คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 281

เสิ่นชิงซูขนตาสั่นไหวเล็กน้อย หลับตาปี๋ ริมฝีปากที่ซีดเผือดเม้มแน่น

ไป๋เจี้ยนเหวินรู้สึกได้ว่าทรวงอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“อาซู เธอมีความแค้นเคืองอะไรก็พูดออกมาให้หมดเถอะ เธออย่าเป็นแบบนี้…” ไป๋เจี้ยนเหวินมองที่เธอด้วยความกังวล

เสิ่นชิงซูเม้มปากแน่น หลับตาไว้ไม่ยอมส่งเสียงใด ๆ ออกมาสักแอะ

มีเพียงน้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่รู้จบจากหางตาของเธอ จนทำให้หมอนเปียกชุ่ม

“อาซู เธออย่าเป็นแบบนี้สิ เธอร้องไห้ออกมาก็ได้ เธอฝืนไว้แบบนี้ไม่ได้นะ…”

ไปเจี้ยนเหวินรู้สึกได้ว่าความรู้สึกที่เธอสะสมไว้ในใจรุนแรงเพียงใด

แต่เธอกลับใช้วิธีที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการทรมานตัวเองกดเก็บความรู้สึกไว้!

เวินจิ่งซีเห็นแล้วร้อนใจเป็นอย่างมาก อดรนทนไม่ไหวพุ่งเข้าไปตะโกนใส่ฟู่ซือเหยียน “คุณไปซะเถอะ! คุณดูบีบว่าคุณบีบอาซูจนเป็นยังไงแล้ว!”

ฟู่ซือเหยียนเม้มปาก ไม่ได้สนใจเวินจิ่งซี ดวงตาดำขลับคู่นั้นจดจ้องเสิ่นชิงซูด้วยสายตาหนักอึ้ง

เขาไม่ไป เวินจิ่งซีจึงก้าวเข้าไปผลักเขา

ชายสองคนต่างคนต่างไม่ยอมกัน ดูท่าจะลงไม้ลงมือชกต่อยกันแล้ว

“ฉันอยากไปดูลูกสาวหน่อย”

ชายสองคนต่างคนต่างตะลึง หันหน้าไปมองเสิ่นชิงซูที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย

เสิ่นชิงซูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องที่เพดาน น้ำเสียงแหบพร่า “ฉันอยากไปดูลูกสาวหน่อย”

ไป๋เจี้ยนเหวินพยักหน้า น้ำตาไหลพราก “ได้ แม่พาเธอไปเอง”

เวินจิ่งซีคลายมือออกจากปกเสื้อฟู่ซือเหยียน “เดี๋ยวผมไปยืมรถเข็นจากพยาบาลครับ”

ทุกคนต่างรู้ดี ว่าลูกสาวได้กลายเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวของเสิ่นชิงซู

เพราะฉะนั้นแม้จะรู้ว่าร่างกายเสิ่นชิงซูยังคงอ่อนแอ พวกเขาก็ไม่กล้าห้ามปรามอีก

……

แผนกทารกแรกคลอด ในห้องไอซียู

เสิ่นชิงซูเปลี่ยนไปใส่ชุดปลอดเชื้อด้วยความช่วยเหลือจากพยาบาล และมีพยาบาลประคองเข้าไปในห้องไอซียู

เวินจิ่งซีอยากก้าวออกไป แต่ไป๋เจี้ยนเหวินรั้งเขาไว้ได้ทัน

“เธออย่าเข้าไป อาซูน่าจะมีอะไรอยากพูดกับฟู่ซือเหยียน”

เวินจิ่งซีเกาท้ายทอยอย่างหงุดหงิด

เสิ่นชิงซูเดินไปตรงหน้าฟู่ซือเหยียน ใบหน้าซีดเผือดไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ดวงตาแดงก่ำยิ่งไม่มีประกายแม้แต่นิดเดียว

เธอมองที่เขา ราวกับว่ามองสิ่งไร้ชีวิต

“ฟู่ซือเหยียน” เธอเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่า “ฉันไม่มีโอกาสแม้แต่จะเห็นลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย คุณพอใจแล้วหรือยัง?”

ฟู่ซือเหยียนตะลึงงัน

เขานิ่วหน้า “ผมพาลูกกลับไป ก็แค่เพราะอยากให้เขาได้ฝังได้พักผ่อนอย่างสงบโดยเร็วที่สุด ไม่ได้มีเจตนาทรมานคุณ”

“แล้วยังไง?” เสิ่นชิงซูเบะปากอย่างเย็นชา “ฉันต้องขอบคุณคุณงั้นเหรอ? ขอบคุณที่คุณที่เป็นคุณชายใหญ่ตระกูลฟู่ ยอมรับลูกฉัน ขอบคุณที่คุณให้ลูกฉันได้ฝังในสุสานอันทรงเกียรติของตระกูลคุณเหรอ ฉันต้องคุกเข่าโขกหัวให้คุณใช่ไหม?”

“เสิ่นชิงซู” ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “นั่นก็ลูกชายผมเหมือนกัน หรือคุณนึกว่าผมอยากให้มันเป็นอย่างนี้หรือไง?”

“ลูกชายคุณไม่ได้มีแค่ฟู่ซืออวี่หรอกเหรอ?” เสิ่นชิงซูจ้องเขาตาเขม็ง น้ำเสียงเย็นเยียบ ทุกคำที่พูดออกมาเหมือนจะร่ำไห้เป็นสายเลือด “ฟู่ซือเหยียน คุณนึกว่าคุณฝังลูกแล้วก็จะเปลี่ยนความจริงที่ลูกตายเพราะคุณได้เหรอ?”