คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 286

สี่ปีต่อมา

ค่ำคืนฤดูร้อนช่างยาวนาน ดวงดาวพราวระยิบระยับถักทอเป็นผ้าซาตินแห่งราตรี

ณ ศูนย์ประชุมและจัดแสดงนานาชาติแห่งเมืองเป่ย

วันนี้ที่นี่กำลังจัดงานประมูลเพื่อการกุศลงานหนึ่ง

“ต่อมาเป็นการแข่งประมูลชามเครื่องเคลือบหยกสมัยต้นปลายราชวงศ์หมิงที่ ‘อาจารย์หลีอวี่’ บูรณะสำเร็จเมื่อสองปีก่อน เทคนิคการทำนั้นหาได้ยาก อาจารย์หลีอวี่ใช้เวลาหนึ่งปีกว่ากว่าจะบูรณะได้เสร็จสมบูรณ์ คราวนี้ อาจารย์หลีอวี่นำมันออกมาประมูล ก็เพื่อสนับสนุนกิจกรรมเพื่อการกุศลครั้งนี้ของเรา ราคาประมูลเริ่มต้นที่ร้อยห้าสิบล้าน…”

ด้านล่างเวที มีคนชูป้าย “สองร้อยห้าล้าน!”

ทุกคนได้ยินเสียงแล้วก็หันไปมอง…

เลขาสาวจวงเสวี่ยชูป้ายอยู่ คนที่นั่งอยู่ข้างเธอก็คือเฟิงอวิ๋นเฉียน เจ้าพ่อกลุ่มการเงินผู้โด่งดังแห่งประเทศเคคนนั้นนั่นเอง

ทุกคนต่างรู้ดี ว่าเฟิงอวิ๋นเฉียนเป็นคนเชื้อสายจีน ชื่นชอบวัตถุโบราณ หลายปีมานี้ก็อุทิศตนไม่น้อยเพื่อกิจการงานอนุรักษ์โบราณวัตถุภายในประเทศ

สิ่งที่เขาถูกใจ โดยทั่วไปแล้วไม่มีคู่แข่งทั้งนั้น

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนแทบจะยอมรับโดยอัตโนมัติแล้วว่าเฟิ่งอวิ๋นเฉียนก็จะเป็นผู้ที่ประมูลได้ชามเครื่องเคลือบหยกใบนี้

“สี่ร้อยล้าน!”

ด้านล่างเวทีเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

เพิ่มราคาแบบนี้ก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อย ๆ จริง ๆ

ดูท่า วันนี้มีคนจะแย่งกับเฟิงอวิ๋นเฉียนแล้ว!

สายตาทุกคนที่กำลังดูละครฉากเด็ดก็หันไปมองทางคนที่ตะโกนบอกราคา…

คนชูป้ายคือเส้าชิง

คนที่นั่งอยู่ข้างเส้าชิงคือฟู่ซือเหยียน

คนผู้นี้ใครกันในเมืองเป่ยที่จะไม่รู้จัก?

เจ้าพ่อวงการกฎหมายที่จนถึงวันนี้ยังไม่เคยแพ้สักคดี สองปีก่อนรับมอบสืบทอดตระกูลฟู่อย่างเป็นทางการ

ในเวลาเพียงแค่สองปี ตระกูลฟู่ในมือฟู่ซือเหยียนเติบโตอย่างรวดเร็ว ผูกขาดตลาดพลังงานทางเลือกและเทคโนโลยี เปิดฉากยุคใหม่ของตระกูลฟู่ !

บุรุษที่ทั้งควบคุมวงการกฎหมายและวงการธุรกิจได้ในเวลาเดียวกัน ไม่ว่าใครในแวดวงสังคมชั้นสูง ได้ยินชื่อของฟู่ซือเหยียนแล้ว ก็ต้องเกรงกลัวอยู่ไม่น้อย!

มัจจุราชเดินดินแห่งเมืองเป่ย ปะทะ เจ้าพ่อกลุ่มการเงินแห่งประเทศเค

ละครเรื่องนี้ น่าดูจริง ๆ !

หลังจบงานประมูล

ประธานจางผู้รับผิดชอบเป็นผู้จัดงานหลักในการประมูลครั้งนี้มาขอบคุณฟู่ซือเหยียนด้วยตัวเอง

“คุณฟู่ครับ ขอบพระคุณคุณที่สนับสนุนงานการกุศลครั้งนี้ของพวกเราอย่างเต็มที่นะครับ!”

ฟู่ซือเหยียนจับมือหนึ่งครั้งกับผู้จัดงานหนัก น้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณหลีอวี่ทุ่มเทให้กับงานการกุศล สองปีที่ผ่านมาผมได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเธอมาเยอะ รู้สึกชื่นชมเธอมาก ๆ ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากทำความรู้สึกกับอาจารย์หลีอวี่สักหน่อย”

“นี่เกรงว่าจะยากหน่อยนะครับ” ผู้จัดงานหลักยิ้มแหย ๆ อย่างจนปัญญา “บอกคุณตรง ๆ นะครับ สองปีมานี้แม้ผมจะร่วมงานกับอาจารย์หลีอวี่หลายครั้ง แต่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เคยเห็นอาจารย์หลีอวี่ตัวเป็น ๆ เลยครับ ผมเองก็เคยเชิญเธอมางานเลี้ยงกลางคืนเพื่อการกุศลหลายครั้ง แต่เธอปฏิเสธทุกที”

เมื่อได้ยิน ดวงตาดำขลับของฟู่ซือเหยียนหรี่ลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดึงดันร้องขออีก

ออกมาจากงานประมูลแล้ว ฟู่ซือเหยียนก็เห็นเฟิงอวิ๋นเฉียน

ในความมืดมิดยามค่ำคืน เฟิงอวิ๋นเฉียนในชุดสูทสีเทาเมทัลลิคทั้งตัว คาบซิการ์อยู่ด้วยริมฝีปากบาง ๆ

เส้าชิงไปสตาร์ตรถ

นิ้วมือเฟิงอวิ๋นเฉียนคีบซิการ์ไว้ พ่นควันบุหรี่ออกมา ยิ้มมุมปากเย้ยหยันว่า “ฟู่ซือเหยียน ตั้งสี่ปีแล้ว นายยังเพ้อฝันอยู่อีกเหรอ?”

ฟู่ซือเหยียนทำหน้าเข้ม ดวงตาดำขลับจ้องเขาตาเขม็ง “เฟิงอวิ๋นเฉียน ฉันต้องเตือนนายไว้นะ กำหนดสามปีมันผ่านมาแล้ว”

“นั่นสิ นี่ก็เข้าปีที่สี่แล้วเนี่ย” เฟิงอวิ๋นเฉียนเลิกคิ้ว “บอกข่าวดีนายอย่างหนึ่ง ฉันจะแต่งงานแล้ว”