย่าหลงในชื่อเสียงเงินทอง และอย่าทำลายครอบครัวของคนอื่น แต่เธอไม่เคยฟังฉันเลย ฉันแค่พูดมากหน่อยเดียว เธอก็ตบฉัน…”

“มันไม่ใช่ความผิดของพี่” กู้จิ้นเชินได้ยินเสียงร้องไห้ของโจวอวี๋ชูก็รู้สึกสงสารอย่างหนัก “พี่เสี่ยวชู ผมโทรหาพี่ก็เพราะอยากจะมาถามพี่ว่า ถ้าผมจะจัดการแม่พี่ พี่จะโทษผมไหม?”

“ฉันมีสิทธิ์อะไรจะโทษนายล่ะ?” โจวอวี๋ชูพูดทั้งน้ำเสียงสะอื้น “ทั้ง ๆ ที่แม่ฉันเป็นคนทำผิด นายเป็นเพื่อนของฉัน แค่นายไม่มาโทษฉัน ฉันก็ซึ้งใจมากแล้ว”

“พี่เสี่ยวชู อย่าร้องเลยนะ” กู้จิ้นเชินกล่าว “ผมรู้ดีว่าพี่ไม่เหมือนกับแม่พี่ พี่ต้องทนทุกข์มากมายในตระกูลโจว ผมสงสารพี่จะตายไป จะพาลโกรธทพี่เพราะแม่พี่ได้ยังไงล่ะ? ที่ผมโทรหาก็แค่อยากรู้จุดยืนของพี่เท่านั้น”

“อาเชิน ไม่ว่านายจะทำอะไร ฉันก็เข้าใจได้ทั้งหมดนั่นแหละ”

“อืม งั้นพี่ก็วางใจถ่ายละครไปเถอะ”

“ได้”

หลังจากวางสาย กู้จิ้นเชินก็ติดต่อหานักสืบเอกชน

……

สามวันต่อมา จ้าวเทียนที่อยู่ชายแดนห่างไกลออกไปได้รับภาพถ่ายชุดหนึ่ง พร้อมคลิปวิดีโอสองสามคลิป

เมื่อเปิดเข้าไปดู

ผู้หญิงในภาพคือหลินหลานอี๋

หลินหลานอี๋มีท่าทีสนิทสนมกับชายคนนั้น

แม้ในภาพถ่ายจะไม่ได้จับใบหน้าของชายคนนั้นไว้ แต่สามารถดูออกได้ จากการแต่งกายและนาฬิกาหรูที่ข้อมือล้วนบ่งบอกถึงฐานะของชายคนนี้ได้อย่างชัดเจน

เมื่อกดเปิดวิดีโอ

ใบหน้าของฝ่ายชายถูกเบลอเอาไว้ แต่หลินหลานอี๋กลับไม่ได้เบลอ

จ้าวเทียนจ้องมองหลินหลานอี๋ในวิดีโอ ดวงตาสองข้างแดงก่ำดุดัน!

……

เมืองเป่ยในเวลาสี่ทุ่ม

ชั้นใต้ดินบีหนึ่งของโรงแรมห้าดาว

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก หลินหลานอี๋สวมรองเท้าส้นสูงถือกระเป๋า เดินบิดสะโพกออกมาจากลิฟต์

เธอเพิ่งแยกทางกับกู้เจิงมา ในกระเป๋าของเธอก็มีบัตรมูลค่ายี่สิบห้าล้านและสร้อยอัญมณีล้ำค่าหนึ่งเส้นเพิ่มขึ้นมา

หลินหลานอี๋อารมณ์ดีมาก เธอสวมรองเท้าส้นเข็มก้าวเดินพลางฮัมเพลงเบา ๆ มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่จอดรถของตน

หลินหลานอี๋หันมองไปรอบด้าน ก่อนจะกดเสียงต่ำเอ่ยว่า “ขึ้นรถก่อนเถอะ เราไปหาที่ปลอดภัยก่อน”

จ้าวเทียนพยักหน้า

หลังจากทั้งสองขึ้นรถแล้ว หลินหลานอี๋ก็ขับรถออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดิน

รถแล่นไปบนถนนในเมือง

ภายในรถ สมองของหลินหลานอี๋กำลังครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามออกไปว่า “นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“กลับมาได้สองวันแล้ว” จ้าวเทียนสวมหมวกและหน้ากากอนามัย ดวงตาที่โผล่พ้นออกมาจ้องหลินหลานอี๋ไม่วางตา

กลิ่นน้ำหอมบนตัวเธอลอยอบอวลอยู่ภายในรถ จ้าวเทียนเอื้อมมือไปลูบที่เอวของเธอ

ในใจของหลินหลานอี๋รู้สึกขยะแขยง แต่ใบหน้ากลับต้องฝืนแสดงท่าทีเขินอาย “อย่าทำแบบนี้สิ ฉันกำลังขับรถอยู่นะ!”

“เธอคบอยู่กับกู้เจิงแล้วมีความสุขมากเหรอ?” เสียงของจ้าวเทียนทุ้มต่ำ แฝงด้วยความเย็นชา “ตอนนั้นเธอบอกว่าโจวเจิ้นเซิงไร้น้ำยา แต่เขาสามารถให้ชีวิตที่มั่นคงกับเธอได้ ฉันถึงยอมปล่อยเธอไป แล้วตอนนี้เธอยังไปหากู้เจิงอีก มันเพราะอะไรอีก?”

หนังศีรษะของหลินหลานอี๋ชาวาบทันที!

ที่แท้จ้าวเทียนกลับมาตามหาเธอ ก็เพราะกู้เจิงงั้นเหรอ?!