คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 88

เสิ่นชิงซูโค้งคำนับให้เขาต่ำ ๆ “หัวหน้าฉิน ขอบคุณที่คุณมาได้นะคะ”

ฉินเยี่ยนเฉิงลูบท้ายทอย แสดงให้เห็นความไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย “อันที่จริง เมื่อกี้ผมเจอพวกซือเหยียนเขาที่ลานจอดรถด้วย”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน

“พวกเขา?” เฉียวซิงเจียสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก “ฟู่ซือเหยียนกับใคร?”

ไม่รอให้ฉินเยี่ยนเฉิงตอบ ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวแว่วดังขึ้นมาจากหน้าประตู

ฟู่ซือเหยียนกับโจวอวี๋ชูเดินนำฟู่ซืออวี่ที่ตรงศีรษะยังพันผ้าก๊อซอยู่เข้ามา

“แม่มันเถอะ...” เฉียวซิงเจียถกแขนเสื้อขึ้น “นี่ถ้าฉันยังอดกลั้นได้อยู่ฉันก็...”

แม่ของเฉียวซิงเจียรุดหน้าเข้ามาขวางเธอเอาไว้ พร้อมกดเสียงต่ำสั่งสอนเธอ “ทำอะไรน่ะ? นี่งานศพนะ แกสำรวมหน่อย”

เฉียวซิงเจียโกรธจนขบกรามแน่น “นี่พวกเขามาหาเรื่องชัด ๆ!”

“ต้องให้เกียรติคนตายเป็นหลัก!” แม่ของเฉียวซิงเจียพูดขึ้น “ดูไปก่อน อย่าเพิ่งวู่วาม”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียวซิงเจียได้แต่กดความเดือดดาลของตัวเองเอาไว้ชั่วขณะ

ฟู่ซือเหยียนพาโจวอวี๋ชูและฟู่ซืออวี่เดินขึ้นมาด้านหน้า รับธูปจากในมือพนักงานจัดการงานศพ เตรียมจุดธูปให้เจียงเยว่หลาน

เสิ่นชิงซูเดินมา แล้วขวางตรงหน้ารูปหน้าโลงศพของเจียงเยว่หลานเอาไว้

ฟู่ซือเหยียนและโจวอวี๋ชูต่างพากันอึ้งไป

“พวกคุณไม่มีคุณสมบัติมาจุดธูปให้แม่ฉัน!” เสิ่นชิงซูมองพวกเขา สายตานั้นรังเกียจและเคียดแค้นราวกับมองฆาตกรอย่างนั้น

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้วเข้าหากัน กำลังคิดจะพูด ฉินเยี่ยนเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบรุดหน้ามาผละเขาไปข้าง ๆ

ฉินเยี่ยนเฉิงกดเสียงแล้วเอ่ยขึ้นว่า “นายบ้าไปแล้วเหรอ? นายมาก็ช่างมันเถอะ นายจะพาเธอมาด้วยทำไม?!”

“เสี่ยวชูตั้งใจปฏิเสธงาน เขาจริงใจ” ฟู่ซือเหยียนชะงักไป ก่อนจะพูดขึ้นอีกว่า “เสิ่นชิงซูโกรธแค้นเสี่ยวชูอยู่ในใจ ที่เสี่ยวชูมาเพราะอยากพูดกับเขาให้เข้าใจ”

ฉินเยี่ยนเฉิงเบิกตาโพลง มองเขาอย่างไม่กล้าเชื่อ สามวินาทีเต็ม ๆ เขาสูญเสียความสามารถในการพูดไป

“นายมันช่าง...” ฉินเยี่ยนเฉิงส่ายหน้า “นายหย่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว สมควรแล้ว!”

ฟู่ซือเหยียนฟังความเสียดสีในคำพูดของเขาออก สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น

ฉินเยี่ยนเฉิงเห็นเขาไม่ได้เข้าใจใจความสำคัญในคำพูดของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ก็ได้แต่จุดเทียนไว้อาลัยให้ฟู่ซือเหยียนอยู่เงียบ ๆ ในใจ

เสิ่นชิงซูมือพลางกอดรูปหน้าโลงศพของแม่ ดวงตาทั้งสองพลางจ้องโจวอวี๋ชู ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

โจวอวี๋ชูถอยหลังสองสามก้าว ทันใดนั้นก็ล้มลงไปกรีดร้องบนพื้น!

“โอ๊ย! ขาฉัน...”

“แม่!”

ฟู่ซืออวี่รีบนั่งยองลงไป พลางมองโจวอวี๋ชูด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนใจ “แม่ แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

โจวอวี๋ชูตาแดงก่ำ เธอส่ายหน้า “ไม่เป็นไร แม่ก็แค่ไม่ระวังเท้าเลยแพลง”

ฟู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาตรงหน้าเสิ่นชิงซู ก่อนจะเงยหน้ามองแล้วเอ่ยว่า “แม่ แม่เข้าใจแม่เสี่ยวชูผิดแล้ว!”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว มองฟู่ซืออวี่ที่กำลังปกป้องโจวอวี๋ชูเหมือนคนใหญ่ในร่างเด็ก เธออดไม่ได้ที่จะขำ “ฉันเข้าใจเขาผิด?”

“ใช่ครับ!” ฟู่ซืออวี่พยักหน้าพลางขมวดคิ้วมองเสิ่นชิงซู

“แม่เสี่ยวชูเป็นคนบอกผมกับพ่อ บอกว่าคุณยายเยว่หลานกับแม่ไม่มีญาติหรือเพื่อนอะไร เขากลัวว่างานศพจะเงียบเหงาเกินไปแล้วแม่จะเสียใจ เพราะงั้นเธอเลยตั้งใจปฏิเสธงานที่สำคัญมากทิ้งไปแล้วมาร่วมงานศพเป็นเพื่อนผมกับพ่อ! แม่เสี่ยวชูดีขนาดนี้ แม่ดุเขาไม่ได้นะ!”