คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 287

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “กับโจวอวี๋ชูเหรอ?”

“ใช่สิ!” เฟิงอวิ๋นเฉียนพูดพลางหัวเราะ “ทำไม นายหึงหรือไง?”

ฟู่ซือเหยียนหัวเราะหึหนึ่งที “นี่คือวิธีใหม่ในการปกป้องเธอของนายเหรอ?”

เฟิงอวิ๋นเฉียนยักไหล่ “อันนี้ฉันไม่ได้พูดนะ งานแต่งกำหนดไว้สัปดาห์หน้า เดี๋ยวฉันจะส่งการ์ดให้นาย”

ฟู่ซือเหยียนหรี่ตา

เฟิงอวิ๋นเฉียนพูดสิ่งที่อยากพูดหมดแล้ว ก็หันหลังเดินไปทางรถโรลส์รอยซ์สีดำที่อยู่ข้างทาง

จวงเสวี่ยเปิดประตูด้านหลังของรถให้เฟิงอวิ๋นเฉียน

เฟิงอวิ๋นเฉียนขึ้นรถ จวงเสวี่ยปิดประตู ก้มศีรษะให้ฟู่ซือเหยียนหนึ่งครั้งด้วยความเคารพ หันหลังขึ้นไปนั่งข้างคนขับ

รถโรลส์รอยส์สีดำแล่นไปทางถนนใหญ่ด้านหน้า กลืนหายไปกับความมืดมิดยามราตรี

เพียงไม่นาน รถเมย์บัคก็มาจอดที่ข้างทาง

เส้าชิงเปิดประตูรถด้านหลังออก

ฟู่ซือเหยียนค้อมตัวลงก้าวขึ้นรถ

เส้าชิงขึ้นรถแล้ว ถามว่า “คุณชายฟู่ คุณจะกลับบริษัทหรือว่ายังไงครับ?”

“คฤหาสน์หนานซี”

“ได้ครับ”

เส้าชิงออกรถ ขับไปยังคฤหาสน์หนานซี

ยี่สิบนาทีต่อมา รถเมย์บัคแล่นเข้าสู่คฤหาสน์หนานซี

เส้าชิงเปิดประตูรถให้ฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนลงมาจากบนรถ “จับตาดูเฟิงอวิ๋นเฉียนอย่างใกล้ชิดหน่อย”

“ครับ”

“จองไฟลท์ด้วย ไปเมืองเจียงพรุ่งนี้”

เส้าชิง “ครับผม”

ประตูเข้าบ้านเปิดออก…

“คุณฟู่” หนีอวี่เถียนเดินออกมาจากในบ้าน ยิ้มหวานพลางพูดกับฟู่ซือเหยียน “ซืออวี่กำลังทำการบ้านอยู่ค่ะ ฉันได้ยินเสียงรถก็ทายว่าคุณกลับมาแล้ว”

ฟู่ซือเหยียนตอบรับเบา ๆ อย่างเฉยชา เดินผ่านหน้าหนีอวี่เถียนเข้าไปในบ้าน

หนีอวี่เถียนปิดประตู นำรองเท้าประจำตัวฟู่ซือเหยียนออกมาจากตู้เก็บรองเท้า วางลงที่ข้างเท้าฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนเปลี่ยนรองเท้า สาวเท้าเดินไปชั้นสอง

ในห้องเด็กชั้นสอง ฟู่ซืออวี่กำลังทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ

ฟู่ซือเหยียนผลักประตูเข้าไปเบา ๆ

ฉินเยี่ยนเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็กล่าวอีกว่า “แต่เธอแอบเล่นชู้กับกู้เจิงอยู่สี่ปี กู้เจิงก็คงไม่น่ารอด ฉันไม่ได้สงสารกู้เจิงหรอกนะ ฉันแค่รู้สึกว่าคุณนายกู้น่าสงสารอยู่หน่อย ๆ”

“ฉันเคยเตือนกู้จินเชินแล้ว” ฟู่ซือเหยียนน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าเขาไม่โง่ ก็ควรรู้จักเตรียมการไว้เผื่อคุณนายกู้ล่วงหน้า”

ฉินเยี่ยนเฉิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กำลังอยากจะพูด เสียงร้องไห้ของลูกก็ดังเข้ามา…

“ฉันไม่คุยละนะ ลูกร้องอีกแล้ว ฉันต้องไปกล่อมลูกแล้ว…”

เขาวางสายอย่างรีบร้อน

ฟู่ซือเหยียนจ้องโทรศัพท์ เหมือนยังมีเสียงทารกร้องไห้ดังก้องอยู่ในหู

เขายกมือขึ้นมา มือใหญ่ ๆ ปิดตาเอาไว้

ยามราตรี ยังคงยาวนานและทรมานเช่นเคย

……

เขตเมืองเก่า เมืองเจียง

เช้าตรู่ เมื่อแสงอรุณแสงแรกอันอ่อนโยนเปิดม่านรัตติกาลออกอย่างแผ่วเบา เมืองเก่าค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาจากนิทรา

แสงยามเช้าทอดผ่านหมอกจาง ๆ สาดส่องลงบนกระเบื้องสีเทาและอิฐสีเขียวที่เรียงรายอย่างสวยงามมีระเบียบ

จากมุมลึกในตรอกเล็ก ๆ บางครั้งมีเสียงไก่ขันหรือหมาเห่าดังออกมาทีสองที ประสานเข้ากับเสียงแม่น้ำไหลเอื่อย ๆ ที่พอได้ยินบ้างจากระยะไกล

บ้านเรือนริมน้ำและทุ่งนา มีควันลอยออกมาจากปล่องควันเป็นสายอย่างช้า ๆ พันเกี่ยวเข้ากับหมอกแห่งอรุณ เติมบรรยากาศความอบอุ่นของชีวิตประจำวันที่เรียบง่าย