คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 56

“เด็กบ้านไหนกันน่ะ” เวินจิ่งซีลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกประตูด้วยความสงสัย “ที่นี่ก็ไม่ใช่ตึกที่พักอาศัยนี่นา ทำไมถึงมีเด็กมาวิ่งเล่นเพ่นพ่านได้?”

“มาหาฉัน”

“หาคุณ?” เวินจิ่งซีหันกลับมา “เด็กคนนั้นเรียกหาแม่นะ... คุณ? นี่คุณแต่งงานแล้วเหรอ? แถมลูกยังโตขนาดนี้แล้วด้วย?!”

“กำลังทำเรื่องหย่าอยู่ เด็กคนนี้ไม่ได้อยู่ในความดูแลของฉัน”

เสิ่นชิงซูไม่อยากอธิบายอะไรมาก และก็ไม่อยากออกไปเผชิญหน้ากับฟู่ซืออวี่ “คุณไปบอกเขาแล้วกันว่าฉันไม่อยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ออกไป”

เวินจิ่งซียังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ เสิ่นชิงซูก็หันหลังเดินเข้าห้องบูรณะไปแล้ว

เขาได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้าน ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูใหญ่

ฟู่ซืออวี่เห็นคนเดินมา ตอนแรกนึกว่าเป็นเสิ่นชิงซู แต่พอเห็นว่าเป็นเวินจิ่งซี รอยยิ้มที่เพิ่งผุดขึ้นบนใบหน้าก็พลันหายไปในทันที

ประตูสตูดิโอเป็นประตูกระจกอัตโนมัติ แต่หลายวันนี้เสิ่นชิงซูกับเวินจิ่งซีส่วนใหญ่จะอยู่ในห้องบูรณะ เพื่อความปลอดภัย ประตูกระจกจึงถูกล็อกไว้จากด้านในชั่วคราว

เวินจิ่งซีกดสวิตช์ ประตูกระจกจึงค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก

ฟู่ซืออวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองเวินจิ่งซีที่อยู่ตรงหน้า

ในใจก็แอบพิจารณาอยู่เงียบๆ

ดูเหมือนจะสูงพอ ๆ กับพ่อเลย แต่ยกเว้นส่วนสูงแล้ว ส่วนอื่นไม่เหมือนพ่อเลยสักนิด

พ่อชอบใส่เสื้อผ้าสีดำ ชอบใส่แว่นอยู่บ่อย ๆ หล่อมาก แต่ก็ดูเคร่งขรึมมากเช่นกัน

ส่วนคนตรงหน้านี้... ผิวขาวมาก ดวงตาสวยเหมือนดวงดาว ที่สำคัญคือ เขาดูเหมือนจะหนุ่มกว่าพ่อตั้งเยอะ...

ยิ่งฟู่ซืออวี่เปรียบเทียบ ความรู้สึกไม่สบายใจในใจก็ยิ่งรุนแรงขึ้น!

หรือว่าที่เสิ่นชิงซูอยากจะหย่ากับพ่อให้ได้ เป็นเพราะว่าพ่อแก่เกินไปงั้นเหรอ?

เวินจิ่งซีก้มหน้าลงมองฟู่ซืออวี่ เห็นเขาไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าหนู มาหาใครเหรอ?”

“ผมมาหาแม่!” ฟู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว ตะโกนเสียงดังฟังชัด “แม่ผมชื่อเสิ่นชิงซู!”

“อ๋อ” เวินจิ่งซีเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เธอไม่อยู่”

“คุณโกหก!” ฟู่ซืออวี่ถลึงตาใส่เขาอย่างโกรธเคือง “อย่าคิดว่าผมเด็กแล้วจะหลอกง่ายนะ! เวลาแม่ไม่กลับบ้าน ก็จะมาอยู่ที่นี่ตลอด!”

ฟู่ซืออวี่ร้องไห้พลางกระโจนเข้าใส่เวินจิ่งซี ทั้งร้องไห้ทั้งเหวี่ยงหมัดใส่เขา

เวินจิ่งซี “...”

แรงแค่นี้ของเจ้าเด็กตัวกะเปี๊ยก เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด

ที่เขาพูดไม่ออกก็คือ ทำไมเสิ่นชิงซูถึงได้มีลูกที่นิสัยแย่อย่างนี้ได้นะ?

“นี่ เด็กเหลือขอ ฉันจะนับถึงสาม ถ้าเธอยังไม่หยุด ฉันจะลงมือจริง ๆ แล้วนะ”

“เอาแม่คืนมาให้ผมนะ คืนมานะ…”

เวินจิ่งซี “...”

ไม่มีเหตุผลอะไรจะไปพูดกับเด็กดื้อได้

เวินจิ่งซียื่นมือออกไป คว้าคอเสื้อด้านหลังของฟู่ซืออวี่แล้วยกตัวเขาขึ้นมาทั้งอย่างนั้น

ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างลอยพ้นพื้น ฟู่ซืออวี่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็เริ่มดิ้นรนทั้งเตะทั้งต่อย