คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 81

ฟู่ซือเหยียนเดินตรงมาตรงหน้าเสิ่นชิงซู ขวางทางไปเธอเอาไว้

เสิ่นชิงซูหยุด ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

เธอจ้องมองเขา แววตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งการแสดงออกทางอารมณ์ใด ๆ

ฟู่ซือเหยียนมองเธอ ในใจผุดความรู้สึกเจ็บปวดที่ไม่คุ้นเคยขึ้นมา “ผมจะให้ทีมค้นหาและกู้ภัย...”

เพียะ!

เสียงฝ่ามือใสกังวานตัดบทคำพูดของฟู่ซือเหยียน

ฟู่ซือเหยียนถูกตบจนหน้าหันไปอีกทาง หลังตกตะลึง หว่างคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแล้วมองไปที่เสิ่นชิงซู

มือของเสิ่นชิงซูที่ตบเขาข้างนั้นห้อยอยู่ข้างลำตัว เธอลองกำเข้าหากันแน่นหลายครั้ง ทว่ามือก็สั่นจนควบคุมไม่ได้

ตบฉาดนี้เสิ่นชิงซูใส่ไปเต็มแรง หลังตบเสร็จฝ่ามือนี้ของเธอก็ไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง

แต่เธอไม่ยอมเผยความอ่อนแอออกมาต่อหน้าฟู่ซือเหยียนเลยแม้แต่น้อย ได้แต่จ้องเขาอย่างเย็นชา “ไปซะ!”

สีหน้าของฟู่ซือเหยียนเคร่งขรึม

ฉินเยี่ยนเฉิงรีบรุดหน้าไป แล้วแยกฟู่ซือเหยียนออก “ใจเย็นก่อนนะ ตอนนี้อารมณ์เธอไม่ดีอยู่ นายก็อย่าไปทำให้เธอหงุดหงิดเพิ่มอีกเลยนะ”

ฟู่ซือเหยียนเม้มริมฝีปากบางแน่น นัยน์ตาดำขลับมืดมนไม่ชัดเจน

เขาที่เคยชินกับการควบคุมทุกอย่าง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงของการเสียการควบคุม

ถูกเสิ่นชิงซูตบไปฉาดหนึ่ง เขาโกรธ แต่ขณะสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นคู่นั้นของเสิ่นชิงซู เขากลับเกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมา

เสิ่นชิงซูไม่มองเขาอีก และสาวเท้าก้าวยาวเดินไปยังรถของตัวเอง

ในลมหนาวเงาเบื้องหลังของเธอเห็นได้ชัดว่าบอบบางเป็นพิเศษ

ลูกกระเดือกของฟู่ซือเหยียนขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก ในทันใดนั้นหัวใจก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน เขายื่นมือไปรั้งเธอเอาไว้

ฝีเท้าของเสิ่นชิงซูชะงัก ทว่าไม่ได้หันหน้ากลับมา

“ปล่อย”

น้ำเสียงแหบพร่าของเธอหนักหน่วง พูดขึ้นมากลางลม ฟังแล้วในหัวใจคนเปียกชุ่มไปหมด

ฟู่ซือเหยียนไม่ปล่อย พลางจ้องมองท่าทีก้มหน้าก้มตาของเธอ ในนัยน์ตาดำขลับมีอารมณ์เคลื่อนไหวอยู่ ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบริมฝีปากบางเม้มแน่นอยู่ตลอด

ทั้งสองฝ่ายไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน ไม่ว่าใครก็ไม่ยอมประนีประนอม

ฉินเยี่ยนเฉิงกำลังคิดจะโน้มน้าวฟู่ซือเหยียน ทว่าจู่ ๆ เสิ่นชิงซูก็หมุนตัวกลับมา

เธอเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งตกไปบนหน้าเขา “ฟู่ซือเหยียน คุณคิดจะเอายังไงกันแน่?”

ลูกกระเดือกของฟู่ซือเหยียนขยับ ภายในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่รู้เช่นกันว่าควรตอบยังไง

เสิ่นชิงซูจ้องใบหน้าของฟู่ซือเหยียนเขม็ง ใบหน้าที่เธอชื่นชมมาห้าปีเต็ม คุ้นเคยจนคุ้นเคยมากกว่านี้ไม่ได้แล้วใบหน้านี้

คล้ายกับคิดไม่ตก เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน “จะให้ฉันคุกเข่าขอร้องคุณให้ได้ใช่ไหม คุณถึงจะปล่อยฉันไป?”

ฟู่ซือเหยียนอึ้ง กำลังคิดจะเอ่ยปาก ทว่าจู่ ๆ เสิ่นชิงซูก็ผลักเขาอย่างแรงทีหนึ่ง

เขาถูกผลักจนถอยหลังไปหลายก้าว แขนเล็กเรียวข้างนั้นหลุดออกจากในมือเขา

เมื่อฝ่ามือว่างเปล่า ในใจของฟู่ซือเหยียนก็ผุดความกลัวขึ้นสายหนึ่ง...

ดวงตาทั้งสองของเสิ่นชิงซูแดงระเรื่อ เธอจ้องเขาเขม็ง ในตาคลอไปด้วยความแค้น “ฟู่ซือเหยียน ฉันเกลียดคุณ!”