คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 54

เมื่อเห็นว่าเป็นเสิ่นชิงซู เขาก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

ฉินเยี่ยนเฉิง : [หนุ่มหล่อข้าง ๆ คุณเสิ่นนั่นดูเด็กจัง แฟนเหรอ?]

กู้จิ้นเชิน : [แฟน? เป็นไปไม่ได้มั้ง เวินจิ่งซีเด็กกว่าเสิ่นชิงซูสามปีไม่ใช่เหรอ?]

ฉินเยี่ยนเฉิง : [เด็กกว่าสามปีแล้วไง? มีเมียแก่กว่าสามปีเหมือนมีทองคำอยู่ในบ้าน! อาเชิน นายจำไม่ได้เหรอว่าปีที่แล้วนายยังคบกับพี่สาวที่แก่กว่านายเก้าปีอยู่เลย? ตอนนั้นใครกันนะที่ทำตัวเป็นไอ้ลูกหมา คอยเรียก ‘พี่สาว’ ไม่หยุดปากน่ะ?]

ฟู่ซือเหยียน : [คนที่เรียกค่าเลิกห้าล้านจนต้องขึ้นโรงขึ้นศาลนั่นน่ะเหรอ?]

กู้จิ้นเชิน : [...]

ฉินเยี่ยนเฉิง : [ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ทนายฟู่จำได้ละเอียดจริง ๆ!]

กู้จิ้นเชิน : [ฉินเยี่ยนเฉิง นายพูดไม่เป็นก็หุบปากไปเลย!]

ฉินเยี่ยนเฉิงส่งสติกเกอร์รูปยักไหล่มาให้

โจวอวี๋ชู : [อาเชิน ฉันเคยบอกแล้วไงว่าการนินทาคนอื่นลับหลังมันไม่ดี]

กู้จิ้นเชินเบ้ปาก แล้วตอบกลับไป : [ครั้งนี้ผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย!]

โจวอวี๋ชู : [ฉันแค่คิดว่าคุณเสิ่นเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอทั้งสวยทั้งเก่ง การที่จะคบกับแฟนหนุ่มที่หล่อและอายุน้อยกว่าก็เป็นเรื่องปกติมาก พวกเราเป็นคนนอก ไม่รู้สถานการณ์จริง ไม่ควรจะเดาสุ่มไปเรื่อยนะ!]

กู้จิ้นเชินพิมพ์ข้อความ : [ผู้หญิงที่วัน ๆ คิดแต่จะเกาะผู้ชายไต่เต้าขึ้นไป จะไปยอดเยี่ยมมาจากไหนกัน] ส่งออกไป จากนั้นก็ออกจากช่องสนทนา เก็บโทรศัพท์ แล้วก้าวไปยังทิศทางของเสิ่นชิงซูกับเวินจิ่งซี

แน่นอนว่า เป้าหมายของเขาไม่ใช่เสิ่นชิงซู แต่เป็นอัจฉริยะเวินจิ่งซีที่ได้รับการสนับสนุนจากประเทศตั้งแต่อายุยังน้อย

เสิ่นชิงซูหาวัสดุที่ต้องการเจอแล้ว ต่อรองราคาเรียบร้อย สแกนจ่ายเงินเสร็จ พอเตรียมจะจากไป หันกลับมาก็เจอกู้จิ้นเชินพอดี

เธอเพียงแค่เหลือบมองกู้จิ้นเชินแวบหนึ่ง ไม่ได้ให้ความสนใจกับคนอย่างเขามากนัก

เวินจิ่งซีเห็นกู้จิ้นเชิน ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ถึงแม้กู้จิ้นเชินจะเป็นคนเจ้าชู้ แต่ชั้นเชิงและมารยาทในการเข้าสังคมของเขาก็ทำได้ดีมาโดยตลอด

“คุณเวินครับ” กู้จิ้นเชินยื่นมือไปให้เวินจิ่งซี “ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้วครับ ผมเคยดูบทสัมภาษณ์พิเศษของคุณในช่องรายการสัมภาษณ์...”

เสิ่นชิงซูไม่รบกวนพวกเขา เธอหันหลังเดินไปยังแผงขายของเก่าที่อยู่ข้าง ๆ

ถึงแม้เวินจิ่งซีจะไม่ค่อยชอบหน้ากู้จิ้นเชินเท่าไหร่ แต่เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ของคุณปู่ของทั้งสองบ้าน ก็ยังอดทนพูดคุยกับกู้จิ้นเชินต่อไป

“รวยแล้วโง่จริง ๆ ของมีตำหนิแบบนี้ยังกล้าซื้อตั้งห้าหมื่น”

กู้จิ้นเชินยืนอยู่ข้างเวินจิ่งซี มองเสิ่นชิงซูแล้วสั่งสอนเธอด้วยท่าทีของผู้เชี่ยวชาญ “นี่ ผมขอเตือนคุณไว้อย่างนะ วงการของเก่าไม่ใช่ที่ที่พวกผู้หญิงอย่างคุณจะมาเล่นได้ง่าย ๆ ผมรู้ว่าคุณอยากจะแสดงต่อหน้าคุณเวิน แต่ก็อย่าถึงขั้นต้องสร้างภาพยอมเอาเงินที่หามาอย่างยากลำบากไปซื้อเศษเหล็กเศษทองแดงพวกนี้เลย!”

เสิ่นชิงซู “...”

ใครกันแน่ที่กำลังสร้างภาพอยู่!

ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!

เสิ่นชิงซูขี้เกียจจะสนใจเขา เธอหันไปมองเวินจิ่งซี

เวินจิ่งซีเม้มริมฝีปากบางแน่น พยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

เสิ่นชิงซูเม้มปากถอนหายใจ “ฉันไม่มีธุระอะไรแล้ว กลับได้หรือยังคะ?”

“กลับสิ กลับเดี๋ยวนี้เลย!” เวินจิ่งซีพูดพลางหันไปมองกู้จิ้นเชิน แล้วตบไหล่เขา “คุณชายกู้ งั้นผมกลับก่อนนะ คุณก็ค่อย ๆ เดินไปเถอะ”

กู้จิ้นเชินขมวดคิ้ว “คุณเวินจะกลับแล้วเหรอครับ? ผมยังอยากจะให้คุณดูของล้ำค่าที่ผมเพิ่งได้มาอยู่เลยนะ!”