เสิ่นชิงซูเม้มปาก กำมือที่ถือโทรศัพท์อยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย
“อาซู คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ฉันยังโอเคอยู่ค่ะ” เสิ่นชิงซูน้ำเสียงเย็นเยียบ “โจวอวี๋ชูไม่มีทางได้ดั่งใจอย่างนี้ไปตลอดหรอก”
“โจวอวี๋ชูนี่ก็เก่งนะ มีลูกกับฟู่ซือเหยียนคนหนึ่งแล้ว พอไม่นานก็ไปอีกคนกับเฟิงอวิ๋นเฉียนอีก! ที่สำคัญคือ ลูกที่เธอคลอดออกมาสองคนเธอไม่ต้องเลี้ยงเองสักคน ผมได้ยินว่าเฟิงอวิ๋นเฉียนหาทีมเลี้ยงเด็กมืออาชีพมาเลี้ยงเด็กคนนั้นเลยนะ! โจวอวี๋ชูแค่เบ่งออกมา ไม่ต้องสนใจเรื่องเลี้ยงเลย!”
เวินจิ่งซีหยุดพักหนึ่ง ก่อนพูดอีกว่า “ตอนนี้เธอมีเฟิงอวิ๋นเฉียนคุ้มกะลาหัวอยู่ คิดจะจัดการเธอมันไม่ง่ายอย่างนั้นแล้วนะ”
เสิ่นชิงซูหลับตาลง
เตะนั้นของโจวอวี๋ชูในตอนนั้น พรากชีวิตลูกชายเธอไป
แค้นนี้ที่ฆ่าลูกชายเธอ เธอจะต้องชำระมันอย่างแน่นอน
“ในเมื่อเฟิงอวิ๋นเฉียนอยากจะงานแต่งสุดอลังการให้เธอ งั้นฉันก็จะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เธอในงาน”
……
วางสายจากวิดีโอคอลแล้ว เสิ่นชิงซูเดินออกมาจากห้องครัว
เสี่ยวอันหนิงกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว
“แม่คะ หนูอิ่มแล้ว แม่ก็รีบกินเถอะนะคะ”
เสิ่นชิงซูเห็นท่าทางเชื่อฟังรู้ประสาของลูกสาวแล้ว ในใจก็ยังเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ
อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดของเสี่ยวอันหนิงแล้ว
แต่ก็เป็น วันครบรอบวันตายของลูกชายคนพี่ด้วย
สี่ปีแล้ว เธอก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี
……
เสิ่นชิงซูไปส่งเสี่ยวอันหนิงที่โรงเรียนอนุบาล เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเจี่ยงเหวินจิ่น
หลายปีมานี้เจี่ยงเหวินจิ่นกับไป๋เจี้ยนเหวินก็มาเยี่ยมเธอเป็นครั้งคราว แต่ไม่กล้ามาบ่อยเกินไป ด้วยกลัวว่าทำให้ฟู่ซือเหยียนสังเกต
แม้จะเจอหน้าไม่กี่ครั้ง แต่วิดีโอคอลกันบ่อยมากพอสมควร
เจี่ยงเหวินจิ่นกับไป๋เจี้ยนเหวินคิดจะมาพักอยู่ด้วยสักสามสี่วัน ฉลองวันเกิดกับเสี่ยวอันหนิง แล้วก็เที่ยวพักผ่อนไปด้วยเลย
ที่เมืองเก่านี้ ภูเขาเขียวขจี ลำน้ำใสสะอาด อากาศก็ดีมาก เหมาะกับการเที่ยวตากอากาศพักผ่อนหน่อยใจสุด ๆ
เสิ่นชิงซูย่อมยินดีอยู่แล้ว ถามว่าพวกเขาจะมาเมื่อไร จากนั้นก็คุยเรื่องงานอีกนิดหน่อย จึงค่อยวางสาย
สี่โมงเย็น เสิ่นชิงซูไปรับเสี่ยวอันหนิงที่โรงเรียนอนุบาลอย่างตรงเวลา
เสี่ยวอันหนิงเป็นเด็กที่เข้าสังคมเก่ง ไม่ต้องให้เสิ่นชิงซูกังวลเรื่องการสร้างสัมพันธ์กับผู้อื่นเลย
รับเสี่ยวอันหนิงแล้ว เสิ่นชิงซูก็พาเธอไปคลินิกแพทย์แผนจีนในตำบล
สี่ปีก่อน เธอรู้ดีว่าถ้าอยู่ที่เมืองซิงต่อไปก็ไม่มีทางหลุดพ้นจนการรังควานของฟู่ซือเหยียนได้
เพราะฉะนั้นเมื่อเธอถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง เธอก็นึกถึงคุณเฉิงขึ้นมา
“ก็ใช่น่ะสิคะ พอคิดว่าเดี๋ยวจะได้เจออาจิ้นสุดหล่ออีกแล้ว ขนาดอากาศยังรู้สึกหอมหวานเลยค่ะ!”
ปากน้อย ๆ นี่ก็ชอบพูดไปเรื่อย
เสิ่นชิงซูจิ้มปลายจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ อย่างจนใจ “ลูกนี่นะ เจ้าแฟนเกิร์ลตัวน้อย”
“ถ้าหนูเป็นแฟนเกิร์ลตัวน้อย งั้นแม่ก็เป็นแฟนเกิร์ลตัวใหญ่ค่ะ!”
เสิ่นชิงซู “…. แม่เปล่านะ”
“แม่ต้องเป็นแน่ ๆ !” เสี่ยวอันหนิงพูดเสียงชัดแจ๋ว “เพราะว่าแม่คลอดหนูออกมา หนูก็ต้องได้รับพันธุกรรมมาจากแม่ สิ่งที่แม่มีหนูก็มี นี่แหละค่ะที่เรียกว่าพันธุกรรม เพราะฉะนั้นสิ่งที่หนูมี แม่ก็ต้องมีเหมือนกันแน่นอน!”
เสิ่นชิงซู “…” เธอแทบจะถูกทำให้งงจนหัวหมุนแล้ว
เมื่อถึงหน้าประตูคลินิกแพทย์แผนจีน เสี่ยวอันหนิงก็ปล่อยมือเสิ่นชิงซู วิ่งเข้าไปทันที
“เสี่ยวอันหนิงมาแล้วค่ะ!”
“สวัสดีค่ะอาอาฮวา สวัสดีค่ะพี่เสี่ยวตง สวัสดีค่ะพี่ไป๋อวิ๋น สวัสดีค่ะลุงอายิง”
เสี่ยวอันหนิงเข้ามาแล้วก็ทักทายทีละคน แม้แต่เจ้าการ์ฟิลด์ที่นอนงีบอยู่ที่เคาน์เตอร์เก็บเงินก็ไม่พลาด…
“สวัสดีการ์ฟิลด์ ไม่เจอไม่กี่วันเหมือนว่านายจะอ้วนขึ้นอีกแล้วนะ! นายต้องแอบกินอาหารแมวแน่ ๆ เลยใช่ไหม!”
การ์ฟิลด์ “…”
เสี่ยวอันหนิงกวาดสายตาดูรอบหนึ่ง ไม่เห็นอาจิ้นสุดหล่อของเธอ ก็ขมวดคิ้วพลางถามว่า “วันนี้อาจิ้นไม่มาทำงานเหรอคะ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...