คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 49

ทั้งลมและหิมะโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างบ้าคลั่ง เฉียวซิงเจียจึงขับรถช้ามาก

ในรถเปิดฮีตเตอร์ไว้อย่างเต็มที่ พร้อมกับมีเสียงดนตรีเบา ๆ ดังคลออยู่

เสิ่นชิงซูพิงพนักเก้าอี้หลับตาลง ทั้งร่างของเธอดูสงบนิ่ง

เฉียวซิงเจียเหลือบมองเธอเป็นครั้งคราว

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์หนานซี แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าครั้งนี้เสิ่นชิงซูคงเจ็บปวดรุนแรง

ปิ๊นๆ......

ทันใดนั้นก็มีเสียงแตรดังขึ้นจากด้านหลัง

เฉียวซิงเจียเหลือบมองกระจกหลัง

รถเมย์บัคสีดำคันหนึ่งกำลังขับไล่ตามรถของพวกเธอมา...

“รถข้างหลังนั่นของฟู่ซือเหยียนหรือเปล่า?”

เสิ่นชิงซูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปที่กระจกหลังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เขานั่นแหละ”

“เขากำลังตบไฟสูงใส่ฉัน!” เฉียวซิงเจียเร่งความเร็วขึ้น “เดี๋ยวนะ เขาจะไล่ตามมาทำไมเนี่ย?!”

“ไม่ต้องไปสนใจเขา”

“ก็ไม่อยากจะสนใจอยู่แล้ว!”

เฉียวซิงเจียตั้งสมาธิอย่างเต็มที่แล้วเริ่มเร่งความเร็ว “นั่งดี ๆ นะ! ฉันจะเหยียบแล้ว!”

แต่เพราะลมและหิมะแรงเกินไป ความเร็วหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงก็เป็นขีดสุดของฝีมือการขับรถของเฉียวซิงเจียแล้ว...

ในไม่ช้า รถเมย์บัคก็แซงพวกเธอไป

ท่ามกลางเสียงสบถด่าของเฉียวซิงเจีย ทันใดนั้นรถเมย์บัคก็ปาดหน้าเข้ามา!

เฉียวซิงเจียเบิกตากว้าง รีบเหยียบเบรกอย่างแรง...

เสิ่นชิงซูถูกแรงเหวี่ยงจนตัวพุ่งไปข้างหน้า โชคดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้จึงไม่ได้รับบาดเจ็บ

เฉียวซิงเจียได้สติกลับคืนมา หันไปมองเสิ่นชิงซู “อาซู เธอเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรนะ?”

“ฉันไม่เป็นไร” เสิ่นชิงซูส่ายหน้า “แล้วเธอล่ะ?”

“ฉันน่ะเหรอ ตอนนี้ฉันอยากจะด่าโคตรเหง้าศักราชของฟู่ซือเหยียนจริง ๆ! ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ จะไปเจาะ...”

คำว่า ‘ยาง’ เฉียวซิงเจียยังไม่ทันได้พูดออกมา

เพราะทันทีที่เธอหันไปก็เห็นฟู่ซือเหยียนตัวเป็น ๆ ยืนอยู่หน้ารถของเธอ

ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างบ้าคลั่ง แต่กระจกหน้ารถก็ไม่อาจบดบังรัศมีของชายผู้นี้ในตอนนี้ได้

เสิ่นชิงซูยืนอยู่ข้างรถ ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว

ท้องฟ้ามืดครึ้มกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย ทั้งลมและหิมะก็มีแนวโน้มจะรุนแรงขึ้น

อากาศแบบนี้จริง ๆ แล้วไม่เหมาะที่จะยืนคุยกันข้างนอกเลย

แต่เสิ่นชิงซูรู้ดีว่า ในเมื่อฟู่ซือเหยียนไล่ตามมาแล้ว เขาก็คงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ

“ฟู่ซือเหยียน ถ้าคุณไล่ตามมาเพื่อจะเกลี้ยกล่อมให้ฉันกลับไปดูแลซืออวี่ล่ะก็ ตอนนี้ฉันขอบอกคุณให้ชัดเจนเลยว่า ฉันขอปฏิเสธ”

ฟู่ซือเหยียนมองเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ซืออวี่ก็แค่เด็กที่ไม่รู้ความ ที่เขาพูดไปทั้งหมดนั่นก็เป็นเพราะกำลังโมโห”

“ไม่ใช่คำพูดตอนโมโหค่ะ แต่เป็นความจริง เป็นคุณที่บอกเขาเอง ว่าฉันไม่ใช่แม่ของเขา”

ฟู่ซือเหยียนชะงักไป

“ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะสำคัญสำหรับซืออวี่ขนาดนั้น”

เสิ่นชิงซูมองเขา เสียงของเธอเลือนหายไปกับลมและหิมะ “ซืออวี่ก็แค่คุ้นเคยกับการพึ่งพาฉันมาตลอดห้าปี พอฉันจากไปอย่างกะทันหัน การที่เขาจะมีอาการเหมือนคนลงแดงมันก็เป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวผ่านไปสักพักก็ดีขึ้นเองค่ะ”

ริมฝีปากบางของฟู่ซือเหยียนเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

ลมและหิมะยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ระหว่างพวกเขาสองคนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่ฟู่ซือเหยียนกลับรู้สึกว่าเขากำลังจะมองเห็นเสิ่นชิงซูไม่ชัดเจนอีกต่อไปแล้ว

“หมายความว่าคุณตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับซืออวี่งั้นเหรอ?”