คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 52

ที่โรงพยาบาล ในห้องทำงานของหัวหน้าเจียง แผนกสูตินรีเวช

“การผ่าตัดครั้งที่แล้วถูกยกเลิกไป เลือดสำรองในคลังเลือดก็ถูกนำไปใช้แล้ว เพราะว่าเป็นกรุปเลือดหายาก ถ้าจะยื่นขอเบิกใหม่ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ เรื่องนี้ต้องแจ้งให้คุณทราบก่อนนะคะ”

เสิ่นชิงซูมีกรุปเลือดหายาก การทำแท้งซึ่งเป็นการผ่าตัดที่ค่อนข้างง่ายและปลอดภัยสำหรับคนทั่วไปนั้น สำหรับเธอแล้วจำเป็นต้องใช้ความระมัดระวังอย่างสูงสุด

“รบกวนช่วยยื่นเรื่องให้ด้วยค่ะ” เสิ่นชิงซูพูด “อีกหนึ่งสัปดาห์ค่อยผ่าตัด”

“ค่ะ นี่คือผลอัลตราซาวนด์ที่เพิ่งทำไป ตอนนี้คุณอายุครรภ์เจ็ดสัปดาห์กว่าแล้ว การทำแท้งภายในสิบสองสัปดาห์จะส่งผลกระทบต่อร่างกายของแม่น้อย เพียงแต่ว่า ตอนนี้ทารกในครรภ์มีหัวใจเต้นแล้วนะคะ”

หัวหน้าเจียงยื่นใบรายงานผลอัลตราซาวนด์ที่เพิ่งทำเสร็จให้เสิ่นชิงซู “ถุงการตั้งครรภ์ทั้งสองใบมีหัวใจเต้นแล้ว เป็นแฝดไข่คนละใบ หายากมากนะคะ”

เสิ่นชิงซูไม่ได้ยื่นมือไปรับ

เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเหลือบมองใบรายงานผลนั้น

เฉียวซิงเจียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จึงรับใบรายงานผลตรวจมาแทนเธอ

“อาจารย์เจียงคะ เพื่อนของฉันกับอดีตสามีของเธอไม่มีทางกลับไปคืนดีกันได้แล้วค่ะ เธอไม่อยากให้ลูกเกิดมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ดังนั้น คงต้องรบกวนอาจารย์ช่วยจัดการเรื่องผ่าตัดให้เธอโดยเร็วที่สุดด้วยค่ะ”

ทว่าหัวหน้าเจียงกลับพูดว่า “เรื่องการผ่าตัด ฉันคิดว่าคุณเสิ่นควรจะพิจารณาให้รอบคอบกว่านี้นะคะ เพราะรายงานผลตรวจครั้งนี้ยังพบว่ามดลูกของคุณเสิ่นมีปัญหาบางอย่างด้วย”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูก็เงยหน้าขึ้น มองหัวหน้าเจียงแล้วถามว่า “มดลูกของฉันเป็นอะไรเหรอคะ?”

หัวหน้าเจียงขยับแว่นแล้วพูดว่า “นี่เป็นแค่การวินิจฉัยเบื้องต้นนะคะ ฉันแนะนำให้ตรวจอัลตราซาวนด์ทางช่องคลอดอีกครั้งจะชัดเจนกว่านี้”

พอเฉียวซิงเจียได้ยินคำพูดนี้ ในฐานะที่เธอเป็นสูตินรีแพทย์เหมือนกัน ในใจก็พลันสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

แต่ในเมื่อเป็นเรื่องร่างกายของเสิ่นชิงซู จะชะล่าใจไม่ได้เด็ดขาด

การตรวจครั้งนี้หัวหน้าเจียงเป็นผู้ลงมือทำด้วยตัวเอง

ผลลัพธ์ที่ออกมาไม่ค่อยดีนัก

เมื่อออกมาจากห้องทำงานของหัวหน้าเจียง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

หิมะยังคงตกโปรยปรายอย่างต่อเนื่อง

ไฟบนทางเดินของโรงพยาบาลสว่างขึ้น

แสงไฟสาดส่องลงมา กระทบใบหน้าที่ซีดขาวของเสิ่นชิงซู

ขนตาของเธอสั่นระริก ทันใดนั้นเธอก็ยกมุมปากขึ้นคล้ายจะยิ้ม แต่หยาดน้ำตากลับไหลรินออกมาก่อน

เฉียวซิงเจียมองเธอ ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวลและความเจ็บปวดใจ

“อาซู ไม่เป็นไรนะ อย่างมากก็แค่คลอดเด็กออกมาแล้วฉันจะช่วยเธอเลี้ยงเอง ถ้าเธอไม่อยากให้ฟู่ซือเหยียนรู้ ฉันไปอยู่ต่างประเทศเป็นเพื่อนเธอก็ได้นะ เราพาน้าเจียงย้ายไปอยู่ต่างประเทศด้วยกัน หรือจะย้ายไปอยู่เมืองอื่นก็ได้!”

เสิ่นชิงซูส่ายหน้า น้ำตาไหลพราก แต่แววตากลับเย็นชาและเด็ดเดี่ยว “ฉันไม่เอา ฉันจะไม่คลอดลูกของเขาเด็ดขาด!”