คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 63

ป้าฉินยิ้มพลางตอบว่า “ได้เลยค่ะ คุณเสิ่นไปทำงานอย่างสบายใจเถอะค่ะ ทางนี้ป้าจัดการเอง!”

เสิ่นชิงซูพยักหน้าเบา ๆ และหันมองเจียงเยว่หลานอีกครั้ง

เจียงเยว่หลานนั่งมองเธอจากบนเตียงผู้ป่วย แล้วยกมือขึ้นโบกมือเบา ๆ ให้เธอ “รีบไปเถอะ ขับรถระวังด้วย”

“ค่ะ” เสิ่นชิงซูส่งยิ้มหวาน แล้วก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง

เมื่อประตูห้องพักคนไข้ปิดลง รอยยิ้มของเจียงเยว่หลานก็จางลงทันที เธอเม้มปากก็ถอนหายใจออกมา

……

เสิ่นชิงซูออกเดินทางจากโรงพยาบาล ตรงมายังพบตระกูลเสิ่นทันที

ตั้งแต่เสิ่นหมิงสยงเสียชีวิต เสิ่นชิงซูก็ไม่เคยเหยียบเข้าไปในตระกูลเสิ่นแม้แต่ก้าวเดียว

หลายปีที่ผ่านมาก็ได้ยินมาบ้างว่า ตั้งแต่เสิ่นหมิงสยงเสียชีวิตไป ธุรกิจของตระกูลเสิ่นตกต่ำลงทุกปี เสิ่นเยี่ยนอิ๋งเองไม่เหมาะกับงานบริหารธุรกิจ ว่ากันว่าหลายโครงการที่เสิ่นซื่อกรุ๊ปลงทุนไปในช่วงปีหลังมานี้ล้มเหลวหมด

ตระกูลเสิ่นในตอนนี้น่าจะอยู่ในภาวะเงินทุนตึงตัว และนั่นก็คือความคาดหวังสูงสุดของเธอในการมาเจรจากับตระกูลเสิ่นวันนี้!

คนตระกูลเสิ่นให้ความสำคัญกับผลกำไรที่สุด ตราบใดที่ข้อเสนอของเธอเย้ายวนมากพอ เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนตระกูลเสิ่นจะไม่สนใจ!

รถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวจอดหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาถาม “ขอโทษครับไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร? ต้องการมาพบใครครับ?”

“เสิ่นชิงซู”

ได้ยินชื่อนี้ สายตาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ฉายประกายดูแคลนออกมาทันควัน “คุณเองเหรอ คุณนายใหญ่ของพวกเราสั่งไว้ว่า ให้คุณจอดรถไว้ด้านนอก”

เสิ่นชิงซูเตรียมใจกับการต้อนรับเช่นนี้มาก่อนแล้ว

เธอจัดการจอดรถให้เรียบร้อย ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรายงานให้คนตระกูลเสิ่นรับทราบแล้ว

“ฉันไม่มีอำนาจตัดสินใจหรอก” เสิ่นเยี่ยนอิ๋งแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง “ย่าต่างหากที่มีสิทธิ์ตัดสิน”

ได้ยินคำพูดนี้ เสิ่นชิงซูถึงกับมุ่นหัวคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยังไม่ทันพูดอะไร คุณนายใหญ่เสิ่นก็ชิงเอ่ยก่อนว่า

“อาอิ๋ง ไปเชิญพ่อแกมาสิ!”

“ครับ” เสิ่นเยี่ยนอิ๋งถลึงตาใส่เสิ่นชิงซูไปที ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในคฤหาสน์

ไม่นานนัก เสิ่นเยี่ยนอิ๋งก็เดินออกมาพร้อมภาพถ่ายไว้อาลัยของเสิ่นหมิงสยง

คุณนายใหญ่เสิ่นมองเสิ่นชิงซูอย่างจงเกลียดจงชัง

“เจียงเยว่หลานนังสารเลวนั่นมันฆ่าลูกชายฉัน! แกยังกล้าหวังให้อาอิ๋งไปช่วยนังสารเลวคนนั้นอีกเหรอ! เสิ่นชิงซู ถ้าก่อนหน้านี้แกไม่ได้สาระแนใช้ลูกไม้สกปรกล่อลวงให้ฟู่ซือเหยียนมาช่วยแก ไอ้เรื่องไขกระดูกนี่อย่าว่าแต่บริจาคเลย ลำพังแค่ไปตรวจความเข้ากันเฉย ๆ ฉันก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้อาอิ๋งไปเด็ดขาดหรอก!”

“ต่อให้ตรวจความเข้ากันสำเร็จแล้วยังไง? อำนาจในการตัดสินใจว่าจะบริจาคหรือไม่มันอยู่ที่พวกฉันนี่! ต่อให้ฟู่ซือเหยียนจะมีอำนาจมีอิทธิพลล้นฟ้าคิดหรือว่าจะเอามีดมาขู่เข็ญให้อาอิ๋งยอมบริจาคได้?! ที่สำคัญกว่านั้น หลังจากผลตรวจความเข้ากันออกมา ฟู่ซือเหยียนก็ไม่พูดอะไรสักประโยค ดูท่า เขาคงไม่คิดจะช่วยแกเป็นครั้งที่สองแล้ว!”

พูดมาถึงตรงนี้ คุณนายใหญ่เสิ่นแสดงท่าทีหยิ่งผยองออกมาชัดเจน ใบหน้าแก่ชราและโหดเหี้ยมแสยะยิ้มจนดูบิดเบี้ยว “เสิ่นชิงซู ตอนนี้แกทำได้แค่อ้อนวอนพวกฉัน!!”